ตอนที่ 6

ถ้าถามว่าชีวิตมหา’ลัยของต่อตอนนี้มีอะไรที่น่ากลัวที่สุดคำตอบไม่ใช่การตื่นสายไม่ใช่การหาห้องเรียนไม่เจอไม่ใช่แม้แต่การโดนอาจารย์เรียกตอบหน้าชั้นแต่เป็นการเปิดสมุดแล้วไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างต่อยืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศหน้าห้องเรียนพร้อมสีหน้าตื่นตระหนกกระดาษ A4 ที่ติดอยู่ตรงหน้าเหมือนประกาศโทษประหารชีวิต

แจ้งนักศึกษา: ส่งรายงานกลุ่ม “พื้นฐานการคิดเชิงวิเคราะห์” ภายในวันศุกร์นี้

ความยาว 10 หน้า พร้อมอ้างอิง

“สิบหน้า…”

ต่อพึมพำเสียงเบา แล้วหันไปมองเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ยืนข้าง ๆบาสกำลังทำหน้าเหมือนโลกแตก

“กูยังไม่เริ่มอ่านหัวข้อเลย”

เจเจหัวเราะแห้งๆ “กูเริ่มแล้ว…แต่เริ่มร้องไห้ก่อน”

ต่อถอนหายใจแรง “แล้วกูจะรอดไหมวะ…”

บาสหันมามองต่อ “มึงเก่งภาษา มึงช่วยกูหน่อยดิ”

ต่อทำหน้ามึน “กูเก่งตรงไหน”

เจเจยื่นหน้ามาใกล้ “มึงเก่งเรื่องคุยกับรุ่นพี่วิศวะ”

ต่อสะดุ้ง “เฮ้ย! ไม่เกี่ยว!”

บาสยิ้มมุมปาก “แต่ถ้ามึงคุยกับพี่วินได้…มึงน่าจะขอให้เขาช่วยติวได้ปะ”

คำว่า “พี่วิน” ทำให้ต่อเงียบไปทันที

เขาไม่ได้คุยกับวินมากนักหรอกแชทก็มีแค่ประโยคสั้น ๆ เจอกันก็แค่พยักหน้า หรือพูดไม่กี่คำแต่ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้พี่วิน ต่อกลับรู้สึกเหมือนตัวเองปลอดภัยแปลก ๆ เหมือนพี่คนนี้เป็นคนที่ไม่ทำให้เขาดูโง่

“มึงคิดอะไรอยู่”

เจเจเอาศอกกระแทกแขนต่อ “มึงอยากขอเขาใช่ไหม”

ต่อหน้าแดง “ไม่อยาก!”

บาสทำหน้าไม่เชื่อ “แล้วทำไมมึงเงียบ”

ต่อหลบตา “ก็…มันเกรงใจ”

เจเจหัวเราะ “เกรงใจแต่ไปนั่งโต๊ะเขาได้อะนะ”

ต่อรีบแก้ “พี่เขาชวนเอง!”

บาสพยักหน้า “งั้นนี่แหละ โอกาส มึงลองขอดู”

ต่อกัดริมฝีปากขอให้พี่วินช่วยติวมันดูเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขามากเพราะเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเขาเกาะ กลัวว่าพี่วินจะรำคาญ กลัวว่าเขาจะทำอะไรพลาด แล้วพี่วินจะไม่คุยกับเขาอีกแต่สุดท้าย ต่อก็แพ้ความจริงความจริงที่ว่าเขาไม่เข้าใจงานนี้เลย

คืนนั้น ต่อกลับห้อง เปิดคอม เปิดเอกสารงานกลุ่ม แล้วนั่งจ้องหน้าจอเหมือนคนโดนสะกด

ผ่านไปสิบนาที…เขายังพิมพ์ได้แค่หัวข้อรายงานพื้นฐานการคิดเชิงวิเคราะห์ต่อถอนหายใจ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แชทชื่อ พี่วิน วิศวะอยู่บนสุดเหมือนเดิม ต่อจ้องมันอยู่นานนิ้วโป้งลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์หัวใจเต้นตุ้บ ๆ เหมือนกำลังจะสารภาพรัก

“เอาวะ…ขอแค่ติวเอง ไม่ใช่ขอแต่งงาน”

ต่อสูดหายใจลึก แล้วพิมพ์

ต่อ: พี่วินครับ…ขอโทษที่รบกวนอีกนะครับ

ต่อ: คือผมมีงานกลุ่มต้องส่ง แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจหัวข้อเลย 😭

ต่อ: พี่พอจะว่างช่วยติว/อธิบายให้ผมหน่อยได้ไหมครับ

ต่อ: ถ้าพี่ไม่สะดวกไม่เป็นไรนะครับ ผมเข้าใจครับ 🙏

พอกดส่ง ต่อก็วางโทรศัพท์ลงทันที เหมือนกลัวว่าตัวเองจะเปลี่ยนใจแล้วลบเขาลุกไปล้างหน้า เดินกลับมานั่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูวางลงหยิบขึ้นดูอีก

“ทำไมพี่เขาไม่ตอบวะ…” ต่อบ่น

“หรือกูพูดเยอะไป…”

ผ่านไปเกือบห้านาที เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

“ติ๊ง!”

ต่อรีบเปิดทันที

วิน: ว่างพรุ่งนี้เย็นไหม

ต่อค้างไม่ใช่แค่ตอบว่าได้แต่ถามเวลานัดจริง ๆต่อรีบพิมพ์ด้วยมือสั่น

ต่อ: ว่างครับพี่! ว่างมากครับ 😭🙏

ต่อ: พี่สะดวกกี่โมงครับ ผมได้หมดเลย

วินตอบกลับมาเร็วพอๆกัน

วิน: 18.00 ห้องสมุด

ต่อเผลอยิ้มกว้างจนแก้มปริ

ต่อ: ได้เลยครับพี่ ขอบคุณมากนะครับ!

วินอ่านแล้วเงียบไป แต่ต่อยังนั่งยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว

“กูจะได้ติวกับพี่วิน…”

คำว่าติวฟังดูธรรมดาแต่สำหรับต่อ มันเหมือนนัดสำคัญที่สุดในชีวิตวันรุ่งขึ้น เวลา 17.50 ต่อมายืนหน้าห้องสมุดก่อนเวลาเขามาถึงเร็วเพราะตื่นเต้นและเพราะไม่อยากให้พี่วินต้องรอ

ต่อก้มดูเสื้อผ้าตัวเองอีกครั้งวันนี้เขาเลือกเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ไม่ได้แต่งหล่อเกินไป แค่ดูเรียบร้อยขึ้นนิดนึง

“นี่กูไปติวหรือไปเดทวะ…”

ต่อบ่นกับตัวเอง แล้วรีบส่ายหัว ไม่ใช่เดท! เขามาเรียน! แต่พอเห็นคนเดินเข้ามาในห้องสมุดต่อก็ลืมคำว่าเรียน ไปทันที

วินเดินเข้ามาด้วยท่าทางเดิมเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด กระเป๋าสะพายสีเข้มมือหนึ่งถือหนังสือ อีกมือถือแก้วกาแฟต่อยืนตรงทันทีเหมือนนักเรียนตอนครูเข้าห้อง

วินหยุดตรงหน้า “รอนานไหม”

ต่อรีบส่ายหน้า “ไม่นานครับพี่ ผมเพิ่งมา!”

วินพยักหน้า “ไปหาโต๊ะ”

ทั้งคู่เดินเข้าไปด้านใน ห้องสมุดเย็นสบายและเงียบเสียงกระดาษพลิกเบา ๆ ดังเป็นระยะ

วินเลือกโต๊ะมุมหนึ่งที่คนน้อยนั่งลงอย่างเรียบร้อยแล้ววางหนังสือกับโน้ตลงตรงหน้าต่อค่อย ๆ นั่งฝั่งตรงข้ามพออยู่กันสองคนจริง ๆ ต่อกลับประหม่าแบบควบคุมไม่ได้

เขาไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน ไม่รู้ควรมองหน้าไหม ไม่รู้ควรพูดก่อนหรือรอให้วินเริ่ม สุดท้ายวินเป็นฝ่ายเริ่มเอง

“งานเรื่องอะไร”

ต่อรีบเปิดไฟล์ในไอแพด แล้วยื่นให้ดู “อันนี้ครับพี่…หัวข้อการคิดเชิงวิเคราะห์ ผมอ่านแล้วไม่เข้าใจว่าต้องเขียนยังไง”

วินอ่านเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่งคิ้วขมวดเล็กน้อยเหมือนกำลังวิเคราะห์

ต่อกลืนน้ำลายพี่เขาจะคิดว่ากูโง่ไหมแต่แทนที่จะพูดว่า แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ?วินกลับถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ตรงไหนที่ไม่เข้าใจ”

ต่อชะงัก “เอ่อ…เกือบทั้งหมดครับ…”

พูดจบ ต่ออยากมุดโต๊ะแต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือวิน…พยักหน้าเหมือนคำตอบนั้นเป็นเรื่องปกติ

“งั้นเริ่มจากพื้นฐานก่อน” วินพูด

“เธอคิดว่า ‘วิเคราะห์’ คืออะไร”

ต่อทำหน้ามึน “คือ…คิดเยอะๆ?”

วินมองหน้าเขา

ต่อรีบเสริม “เอ่อ…แบบ…แยกแยะ?”

วินพยักหน้า “ใกล้แล้ว”

เขาหยิบปากกาออกมา เขียนคำว่าวิเคราะห์ลงบนกระดาษ

แล้วลากลูกศรแตกเป็นหัวข้อย่อย

“วิเคราะห์ = แยกส่วน + หาเหตุผล + เชื่อมโยง”

ต่อมองตามแบบตาโตวินอธิบายต่อด้วยคำง่าย ๆ ไม่เร็ว ไม่กดดันเหมือนเขารู้ว่าต่อจะตามทันต่อเริ่มเข้าใจขึ้นทีละนิดและยิ่งเข้าใจ เขายิ่งรู้สึกว่าพี่วินเก่งมากไม่ใช่แค่เก่งเรียนแต่เก่ง อธิบายให้คนอื่นเข้าใจ

“พี่วินครับ…” ต่อเผลอพูดเบา ๆ

“พี่สอนเก่งจังเลย”

วินหยุดเขียนชั่วครู่เหมือนคำชมทำให้เขาไม่ชิน

เขาเงยหน้าขึ้นมองต่อ “เธอตั้งใจฟังเอง”

ต่อหน้าแดง “ผมตั้งใจฟังพี่อยู่แล้วครับ”

พูดจบ ต่อถึงกับอยากกัดลิ้นตั้งใจฟังพี่อยู่แล้วฟังดูเหมือนจีบชัด ๆ!

วินมองเขานิ่ง ๆ อีกครั้งแล้วพูดแผ่ว ๆ

“ดี”

คำเดียวแต่ทำให้ต่อใจเต้นแรงเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ต่อเริ่มจดได้เป็นหน้า ๆ จากที่ไม่เข้าใจเลย ตอนนี้เขาพอเห็นโครงรายงานแล้ว

เขายิ้มออกมาแบบโล่งใจ “ผมเข้าใจแล้วครับพี่!”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อมองหน้ากระดาษที่วินเขียนให้ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง         วินอีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะครับ…ถ้าไม่ได้พี่ ผมคงทำไม่ทันแน่ ๆ ”

วินเก็บปากกา “ไม่เป็นไร”

ต่อชะงัก ก่อนจะถามแบบกล้า ๆ กลัว ๆ

“พี่วินครับ…ทำไมพี่ถึงช่วยผมอะครับ”

วินเงียบไปครู่หนึ่ง

ต่อรีบแก้ “ผมไม่ได้หมายความว่า…พี่ไม่ควรช่วยนะครับ! ผมแค่สงสัยเฉยๆ…”

วินมองเขานิ่ง ๆ เหมือนคิดคำตอบ

ก่อนจะพูดเรียบ ๆ

“เธอขอดี”

ต่อค้าง “ห๊ะ?”

วินพูดต่อ “ขอแบบสุภาพ…ไม่บังคับ”

ต่อรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบเบา ๆ แค่เหตุผลนั้นเองเหรอแต่ทำไมมันทำให้เขาดีใจขนาดนี้

ต่อยิ้มกว้าง “งั้น…ต่อไปผมจะขอพี่ดี ๆ แบบนี้ตลอดเลยครับ”

วินมองเขาคราวนี้เหมือนมุมปากจะยกขึ้นนิดเดียว

“อย่าขอบ่อย”

ต่อรีบทำหน้าเสีย “อ้าว…”

วินเสริมทันที “เดี๋ยวไม่เข้าใจเอง”

ต่อชะงัก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“พี่วินนี่…พูดเหมือนดุ แต่จริง ๆ ห่วงใช่ไหมครับ”

วินไม่ตอบแต่เขาไม่ปฏิเสธก่อนแยกกันหน้าห้องสมุด ต่อสะพายกระเป๋าแล้วหันไปไหว้

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับพี่”

วินพยักหน้า “กลับดี ๆ ”

ต่อยิ้ม “ครับพี่”

เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงวินเรียก

“ต่อ”

ต่อหันกลับทันที “ครับ!”

วินมองเขานิ่ง ๆ เหมือนเดิมแต่คำพูดที่ออกมาทำให้ต่อหยุดหายใจไปชั่วครู่

“ถ้าติดตรงไหน…ทักมาได้”

ต่อหน้าแดงจัด “ค…ครับพี่!”

วินพยักหน้า แล้วเดินจากไปต่อยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว       ก้มมองสมุดโน้ตในมือแล้วหัวเราะออกมาเบาๆอย่างคนที่ไม่รู้จะเก็บความสุขไว้ตรงไหน

“นี่กูไม่ได้แค่ได้ติว…”

ต่อพึมพำกับตัวเอง

“กูเหมือนได้…ที่พึ่งเพิ่มมาอีกคนแล้วว่ะ”