ตอนที่ 7

หลังจากวันติวที่ห้องสมุด ต่อรู้สึกเหมือนโลกของตัวเองเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจงานมากขึ้น ไม่ใช่เพราะรายงานสิบหน้าดูไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วแต่เพราะเขาเริ่มรู้ว่าถ้าเขาทักไปหาใครคนหนึ่งคนนั้นจะตอบกลับและมันทำให้ต่อใจเต้นทุกครั้งที่หน้าจอขึ้นชื่อพี่วิน วิศวะ

คืนนี้ก็เหมือนกันต่อกำลังนั่งพิมพ์รายงานอยู่ที่โต๊ะในห้อง

จู่ ๆ ก็เจอคำถามในหัวข้อที่ไม่แน่ใจ เขาจ้องหน้าจออยู่นานคิดวนไปวนมา สุดท้ายก็แพ้ความอยากรู้ และความอยากคุย

ต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์

ต่อ: พี่วินครับ ผมติดตรงสรุปผลนิดนึง 😭

ต่อ: พี่ว่างไหมครับ

กดส่งปุ๊บ ต่อก็เริ่มเดินวนในห้องเหมือนเดิม เหมือนตัวเองเป็นคนไม่เคยรอใครตอบแชทมาก่อน

ไม่ถึงหนึ่งนาที…

วิน: ส่งมา

ต่อเผลอยิ้มกว้าง แล้วรีบส่งรูปหน้าจอให้ทันที

ต่อ: ตรงนี้ครับพี่ ผมไม่รู้ว่าต้องสรุปยังไงให้มันดูเป็นเหตุเป็นผล

เงียบไปครู่หนึ่ง

ต่อเริ่มคิดว่า “พี่เขาอ่านอยู่ไหม”

หรือ “พี่เขาหลับแล้ว”

หรือ “พี่เขาอาจจะรำคาญแล้วก็ได้”

แต่แล้วข้อความใหม่ก็มาถึง

วิน: เธอเขียนยาวไป

วิน: ตัดให้เหลือ 3 ประโยคพอ

ต่อทำหน้ามึน “ห๊ะ…สามประโยค?”

เขารีบพิมพ์ตอบกลับ

ต่อ: สามประโยคเลยเหรอครับพี่ 😭

ต่อ: ผมพยายามให้มันดูมีสาระอะ

วินตอบกลับมาแบบไม่ต้องคิดนาน

วิน: สาระไม่จำเป็นต้องยาว

วิน: ต้องชัด

ต่อหลุดหัวเราะเบาๆ

“พี่วินนี่…โคตรวิศวะเลยว่ะ”

เขารีบแก้ไขตามที่วินบอก แล้วส่งกลับไป

ต่อ: แบบนี้โอเคไหมครับพี่

วินอ่านแล้วตอบมา

วิน: โอเค

ต่อยิ้มจนตาโค้ง แล้วพิมพ์เล่น ๆ ไปหนึ่งประโยค

ต่อ: ขอบคุณครับพี่

ต่อ: พี่วินนี่เก่งจัง สอนเก่งด้วย ใจดีด้วย

พอส่งไปแล้ว ต่อก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาชมเยอะไปไหม เขารีบเอาหมอนมาปิดหน้า

“กูพูดเหมือนจีบเขาเลย!”

แต่ไม่ถึงสิบวินาที โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

วิน: นอนได้แล้ว

ต่อแง้มหมอนออกมามองข้อความนั้น แล้วหัวเราะ

“สั่งอีกแล้ว…”

แต่แปลกเขากลับชอบที่โดนสั่งต่อพิมพ์ตอบกลับไป

ต่อ: ครับพี่

ต่อ: แต่พี่ต้องนอนด้วยนะครับ อย่าดึก

เงียบไปต่อคิดว่าพี่วินคงไม่ตอบแล้ว

แต่แล้ว…

วิน: อืม

แค่นั้นแต่ต่อกลับรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกลูบเบา ๆ

วันถัดมา ต่อกำลังจะส่งรายงานกลุ่มแต่ยังไม่มั่นใจว่ารูปแบบมันถูกต้องหรือเปล่าเขาเลยตัดสินใจทักไปอีกครั้ง

ต่อ: พี่วินครับ…

ต่อ: ถ้าพี่ไม่ยุ่ง วันนี้พี่ช่วยดูรายงานให้ผมอีกรอบได้ไหมครับ

ส่งเสร็จ ต่อก็แทบอยากตีหัวตัวเอง

“กูขอบ่อยไปแล้ว!”

แต่พี่วินกลับตอบมาแบบเดิม

วิน: ได้

วิน: เจอกันที่เดิม 17.30

ต่ออ่านแล้วตาโต ที่เดิม…ห้องสมุด?

ต่อรีบตอบกลับทันที

ต่อ: ได้เลยครับพี่! ขอบคุณมาก ๆ ครับ 🙏😭

แล้วเขาก็ใช้เวลาทั้งวันไปกับการตั้งใจเรียนแบบผิดปกติ

เพราะในหัวมีแต่คำว่า 17.30น.

ห้องสมุดช่วงเย็นเงียบกว่าตอนกลางวันแสงแดดอ่อน ๆลอดผ่านกระจก ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น ต่อมาถึงก่อนเหมือนเดิม

เขานั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมเดิม มือกอดแฟ้มรายงานแน่นเหมือนมันเป็นสมบัติชาติ

พอวินเดินเข้ามา ต่อก็รีบลุกขึ้น

“พี่วินครับ!”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อยิ้ม “พี่มาพอดีเลยครับ”

วินนั่งลง เปิดแฟ้มรายงาน แล้วเริ่มอ่านทันที สายตาเขากวาดไปทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ ต่อพยายามนั่งนิ่ง พยายามไม่พูดเยอะ พยายามไม่กวนแต่ต่อเป็นต่อ เขานิ่งได้ไม่ถึงสองนาที

“พี่วินครับ” ต่อกระซิบเบาๆ

วินไม่เงยหน้า “หืม”

ต่อทำเสียงอ้อนนิดๆ “พี่อ่านเร็วไปไหมครับ ผมตามไม่ทัน”

วินหยุด แล้วเงยหน้ามอง

“ฉันไม่ได้อ่านให้เธอฟัง”

ต่อชะงัก ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ “อ๋อ…ครับ”

วินกลับไปอ่านต่อเหมือนเดิม ต่อมองหน้าเขาแล้วแอบยิ้ม

พี่วินดุแต่ไม่ได้น่ากลัวดุแบบคนจริงจัง แต่ไม่เคยทำให้ต่อรู้สึกแย่ต่อเลยเริ่มอยากแกล้งนิดหน่อย

เขาค่อย ๆ เลื่อนสมุดของตัวเองไปใกล้วินใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

จนแขนของทั้งคู่แทบจะชนกัน

วินเงยหน้าขึ้นมองทันที “ทำอะไร”

ต่อทำหน้าซื่อ “ผมอยากใกล้ๆ จะได้เห็นว่าพี่แก้ตรงไหนครับ”

วินนิ่งไปหนึ่งวินาทีเหมือนจะพูดว่า ถอยไป แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่ขยับแฟ้มให้ต่อดูชัดขึ้นต่อใจเต้นแรง

“พี่เขายอมให้กูเข้าใกล้ด้วย…”

วินเริ่มชี้จุดแก้ในรายงาน ตรงนี้ใช้คำซ้ำ ตรงนี้ไม่ต้องอธิบายยาว ตรงนี้อ้างอิงไม่ครบ ต่อพยักหน้ารัว ๆ เหมือนลูกไก่

“ครับพี่ๆๆ” แล้วก็เผลอหลุดมุก

“พี่วินนี่เหมือนเครื่องตรวจแกรมม่าเลยครับ”

วินเงยหน้ามอง “หืม”

ต่อหัวเราะ “แบบ…ผมเขียนอะไร พี่ก็จับผิดได้หมด”

วินพูดเรียบ ๆ “ไม่เรียกจับผิด เรียกแก้ให้ดีขึ้น”

ต่อยิ้มกว้าง “งั้นพี่คือเครื่องทำให้ผมดีขึ้นครับ”

พูดจบ ต่อถึงกับอยากเอาหัวโขกโต๊ะเขาพูดอะไรของเขาเนี่ย! วินนิ่งไปนิดหนึ่งสายตาคม ๆ มองต่อเหมือนกำลังประเมินว่าเด็กคนนี้ ตั้งใจเรียน หรือ ตั้งใจจีบ

ต่อรีบแก้ตัวเสียงเบา “ผมหมายถึง…งานครับ งานดีขึ้น…”

วินไม่พูดอะไร แต่เขาก้มลงอ่านต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ต่อเห็นชัดว่าหูของวินแดงนิด ๆ แค่นิดเดียวจริง ๆ แต่ต่อเห็น และมันทำให้ต่อแทบอยากจะยิ้มจนปากฉีก หลังจากแก้รายงานเสร็จ ต่อเก็บของด้วยความโล่งใจ

“ขอบคุณมากนะครับพี่ ผมรอดแล้วจริงๆ”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อสะพายกระเป๋า แล้วพูดแบบเล่นๆ

“พี่วินครับ…พี่ช่วยผมบ่อยขนาดนี้ ผมต้องตอบแทนยังไงดีอะครับ”

วินมองหน้าเขา “ไม่ต้อง”

ต่อทำหน้าไม่ยอมแพ้ “ต้องตอบแทนสิครับ พี่เหนื่อยจะตาย”

วินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเหมือนคิดคำ

“งั้น…ตั้งใจเรียน”

ต่อทำหน้ามุ่ย “แค่นั้นเองเหรอครับ”

วินเลิกคิ้ว “อยากให้เป็นอะไร”

ต่อชะงัก คำถามนั้นเหมือนโยนลูกบอลมาให้เขาถือไว้

และเขาไม่รู้จะโยนกลับยังไง

ต่อหน้าแดงจัด “ป…เปล่าครับ! ผมแค่ถามเฉยๆ!”

วินมองเขานิ่ง ๆ เหมือนเดิม ก่อนจะพูดสั้น ๆ

“เลี้ยงหมูกระทะก็ได้”

ต่อค้าง “ห๊ะ!?”

วินพูดซ้ำเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา “เลี้ยงหมูกระทะ”

ต่อหลุดหัวเราะทันที “พี่พูดจริงดิครับ!”

วินพยักหน้า “อืม”

ต่อยิ้มกว้างจนตาโค้ง “ได้เลยครับพี่! งั้นครั้งหน้าผมเลี้ยง!”

วินลุกขึ้น เก็บของ แล้วพูดเหมือนเดิม “อย่าลืม”

ต่อพยักหน้ารัวๆ “ไม่ลืมแน่นอนครับ!”

ทั้งคู่เดินออกจากห้องสมุดด้วยกัน พอถึงหน้าทางแยก วินหยุด

“กลับหอ?”

ต่อพยักหน้า “ครับพี่”

วินมองเขา “เดินดี ๆ”

ต่อยิ้ม “ผมไม่ได้หลงทางแล้วนะครับ”

วินนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูด

“แต่เธอชอบสะดุด”

ต่อชะงัก “พี่รู้ได้ไงครับ”

วินตอบเรียบๆ “เห็นบ่อย”

ต่อหน้าแดงทันทีเห็นบ่อยหมายความว่าพี่วินมองเขาบ่อยเหรอ?ต่อกำลังจะถามต่อ แต่ยังไม่ทันพูด วินก็หันหลังเดินไปแล้วทิ้งให้ต่อยืนอยู่คนเดียวกับประโยคที่ดังอยู่ในหัวซ้ำ ๆ

“เห็นบ่อย”

ต่อยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเองหัวใจยังเต้นแรงเหมือนเดิมแล้วเขาก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเขากับพี่วินมันไม่ได้เป็นแค่รุ่นพี่ช่วยติวแล้ว

มันเหมือนกำลังค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ช้า ๆ แต่ชัดเจนเหมือนคนหนึ่งเนี๊ยบ เงียบ และไม่ค่อยเปิดใจ กำลังยอมให้คนหนึ่งป่วน ๆ เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวทีละนิดและต่อดันมีความสุขกับมันมากเกินไปแล้ว