บทที่ 7

เจียงไต้เยว่าสวมอาภรณ์หรูหรา ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยความยินดี แล้วก้าวเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดี

“พี่หญิง ข้ามาเยี่ยมเจ้า แล้วก็อยากหาอาภรณ์งาม ๆ สักสองสามชุดด้วย พี่เซียวจ้าน พี่เซี่ยอวิ๋น และพี่จิ่งหลี่ต่างบาดเจ็บเพราะข้า ข้าต้องไปดูแลพวกเขา แต่เสื้อผ้าของข้าล้วนเรียบง่ายเกินไป ไม่เหมาะจะออกไปพบผู้คน ของดี ๆ ในเรือนพี่มีอยู่มากนี่นา”

ชิงจื่อตัวสั่นด้วยความโกรธ “คุณหนูรอง! ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! ที่นี่คือเรือนของคุณหนูใหญ่!”

เจียงหลินหลางยกมือห้ามชิงจื่อไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากเจ้าจะหา ก็หาเถิด หาเสร็จแล้วก็ไปเสีย”

เจียงไต้เยว่เลิกคิ้วขึ้น ดูประหลาดใจอยู่บ้างกับปฏิกิริยาของนาง แต่ไม่นานก็กลับมาผยองดังเดิม แล้วสั่งสาวใช้ที่พามาด้วยว่า “ได้ยินหรือไม่? พี่หญิงอนุญาตแล้ว! พวกผ้าหยุนจิ่น ผ้าปักสู่ซิ่ว แล้วก็ชุดเครื่องประดับทับทิมแดงนั่น เอาไปให้ข้าทั้งหมด!”

เหล่าสาวใช้พากันกรูเข้าหาตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง กวาดเอาอาภรณ์งดงามและเครื่องประดับล้ำค่าของเจียงหลินหลางไปเสียเกือบหมด

“อย่างไรเสีย ตอนนี้พี่หญิงก็อยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว คงไม่มีโอกาสได้สวมอาภรณ์งาม ๆ เหล่านี้อีก” เจียงไต้เยว่เดินมาหยุดข้างเตียง ก้มมองเจียงหลินหลางจากที่สูง รอยยิ้มหวานล้ำแต่แฝงพิษร้าย “พี่เซียวจ้านและพวกเขาก็มิคิดจะมองพี่อีกแล้ว สู้ให้ข้าเป็นผู้สวมใส่เสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็ช่วยให้พวกเขาพอใจแทนพี่ได้ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

ครั้นกล่าวจบ นางก็พาของที่ยึดมาได้จากไปอย่างผยอง

ชิงจื่อโกรธจนหลั่งน้ำตา “คุณหนู! คุณหนูรองช่างเกินไปแล้ว! หรือภายหน้าพวกเราจะปล่อยให้นางวางอำนาจข่มเหงผู้อื่นเช่นนี้ต่อไปจริง ๆ หรือ?”

เจียงหลินหลางส่ายหน้าเบา ๆ มิได้เอ่ยวาจาใด

หลังจากนั้น เจียงหลินหลางก็ตั้งใจพักฟื้นบาดแผลของตน มิได้สนใจเรื่องราวภายนอกอีก

จนกระทั่งวันหนึ่ง เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน สีหน้าของแต่ละคนล้วนไม่สู้ดีนัก

เซียวจ้านจ้องมองนาง ก่อนเป็นผู้เอ่ยขึ้น “หลินหลาง หลายวันมานี้เจ้าเอาแต่ทำสิ่งใดอยู่?”

เจียงหลินหลางงุนงงอยู่บ้าง “ปลูกดอกไม้ ดื่มชา อ่านหนังสือ”

เซี่ยอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น “มีเพียงเท่านี้หรือ?”

“มิเช่นนั้นจะเป็นอันใดอีกเล่า?” เจียงหลินหลางย้อนถาม

หรงจิ่งหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความน้อยใจและตำหนิอยู่เล็กน้อย “ในเมื่อเจ้ามิได้มีธุระสำคัญอันใด เหตุใดจึงยอมอยู่ปลูกดอกไม้ มากกว่าจะไปเยี่ยมพวกเรา? เจ้ามิรู้หรือว่าพวกเราบาดเจ็บหนักเพียงใด?”

เจียงหลินหลางรู้สึกว่าน่าขันอยู่บ้าง

มิใช่ว่าพวกเขามีเจียงไต้เยว่คอยดูแลเอาใจใส่อย่างมิขาดตกบกพร่องอยู่แล้วหรือ? ควรยินดีจึงจะถูก แล้วเหตุใดจึงทำท่าราวกับมาทวงถามความผิดจากนางเช่นนี้?

นางมิได้ตอบคำถามนั้น เพียงมองพวกเขา ก่อนเอ่ยถามเบา ๆ ขึ้นมา “หากข้ากับไต้เยว่ตกอยู่ในอันตรายพร้อมกัน พวกเจ้าจะช่วยผู้ใดก่อน?”

เซียวจ้านทั้งสามชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับมิได้คาดคิดว่านางจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เซียวจ้านเป็นผู้ตอบก่อน “ย่อมเป็นเจ้า พวกเรา...พวกเราเริ่มดีกับไต้เยว่ ก็เพราะเจ้าเป็นเหตุ”

เซี่ยอวิ๋นรีบพยักหน้า “ใช่แล้ว หลินหลาง เจ้าลืมแล้วหรือ? เจ้าเคยบอกว่า หากพวกเราปฏิบัติต่อไต้เยว่ไม่ดี เจ้าก็จะไม่สนใจพวกเราอีก”

หรงจิ่งหลี่ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในใจพวกเรา เจ้ายังคงเป็นผู้สำคัญที่สุดเสมอ”

เจียงหลินหลางมองพวกเขา ในใจกลับมีเพียงความรันทด

หากเป็นข้าจริง แล้วเมื่อครู่นี้ เหตุใดพวกเจ้าจึงลังเลเล่า?

เซียวจ้านทั้งสามเห็นนางเงียบงัน ก็คิดว่านางคงหึงหวงและขุ่นเคืองที่พวกเขาดีกับเจียงไต้เยว่เกินไป ความร้อนรนในใจจึงคลายลงอยู่บ้าง

เซี่ยอวิ๋นรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “พอเถิด พอเถิด อย่าขุ่นเคืองเลย เป็นพวกเราเองที่ผิด ละเลยเจ้าไป วันนี้อากาศดีนัก พวกเราจะพาเจ้าออกไปเที่ยว เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย เป็นอย่างไร?”

เจียงหลินหลางมิอยากไป ทว่าถูกทั้งสามทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งฉุดพาออกจากจวนจนได้

เพิ่งก้าวพ้นประตูจวน เจียงไต้เยว่ก็วิ่งตามออกมา ดวงตาแดงเรื่อ “พี่เซียวจ้าน พี่เซี่ยอวิ๋น พี่จิ่งหลี่ พวกท่านจะไปที่ใดกัน? หรือว่า...จะพาพี่หญิงออกไปเที่ยว?”

ทั้งสามมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เจียงไต้เยว่พลันมีน้ำตาคลอเบ้า “ข้ารู้อยู่แล้ว...พอพี่หญิงหายดี พวกท่านก็จะไม่ต้องการข้าอีก...”

“มิใช่เช่นนั้น ไต้เยว่...” เซี่ยอวิ๋นรีบเอ่ยอธิบาย

เจียงไต้เยว่หันไปมองเจียงหลินหลาง แล้วเอ่ยอย่างหวาด ๆ “พี่หญิง ข้าไปด้วยได้หรือไม่? อยู่ในจวนเพียงลำพัง ข้าอึดอัดเหลือเกิน”

เซียวจ้านทั้งสามหันมามองเจียงหลินหลาง แววตาแฝงความวิงวอน

เจียงหลินหลางเบือนสายตาไปอีกทาง “ตามใจเถิด”

เจียงไต้เยว่พลันเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้ม แล้วแสร้งเอ่ยอย่างรู้จักเอาใจใส่ “พี่หญิงเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ ร่างกายคงยังไม่แข็งแรง ข้าจะไม่ขึ้นรถม้าคันเดียวกับพี่หรอก ข้านั่งคันเล็กด้านหลังนั่นก็พอแล้ว”

ส่วนเซียวจ้านทั้งสามก็ย่อมควบม้าคอยอารักขาอยู่ข้างทาง

ตลอดทาง บางทีอาจเพราะรู้สึกผิด ทั้งสามจึงคอยถามไถ่อาการและดูแลเจียงหลินหลางที่อยู่ในรถม้าเป็นอย่างดี

ครั้นมาถึงทางภูเขาชานเมือง ทิวทัศน์ก็ยิ่งงดงามขึ้น

ทันใดนั้น ม้าลากรถก็ส่งเสียงร้องอย่างแตกตื่นพร้อมกัน ราวกับถูกสิ่งใดทำให้ตกใจอย่างหนัก ก่อนจะยกกีบหน้าขึ้นแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง!

“แย่แล้ว! ม้าตกใจแล้ว!”

“คุ้มกันคุณหนูใหญ่! คุณหนูรอง!”

แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว รถม้าทั้งสองคันเสียการควบคุมพร้อมกัน พุ่งตรงไปยังหน้าผาสูงชันข้างทาง!

ในชั่วพริบตา เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่แทบจะพุ่งกายไปยังรถม้าคันเล็กด้านหลังโดยสัญชาตญาณ!

เซียวจ้านคว้าคานรถม้าไว้ ส่วนเซี่ยอวิ๋นกับหรงจิ่งหลี่ต่างดึงตัวรถที่ใกล้จะพลิกคว่ำจากคนละด้านอย่างสุดกำลัง!

ส่วนรถม้าคันใหญ่ที่เจียงหลินหลางโดยสารอยู่ ไร้ผู้ใดเข้าขัดขวาง ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของนางที่ถูกเหวี่ยงออกจากตัวรถ มันก็ตกลงจากหน้าผาอย่างตรงดิ่ง!

“หลินหลาง—!”

เบื้องล่างหน้าผามีเสียงกระแทกอันหนักอึ้งและเสียงไม้แตกหักดังขึ้นมา