ตอนที่ 4

พวกเขาได้นั่งโต๊ะด้านในร้าน เตาถ่านถูกจุดไฟเรียบร้อย

เสียงคนคุยกันจอแจ กลิ่นหมูกระทะหอมลอยฟุ้งไปทั่วต่อพยายามทำตัวปกติ แต่ความจริงคือเขาโคตรไม่ปกติ

เขานั่งตรงข้ามวินพอดีแค่เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นวินนั่งนิ่ง ๆเหมือนภาพวาดมือเรียวยาวจับแก้วน้ำเย็น ดวงตาคมมองเตาเหมือนกำลังคิดคำนวณอะไรบางอย่าง

ต่อกลืนน้ำลาย “พี่วินหล่อเกินไปแล้วครับ”

มิ้นท์เป็นคนเริ่มบทสนทนา “พี่วินเรียนปีสามใช่ไหมคะ?”

วินพยักหน้า “ใช่”

มิ้นท์ยิ้ม “โห เท่จังเลยค่ะ หนูยังปรับตัวไม่ทันเลย ปีหนึ่งงานเยอะมาก”

วินมองมิ้นท์นิดหนึ่ง “ปีหนึ่งก็หนักอยู่”

ต่อแอบหันมองวินทันทีพี่วินตอบเป็นประโยคยาวกว่าเดิม?เจเจทำหน้าตกใจเหมือนกัน

บาสกระซิบ “มึงเห็นไหม เขาตอบยาวขึ้น”

ต่อกระซิบกลับ “เงียบไป!”

เจเจหัวเราะ “เขินอะดิ”

ต่อหน้าแดงจัด “ไม่เขิน!”

วินมองต่อเหมือนรับรู้เสียงกระซิบพวกนั้น แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยการหยิบเนื้อหมูขึ้นมาย่างแต่เขาดันจับตะเกียบผิดด้าน เนื้อหล่นลงเตา

 “แปะ!”

ต่อสะดุ้ง “เห้ย!”

เจเจหัวเราะลั่น “ไอ้ต่อ มึงตื่นเต้นจนมือสั่นอะ!”

ต่อรีบโวย “ไม่ใช่!”

มิ้นท์หัวเราะเบา ๆ “ต่อเป็นแบบนี้ตลอดแหละค่ะพี่”

วินมองต่อ แล้วพูดเรียบ ๆ “ใจเย็น ๆ ”

ต่อชะงักคำว่า ใจเย็นๆจากวิน…มันเหมือนถูกพูดกับเขาคนเดียวต่อรู้สึกแก้มร้อนขึ้นมาอีกเขาก้มหน้าย่างหมูต่อโดยไม่กล้าเงยจนอยู่ ๆ วินก็เอื้อมมือมาหยิบตะเกียบจากมือเขา

“เดี๋ยวฉันย่างให้”

ต่อเงยหน้าพรวด “ห๊ะ!?”

วินไม่ได้มองหน้าเขานาน แค่จับตะเกียบแล้วเริ่มย่างเนื้อให้แบบเงียบ ๆ ต่อเหมือนโดนเวทมนตร์ เขานั่งนิ่งจนลืมหายใจ

เจเจกับบาสมองหน้ากันแบบ “อ๋ออออออ”

มิ้นท์ก็ทำหน้าเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างต่ออยากจะมุดลงใต้โต๊ะ

“พี่ไม่ต้องย่างให้ผมก็ได้ครับ…” ต่อพูดเสียงเบา

วินตอบสั้นๆ “ไม่เป็นไร”

ต่ออยากจะตายเพราะคำว่าไม่เป็นไรของวินมันเหมือน   เมื่อคืนเหมือนเป็นคำที่ทำให้ต่อรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวน

เวลาผ่านไป บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายขึ้นเจเจเล่าเรื่องตลก บาสแซวเรื่องเรียน มิ้นท์หัวเราะต่อเองก็เริ่มกลับมาเป็นต่อคนเดิมมากขึ้นแต่เขายังแอบมองวินเป็นระยะวินไม่พูดเยอะ แต่ฟังตลอดบางครั้งเขาจะพยักหน้า บางครั้งจะตอบสั้นๆ แต่ไม่เคยทำหน้ารำคาญ เหมือนเขายอมอยู่ตรงนี้จริง ๆ

“พี่วินครับ” ต่อรวบรวมความกล้า

“พี่ไม่เบื่อเหรอครับ ที่พวกผมพูดเยอะ”

วินมองต่อ “ไม่”

ต่อเผลอยิ้ม “จริงเหรอครับ”

วินตอบ “อืม…เสียงดังดี”

ต่อชะงัก “เสียงดังดี?”

วินเหมือนจะคิดคำ แล้วพูดต่อ “ทำให้ไม่เงียบ”

ต่อค้างไปอีกครั้งคำพูดนั้นมันไม่ใช่คำชมแบบหวาน ๆ แต่มันเป็นคำพูดที่จริงใจจนต่อรู้สึกเหมือนใจตัวเองอ่อนลง

ต่อพยักหน้าเบา ๆ “งั้นผมจะพูดให้ดัง ๆ เลยครับ”

วินเลิกคิ้ว “อย่า”

ต่อหัวเราะ “ล้อเล่นครับ!”

เจเจแอบกระซิบ “มึงจีบเขาอะดิ”

ต่อรีบหันไปถลึง “กูไม่ได้จีบ!”

บาสยิ้ม “แต่เขายอมให้มึงจีบ”

ต่อหน้าแดงอีกแล้วหลังจากกินเสร็จ พวกเขาออกมายืนหน้าร้านลมกลางคืนพัดเย็น ๆ ไฟถนนส่องแสงสีส้มอ่อน

มิ้นท์โบกมือ “งั้นหนูกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”

เจเจกับบาสก็แยกทางไปอีกฝั่งเหลือแค่ต่อกับวินยืนอยู่ด้วยกันสองคนความเงียบที่เกิดขึ้นทันที ทำให้ต่อรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองดังขึ้นอีก

“เอ่อ…” ต่อเกาหัว

“ขอบคุณนะครับพี่ ที่มาด้วย”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อยิ้ม “ผมดีใจนะครับ”

วินเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูด “ฉันก็ไม่แย่”

ต่อหัวเราะเบาๆ “พี่วินพูดเหมือนรีวิวอาหารเลยครับ”

วินมองหน้าเขา แล้วมุมปากเหมือนจะยกขึ้นนิดเดียวนิดเดียวจริงๆแต่ต่อเห็น และมันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองชนะอะไรบางอย่างในชีวิต

“กลับหอไหม” วินถาม

ต่อพยักหน้า “ครับ”

ทั้งสองคนเดินไปตามทางในมหา’ลัยที่เงียบลงแล้วไฟทางเดินสว่างเป็นจุด ๆ เสียงจักจั่นดังแว่วๆ ต่อเดินข้าง ๆ วิน พยายามก้าวให้ทัน เพราะขายาวของวินเดินเร็วแบบคนไม่รู้ตัว ต่อเร่งจนเกือบสะดุด

วินหันมามอง “เดินช้า ๆ ”

ต่อหน้าแดง “ครับ…”

เขาอยากพูดอะไรอีกหลายอย่าง

อยากถามว่า “พี่วินทำไมถึงตอบแชทผม”

อยากถามว่า “พี่วินเป็นคนแบบไหน”

อยากถามว่า “พี่วินเคยยิ้มจริง ๆ บ้างไหม”

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าถามเพราะกลัวว่า ถ้าพูดมากเกินไป

ความใกล้ชิดที่เพิ่งเกิดขึ้นอาจหายไปก่อนจะแยกกันตรงหน้าหอพัก ต่อหันไปมองวิน

“พี่วินครับ”

วินมองกลับ “หืม”

ต่อสูดหายใจลึก “คือถ้าผมส่งข้อความผิดไปอีก พี่จะบล็อกผมไหมครับ”

วินนิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วตอบสั้น ๆ “ไม่บล็อก”

ต่อยิ้มกว้าง “จริงนะครับ”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อหัวเราะ “งั้นผมจะส่งผิดบ่อย ๆ เลยครับ”

วินมองเขาเหมือนจะดุ แต่เสียงยังเรียบเหมือนเดิม

“อย่าส่งผิด”

ต่อทำหน้ากวน “งั้นผมจะส่งถูกหาพี่แทนครับ”

วินชะงัก ต่อชะงักเหมือนกันเพราะเขาพูดออกไปโดยไม่คิดบรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง

ต่อรีบแก้ “เอ่อผมหมายถึส่งถูกแบบถามเรื่องเรียนอะไรอย่างนี้ครับ!”

วินมองเขานานขึ้นกว่าทุกครั้งก่อนจะพูดเบา ๆ “ส่งมาก็ได้”

ต่อรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองตกลงไปในหม้อน้ำเดือดร้อนวูบแต่หวานแปลก ๆ

เขาพยักหน้ารัว ๆ “ครับพี่!”

วินหันหลังจะเดินไป แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้เขาหันกลับมาอีกครั้ง

“ถึงหอแล้วบอก”

ต่อค้างแล้วรีบตอบเสียงดังเกินไป “ครับ!”

วินเดินจากไปเหลือต่อยืนอยู่คนเดียวหน้าหอพักมือจับโทรศัพท์แน่นหัวใจเต้นแรงเหมือนเดิมเขาเดินขึ้นห้องอย่างคนลอยได้พอถึงห้อง ต่อก็รีบส่งข้อความไปทันที

ต่อ: ถึงหอแล้วครับพี่

ต่อ: ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ

ไม่ถึงนาที วินตอบกลับมา

วิน: นอน

ต่อหัวเราะเบาๆ

ต่อ: ครับพี่ ฝันดีครับ

เงียบไป ต่อคิดว่าวินคงไม่ตอบแล้วแต่แล้ว

“ติ๊ง!”

วิน: ฝันดี

ต่อเอามือปิดปากตัวเองแล้วล้มลงบนเตียงเหมือนคนหมดแรง “ตายแล้ว…พี่เขาบอกฝันดีด้วย…”

ต่อหลับตาแน่นแต่ยิ้มกว้างจนแก้มปริ และคืนนั้นเด็กปีหนึ่งที่ชื่อต่อหลับไปพร้อมความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ในอกโดยไม่รู้เลยว่าการส่งข้อความผิดคนวันนั้นกำลังจะพาเขาเข้าไปในความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนชีวิตเขาทีละนิด