บทที่ 2

“นี่รึ? ที่เขาเรียกว่าผู้ดี เที่ยวดูถูกดูแคลนคนอื่นไปทั่ว มันก็ไม่ต่างอะไรจากไพร่เหมือนกันนั่นแหละ”

เพราะถูกคนรอบข้างยกยอปอปั้นและให้เกียรติจนเคยชิน ทำให้ชายหนุ่มหน้ามืดหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินวาจาผรุสวาทสาดโครมมาใส่ ร่างสูงผึ่งผายจึงรีบย่างสามขุมเข้าไปหาราวกับเสือร้ายเห็นนางกระจงน้อย ฉุดเอาข้อมือเล็กจิ๋วแล้วเหวี่ยงหมุนร่างบอบบางมาปะทะอกแกร่งซึ่งขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่น

“จองหองมากไปแล้ว!”

“ปล่อยนะ! ดิฉันเจ็บ!” แสงดาวพยายามดิ้นขลุกขลิก แต่ยิ่งดิ้นอ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่นจนกระดูกแทบหัก

“ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้สั่งสอนเด็กทโมนอย่างหล่อนให้หลาบจำ ก็อย่ามาเรียกฉันว่า ‘หม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์’ อีกเลย!”

ครั้นพอได้ยินคำประกาศเปรี้ยงดุจสายฟ้าฟาดของชายหนุ่มแบบชัดๆ เต็มสองรูหู แสงดาวถึงกับเบิกตาขึ้นช้าๆ จนกลายกลายเป็นถลึงเหลือก ก่อนที่ร่างเล็กจะถลาถอยร่น แล้วหมอบตัวลงแนบพื้นถนนด้วยท่าทางสั่นเทาปานลูกนกเปียกฝน!

ความพะวักพะวงระคนหวาดหวั่น ยังผลให้ดวงตาสีประกายนิลเริ่มเป็นเงารื้นขึ้น เมื่อตระหนักได้ว่าชายหนุ่มซึ่งมีศักดิ์นำหน้าเป็นถึง ‘หม่อมราชวงศ์’ คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเอามากๆ ที่ลูกหนูหริ่งตัวน้อยอย่างเธออาจหาญไปท้าทายอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของราชสีห์เจ้าป่าเช่นเขา

แสงดาวยังคงนิ่งเงียบไม่ไหวติงอยู่ในอิริยาบถเดิม พร้อมทั้งพยายามมองไปรอบๆ ดั่งจะขอความช่วยเหลือจากผู้คนที่เริ่มหันมาจับจ้องทั้งคู่เป็นจุดเดียวกัน

ทว่าจนแล้วจนรอดก็หาได้มีใครเป็นอัศวินขี่ม้าขาว เด็กสาวจึงตัดสินใจหมุนกายไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นถนนใส่ลงในหาบของตนอย่างว่องไว เพราะไม่อยากแลเห็นดวงตาคมกริบอันเร่าร้อนดุจเปลวไฟบรรลัยกันต์ ซึ่งสามารถแผดเผาให้เป็นจุณได้ในพริบตา ถ้าหากเธอยังขืนอยู่สองต่อสองกับเขาในสถานการณ์แบบนี้

แต่มีหรือที่นักล่าจะปล่อยให้เหยื่อของตนลอยหน้าลอยตาไปได้ง่ายๆ ร่างกำยำพาความบึกบึนเดินอาดๆ เข้าตรงมาหา พลางใช้ลำแขนแข็งแรงประดุจคีมเหล็ก ช้อนอุ้มเอาร่างเล็กที่กำลังเผลออยู่นั้นแบกขึ้นใส่บ่า ก่อนจะตวัดฟาดมือหนาลงบนสะโพกกลมงอนเต็มแรงดังเผี๊ยะ!

“ว้าย!!!”

คนถูกกระทำหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ กระนั้นฝ่ามือของชายหนุ่มยังคงตะบันใส่ก้นนุ่มนิ่มอย่างต่อเนื่องระรัวเป็นชุด

“ฉันจะตีให้ก้นบวมช้ำไปเลย เพราะนี่คือบทลงโทษสำหรับเด็กทโมนนิสัยอวดดีอย่างหล่อน จำเอาไว้!”

แสงดาวน้ำตาแตกพรู ทั้งแสบร้าว ทั้งอับอาย หากก็ยังดีดดิ้นพยศแรงอย่างไม่ยอมให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียว

และในจังหวะนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งร้องห้ามขึ้นเหมือนระฆังช่วย ทั้งสองรีบหันขวับไปมองพร้อมๆ กัน ซึ่งเจ้าของเสียงดังกล่าวก็คือนางศจี แม่ค้าขายผักสดนั่นเอง

ใบหน้ามอมแมมของแสงดาวฉีกยิ้มกว้างๆ จนตาหยีประดุจมีนางฟ้านางสวรรค์มาโปรด ส่วนหม่อมราชวงศ์หนุ่มได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าหญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบท้วมคนนั้นเป็นใคร

“คุณชายขจรเจ้าคะ ได้โปรดอย่าลงไม้ลงมือกับนังแสงดาวเลย ถ้ามันทำอะไรล่วงเกินคุณชาย อิฉันต้องกราบขออภัยแทนมันด้วยนะเจ้าคะ”

คิ้วหนาเป็นปื้นที่ขมวดอยู่แล้ว ยิ่งขมวดมุ่นมากกว่าเดิม เมื่อใคร่ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของตนดีขนาดนี้ ร่างสูงใหญ่จึงยอมวางร่างแน่งน้อยลงแบบไม่นุ่มนวลมากนัก

และเมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการนั้นได้ แสงดาวก็โผเข้าไปหาผู้ซึ่งสามารถเป็นเกราะกำบังอย่างรวดเร็ว อ้อมแขนอันอบอุ่นของนางศจีรีบโอบกอดคนที่กำลังตื่นตระหนกเป็นเชิงปกป้อง

“ทำไมเอ็งถึงได้ไปมีเรื่องกับคุณชายขจรได้ล่ะหือ?”

นางศจีเอ่ยถาม พลางหมุนตัวของเด็กสาวไปมาอย่างสำรวจตรวจตา แสงดาวเม้มปากจนปรากฏรอยย่นบนหน้าผาก ครั้นจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็เหมือนกับเป็นการแก้ตัวกรายๆ จึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดให้ยุ่งยากเสียเปล่าๆ

“หล่อนก็บอกไปสิ จะอมพะนําเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปากอยู่ทำไมกัน”

หม่อมราชวงศ์หนุ่มเดินเข้ามายืนประจัญบานอยู่เบื้องหน้าหญิงต่างวัยทั้งสองคน สายตาคู่คมเพ่งมองไปยังดวงหน้านวลแฉล้มของแสงดาวราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ เสมือนเสือล่าเหยื่อ

“ว่าไงนังแสงดาว เอ็งบอกข้ามาซิ”

นางศจีหันมาคาดคั้น ด้วยไม่อยากให้เหตุการณ์มันบานปลายไปมากกว่านี้ คงไม่ดีแน่หากคนของตัวเองมีปากมีเสียงกับหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ ซึ่งเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของหม่อมเจ้าเอกอนันต์และหม่อมมณีรัตน์ มหาเศรษฐีผู้ดีเก่าเจ้าของโรงแรมสุดหรูระดับห้าดาวหลายแห่งทั่วเขตพระนคร

“เอ่อ...คือ...คือว่า...”

แสงดาวอ้ำอึ้งและพยายามหลีกเลี่ยงการมองสบตากับผู้สูงวัยกว่า ก็แน่ล่ะ...ถ้าขืนบอกความจริงออกมาโต้งๆ ว่าเธอเดินทะเร่อทะร่าลงไปยังถนนโดยติดประมาท มีหวังถูกป้าศจีบ่นยาวเป็นหางว่าวแน่ๆ เด็กสาวจึงทำได้แค่เพียงก้มหน้าก้มตาเล่นนิ้วมือง่วนอย่างทำตัวไม่ถูก

“เฮอะ! ไม่กล้าตอบสิท่า” เขายิ้มเยาะ แววตามีประกายหยันๆ ก่อนจะหันไปทางนางศจี “ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวฉันจะเป็นคนตอบให้เอง”

หญิงวัยกลางคนยิ้มแห้งๆ และพยักหน้าน้อยๆ ขณะที่ชายหนุ่มปรายตาไปมองเด็กสาวเพียงเสี้ยวของใบหน้าคมเข้ม จากนั้นก็เล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างระเอียดยิบ

นางศจีที่ได้ฟังก็ถึงกับยกมือขึ้นทาบอก พร้อมทั้งเผลอหลุดเสียงออกมาเกือบจะเป็นอุทาน

“คุณพระช่วย...อภิโธ่อภิถัง”

“ถ้าฉันเหยียบเบรกช้ากว่านี้เพียงแค่วินาทีเดียว มีหวังยัยเด็กนี่ได้ไปนอนเฝ้ายมบาลอยู่ปรโลกแล้ว ไม่ได้มาเชิดหน้าเถียงฉันคอเป็นเอ็นแบบเมื่อครู่หรอก”

ยิ่งพูดก็ยิ่งเดือดพล่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย หม่อมราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์นึกอยากจะกระหวัดมือเข้าไปขย้ำคอขาวๆ ของอีกฝ่ายนัก แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องสงวนท่าทางไว้ก่อน เพราะถ้าขืนบุ่มบ่ามประทุษร้ายยัยเด็กข้างถนนชั้นไพร่เวลานี้ มีหวังคงถูกผู้คนซึ่งอยู่รอบๆ มองอย่างเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นพวกชอบใช้แต่กำลังในการตัดสินปัญหา

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ร่างสูงจึงพยายามระงับไฟโทสะที่ลุกโชนอยู่อกให้ดับมอดลง ก่อนจะล้วงเอากระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเปิดอ้า อวดโชว์เงินมากมายที่คนธรรมดาทั่วไปอาจต้องใช้เวลาหานานนับปี

“เอาเงินนี่ไปซะ อยากได้เท่าไหร่ก็เชิญหยิบเอาตามสบาย ฉันไม่มีเวลาที่จะมายืนต่อล้อต่อเถียงกับหล่อนหรอกนะ ถือเสียว่าเป็นค่าช่วยสงเคราะห์ก็แล้วกัน”

แสงดาวฉุนกึก! พลางจ้องหน้าเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ สายตาของอีตาคุณชายหน้าหล่อ เอ่อไม่สิ...คุณชายหน้ามะเหงกที่มองดูเธอนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ไม่ต่างอะไรจากการมองวัชพืชไร้ค่าที่เกิดอยู่ตามริมถนน

“ดิฉันไม่ใช่ขอทาน! กรุณาเก็บเงินอันมีค่าของคุณเอาไว้ทำบุญหรือบริจาคให้กับคนยากไร้เถอะค่ะ” เชิดหน้าขึ้นพร้อมกับเหล่มองเพื่อดูว่าเขายังสนใจฟังอยู่หรือเปล่า และแน่นอนเขารอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เด็กสาวจึงเบ้ปาก กลอกตามองบน แล้วเอ่ยต่อ “เผื่อบุญกุศลจะช่วยหนุนนำให้สมองซึ่งปราศจากรอยหยักของคุณมีความคิดที่ดีกว่านี้บ้าง”

จุก! จุกจนแทบพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ ติดอยู่ในลำคอ ใบหน้าคมสันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ นี่เขาถูกเด็กเมื่อวานซืนหลอกด่างั้นเหรอ!

“หล่อนช่างกล้ามากเลยนะที่พูดจาแบบนี้กับคนอย่างฉัน”

“ก็คุณดูถูกดิฉันก่อน” เธอหลิ่วตามองเขาแบบหมิ่นๆ

“ยั่วโมโหเก่งจังเลยนะ ระวังสักวันจะเจอดีเข้าให้”

“นี่คุณกำลังขู่ดิฉัน”

“ฉันไม่ได้ขู่” หม่อมราชวงศ์หนุ่มขยับกายเข้ามาใกล้ๆ ลมหายใจร้อนๆ ลอยพุ่งไปปะทะพวงแก้มนวลจนวูบวาบ “แต่ฉันเอาจริงต่างหาก”

แสงดาวสัมผัสได้ถึงรัศมีแห่งความร้ายกาจที่แผ่ซ่านออกมาจากบุรุษตรงหน้า จึงแสร้งยิ้มระรื่นพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึก แล้วทำใจกล้าเข้าสู้

“เชอะ...เก่งแต่กับผู้หญิง”

“เธอว่าอะไรนะ!” ดวงตาคู่คมลุกวาว

“หูของคุณก็ไม่ได้หนวกหรือตึงนี่คะ ถึงจะไม่ได้ยินที่ดิฉันพูดตะกี้นี้” เด็กสาวส่งรอยยิ้มหยันๆ ก่อนจะเชิดคางขึ้นอย่างทะนงตน “แต่เอ๊ะ...หรือว่าคุณหูตึงจริงๆ น๊า”

“มันจะมากไปแล้วนะยัยเด็กบ้า”

“คำก็ยัยเด็กบ้า สองคำก็ยัยเด็กอวดดี ขอถามหน่อยเถอะค่ะ ผู้ดีตีนแดงอย่างพวกคุณน่ะชอบเอ่ยสรรพนามคนอื่นเช่นนี้รึ?”

ร่างเล็กยังคงลอยหน้าลอยตาตอบโต้อย่างไม่ยอม เพราะเหลือทนที่จะนั่งฟังคำพูดแดกดันประชดประชันของเขาอยู่ฝ่ายเดียว

หม่อมราชวงศ์หนุ่มถอนฉุนแรงๆ ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ซึ่งท่าทีนั้นทำให้นางศจีต้องรีบเข้าไปไกล่เกลี่ยเพื่อหย่าศึกทันที ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ปะทะคารมกันจนบานปลายไปมากกว่านี้