ตอนที่ 5

เช้าวันจันทร์ของมหา’ลัยคือสนามรบต่อยืนอยู่หน้ากระจกในห้องหอพักด้วยสภาพเหมือนคนโดนดูดพลังชีวิตผมยุ่งนิด ๆ     เสื้อยังไม่เรียบ และใต้ตาก็มีร่องรอยของคนที่นอนดึกทั้งที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจนอนดึกหรอก แค่เขานอนไม่หลับเองเพราะคำว่า ฝันดีจากพี่วินเมื่อคืนต่อยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองเบา ๆ เหมือนอยากเช็กว่าแก้มยังแดงอยู่ไหม

“นี่กูเป็นอะไรเนี่ย…”

เขาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะคว้าเป้แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง เพราะถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเดียว เขาจะสายเรียนวิชาแรกของสัปดาห์

ระหว่างเดินไปตึกเรียน ต่อพยายามทำสมองให้คิดเรื่องอื่นเช่น เรื่องรายงานที่ต้องส่ง เรื่องงานกลุ่มที่ยังไม่เริ่ม เรื่องอาจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าโหดแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนสมองเขาก็วนกลับมาที่คนเดิมพี่วิน

ต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแบบอัตโนมัติในแชทไม่มีอะไรใหม่

ข้อความล่าสุดยังคงเป็น

วิน: นอน

ต่อ: ครับพี่ ฝันดีครับ

วิน: ฝันดี

แค่นั้นแต่ต่อกลับยิ้มเหมือนคนได้ของขวัญวันเกิด

“พอเลยต่อ มึงพอได้แล้ว…”

เขารีบกดล็อกหน้าจอ แล้วเดินเร็วขึ้นเหมือนหนีความคิดตัวเองหลังเลิกเรียนช่วงเช้า ต่อเดินออกจากห้องพร้อมเพื่อนสองคน เจเจกับบาส

“มึงเรียนรู้เรื่องไหม” เจเจบ่น “กูเหมือนหลุดมาอยู่ในดาวอังคาร”

บาสพยักหน้า “อาจารย์พูดเร็วเกินไป กูจดไม่ทัน”

ต่อทำหน้ามึน “กูก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”

เจเจหันมามองหน้าเพื่อน “แต่มึงดูสดใสผิดปกตินะ…มึงมีอะไรปะเนี่ย”

ต่อสะดุ้ง “ไม่มี!”

บาสยิ้มแบบรู้ทัน “เมื่อคืนหมูกระทะเป็นไง”

ต่อหน้าแดง “ก็…ปกติ”

เจเจทำเสียง “อ๋อออออ ปกติแบบมีรุ่นพี่หล่อๆมาย่างหมูให้เนี่ยนะ”

ต่อรีบเอามือปิดปากเจเจ “เงียบไปเลย!”

บาสหัวเราะ “มึงเขินอะดิ”

ต่อถอนหายใจแรงๆ “พวกมึงนี่…”

เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็เถียงไม่ออก เพราะใช่เขาเขินจริงแล้วไม่ใช่เขินธรรมดาเขินจนอยากเอาหน้าซุกหมอนทั้งวันตอนพักเที่ยง ต่อแยกกับเพื่อนเพราะบาสต้องไปส่งงาน ส่วนเจเจไปจีบรุ่นพี่ชมรมต่อเดินคนเดียวไปโรงอาหารแต่ระหว่างทางเขากลับเลี้ยวผิดแบบตั้งใจขาเขาพาไปทางตึกวิศวะ

“กูไม่ได้ตั้งใจนะ” ต่อพึมพำ “แค่เดินผ่านเฉยๆ…แค่ผ่าน…”

ใช่แค่ผ่านผ่านตึกที่พี่วินอยู่ผ่านทางที่มีโอกาสเจอเขาผ่านแบบคนไม่คิดอะไรเลยจริง ๆ!ต่อเดินเข้ามาในโซนวิศวะแล้วก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศต่าง คนแถวนี้เดินเร็วหน้าตาจริงจังบางคนถือแบบแปลนบางคนสะพายกระเป๋าเครื่องมือต่อในชุดเด็กปีหนึ่งสายชิล ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกตัวเล็กลงมาทันที

“ทำไมกูเหมือนหลุดมาผิดโลกวะ…”

เขาหันซ้ายหันขวาอย่างคนหลงทาง แล้วก็หยุดชะงักเพราะเขาเห็นคนที่คุ้นตาพี่วินวินยืนอยู่หน้าอาคารวิศวะเหมือนเดิมถือเอกสารเหมือนเดิมสีหน้าเรียบเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้ ต่อไม่ได้แค่เห็นผ่าน ๆ เขาเห็นชัดจนหัวใจเต้นแรงแบบควบคุมไม่ได้

“พี่เขา…”

ต่อยืนแข็งอยู่กับที่ เหมือนขาไม่ยอมขยับวินเงยหน้าขึ้นมาเหมือนรับรู้สายตาแล้วสายตาคม ๆ ก็เจอกับต่อพอดีต่อเผลอยกมือขึ้นโบกเบา ๆ แบบเขิน ๆ

“พี่วิน…”

เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยินวินมองเขานิ่ง ๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ต่อรู้สึกเหมือนตัวเองโดนดึงเข้าสู่สนามแม่เหล็กยิ่งวินเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่ ต่อก็ยิ่งลืมหายใจมากขึ้นเท่านั้น

“มาทำอะไรแถวนี้” วินถามเสียงเรียบ

ต่อสะดุ้ง “เอ่อ…ผม…”

สมองต่อว่างเปล่าเขาจะตอบว่า ผมเดินผ่านมาก็เหมือนโกหกไม่เนียนจะตอบว่าผมมาหาพี่ก็ไม่กล้าพูดต่อเลยเลือกคำตอบที่ดูปลอดภัยที่สุด

“ผม…หลงทางครับ”

พูดจบ ต่อก็อยากเอาหัวโขกเสาไฟหลงทางบ้าอะไร นี่คือมหา’ลัยที่ตัวเองเรียนอยู่!

วินเลิกคิ้วเล็กน้อย “หลง?”

ต่อรีบพยักหน้าแรง ๆ “ครับ! ผมจะไปโรงอาหาร…แต่…เอ่อ…”

วินมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูด

“โรงอาหารอยู่อีกทาง”

ต่อหน้าแดง “ครับ…”

วินไม่ได้หัวเราะไม่ได้แซวแค่บอกความจริงแบบนิ่ง ๆแต่ต่อกลับรู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่าเขาโกหก

“แล้ว…จะไปไหนต่อ” วินถาม

ต่อชะงัก “ห๊ะ?”

วินมองนาฬิกาข้อมือ “พักเที่ยงไม่กินข้าว?”

ต่อรีบตอบ “กินครับ!”

วินพยักหน้า “ไป”

ต่อค้าง “ไป…ไหนครับ”

วินหันไปทางโรงอาหาร “ไปกินข้าว”

ต่อเหมือนโดนช็อต

“พี่เขาชวนกูไปกินข้าว…”

มันเป็นประโยคสั้นๆธรรมดาแต่สำหรับต่อ มันเหมือนคำชวนที่ทำให้หัวใจลอยขึ้นจากพื้น

“ค…ครับพี่!”

ต่อรีบเดินตามทันทีทางเดินไปโรงอาหารเงียบกว่าที่ต่อคิด

หรือจริง ๆ มันอาจไม่เงียบ แต่ต่อได้ยินแค่เสียงหัวใจตัวเองดังตึกตัก

เขาเดินข้าง ๆ วินระยะห่างพอดี ๆ ไม่ใกล้เกินไปแต่ก็ไม่ห่างจนเหมือนคนไม่รู้จักต่ออยากชวนคุยแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงสุดท้ายเขาเลยพูดอะไรที่โง่มาก

“พี่วินครับ”

วินหันมามอง “หืม”

ต่อกลืนน้ำลาย “พี่…กินข้าวแล้วใช่ไหมครับ”

วินนิ่งไปนิดหนึ่ง “ยัง”

ต่อโล่งอกแบบงง ๆ “อ๋อ…ครับ”

แล้วก็เงียบอีกต่อกัดริมฝีปากตัวเองเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่พูดมากมาตลอดชีวิตแต่พอมาอยู่ข้าง ๆ วิน เขากลับพูดไม่ออกเลยสักคำเหมือนกลัวพูดผิดกลัวทำให้พี่วินรำคาญกลัวทำให้พี่วินหายไป

วินเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง “เมื่อวาน…สนุกไหม”

ต่อหันไปมองทันที “ห๊ะ?”

วินมองตรง ไม่ได้หันมามองเขา แต่ถามเหมือนถามเรื่องธรรมดา

“หมูกระทะ”

ต่อหน้าแดง “ส…สนุกครับ! สนุกมากเลย!”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อยิ้มกว้าง “พี่ล่ะครับ สนุกไหม”

วินตอบช้า ๆ “ก็ดี”

แค่นั้นแต่ต่อกลับรู้สึกเหมือนตัวเองได้คะแนนเต็มพอถึงโรงอาหาร คนเยอะตามปกติเสียงคุยกันจอแจโต๊ะเต็มเกือบทุกตัวต่อกำลังจะบอกว่าพี่นั่งตรงไหนก็ได้ครับแต่ยังไม่ทันพูด วินก็เดินไปที่โต๊ะมุมหนึ่งมีเด็กผู้ชายสองคนลุกขึ้นทันทีเหมือนรออยู่แล้ว

“พี่วินครับ!” คนหนึ่งทัก

“นั่งนี่เลยครับพี่”

วินพยักหน้า แล้วนั่งลงต่อชะงักเพราะเขาเพิ่งรู้ว่าโต๊ะนี้เป็นโต๊ะของรุ่นพี่วิศวะและเขาเด็กปีหนึ่งกำลังจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา

“เอ่อ…ผม…”

ต่อกำลังจะถอยแต่เสียงวินเรียบ ๆ ก็ดังขึ้น

“นั่ง”

ต่อหันไปมองวินวินไม่ได้มองหน้าเขา แต่เลื่อนเก้าอี้ข้างๆตัวเองออกนิดหนึ่ง เหมือนเว้นที่ไว้ให้ต่อรู้สึกเหมือนหัวใจโดนจับวางลงบนฟองน้ำ นุ่ม อุ่น และปลอดภัย

“ค…ครับพี่”

ต่อค่อย ๆ นั่งลงรุ่นพี่สองคนนั้นมองต่อแบบสงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไรมีแต่สายตาแบบเด็กคนนี้เป็นใครวะ ต่อพยายามนั่งหลังตรงที่สุดเท่าที่ทำได้พยายามไม่ทำตัวเด๋อพยายามไม่เผลอพูดอะไรป่วนๆแต่พอวินหันมาถาม

“กินอะไร”

ต่อก็เผลอตอบแบบเดิม

“อะไรก็ได้ครับพี่!”

พูดจบ ต่ออยากกัดลิ้นตัวเอง

วินเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วพูด “งั้นกินข้าวมันไก่”

ต่อพยักหน้าแรงๆ “ได้ครับ!”

วินลุกขึ้นไปซื้อให้ทั้งที่ต่อรีบจะบอกว่า “ผมไปซื้อเองได้ครับ” แต่ไม่ทัน

รุ่นพี่วิศวะสองคนมองต่อแบบตาโตขึ้นกว่าเดิม

“น้อง…” คนหนึ่งถาม

“น้องชื่ออะไร”

ต่อรีบตอบ “ต่อครับ”

“ต่อ?” อีกคนทวน

“น้องคณะอะไร”

ต่อกลืนน้ำลาย “ปีหนึ่งครับ…เรียนบริหาร”

รุ่นพี่ทั้งสองคนหันไปมองกัน แล้วหันกลับมามองต่อเหมือนเจอเรื่องแปลกที่สุดในชีวิต

“แล้ว…น้องมานั่งกับพี่วินได้ไง”

ต่อหน้าแดง “เอ่อ…ผม…”

เขาตอบไม่ออก

จะบอกว่า “ผมส่งข้อความผิดคน” ก็อาย

จะบอกว่า “ผมชวนพี่เขาไปกินหมูกระทะ” ก็ยิ่งอาย           ต่อเลยตอบแบบซื่อ ๆ

“ผม…หลงทางครับ”

รุ่นพี่สองคนทำหน้าตกใจ ก่อนจะหัวเราะพร้อมกัน

“หลงทางมาหาพี่วินเนี่ยนะ!” คนหนึ่งหัวเราะ

“เก่งนะน้อง!”

ต่อหน้าแดงจนแทบละลาย “ไม่ใช่ครับ!”

แต่ก่อนที่เขาจะอธิบาย วินก็เดินกลับมาพร้อมถาดข้าวมันไก่สองจานวางลงตรงหน้าต่อหนึ่งจาน

“กิน”

ต่อมองจานข้าวเหมือนมันเป็นของล้ำค่า

“ขอบคุณครับพี่…”

วินพยักหน้า แล้วเริ่มกินของตัวเองเงียบๆเหมือนเดิมแต่ต่อรู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเขาไม่ได้เป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่ส่งข้อความผิดคนเขากำลังนั่งกินข้าวกับรุ่นพี่วิศวะที่คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้รุ่นพี่คนนั้นซื้อข้าวให้เขา และเว้นที่ข้าง ๆ ไว้ให้เขา

ต่อก้มหน้ากินข้าวมันไก่ แต่ยิ้มไม่หยุด “นี่กูฝันอยู่หรือเปล่าวะ…”

หลังจากกินเสร็จ วินลุกขึ้น “ไปเรียน?”

ต่อรีบพยักหน้า “ครับพี่”

วินเดินนำไปต่อเดินตามเหมือนลูกเป็ดเดินตามแม่เป็ดก่อนจะแยกกันตรงทางแยก วินหยุด

“คืนนี้มีเรียนไหม”

ต่อชะงัก “ห๊ะ? เอ่อ…มีครับ”

วินพยักหน้า “งั้นกลับดี ๆ ”

ต่อหน้าแดง “ครับพี่!”

วินกำลังจะเดินไป แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

เขาหันกลับมาอีกครั้ง

“ต่อ”

ต่อเงยหน้าทันที “ครับ!”

วินมองเขานิ่งๆ

แล้วพูดสั้นๆ

“อย่าหลงทางอีก”

ต่อค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ครับพี่…ผมจะพยายามไม่หลงครับ”

วินพยักหน้า แล้วเดินจากไปทิ้งให้ต่อยืนอยู่ตรงนั้น             หัวใจเต้นแรงแก้มร้อน และรอยยิ้มที่หุบไม่ลงเพราะเขารู้แล้วว่าบางทีเขาอาจไม่ได้ หลงทางเขาแค่เริ่มเดินเข้าไปในชีวิตของพี่วินทีละนิดก็เท่านั้นเอง