บทที่ 3

“นังแสงดาว” หญิงวัยกลางคนหันไปเอ็ดเด็กสาวที่ตนรักและเอ็นดูเสมือนลูกหลานแท้ๆ เสียงขรม “หยุดต่อล้อต่อเถียงกับคุณชายขจรได้แล้ว ประเดี๋ยวไอ้แดงมันก็ซวยไปด้วยอีกคนเอาหรอก”

“ซวย?...” เด็กสาวทวนคำอย่างฉงนสนเท่ห์

“ก็ใช่นะสิ”

“แล้วทำไมจะต้องซวยด้วยล่ะจ๊ะป้า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่แดงเลยนี่น่า”

“จะไม่ให้เกี่ยวได้อย่างไร ก็เพราะว่าไอ้แดงน่ะทำงานเป็นคนล้างรถอยู่ที่วังตะวันฉาย ซึ่งก็คือวังของคุณชายขจรยังไงล่ะ” คิ้วสีนิลซึ่งเริ่มมีสีขาวแซมนิดๆ ของนางศจียับย่นขณะบอกเล่า

แสงดาวอึ้งไปครู่ใหญ่ๆ เพราะเธอไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน และเมื่อเหลือบไปเห็นป้าศจีซึ่งก้มหน้าก้มตาด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว ความรู้สึกโกรธกรุ่นก็ปรากฏเด่นชัดบนขากรรไกรน้อยๆ ที่ขบแน่น จนนึกอยากจะวิ่งไปหาท่อนไม้ใหญ่ๆ มาฟาดใส่อีตาคุณชายหน้ายักษ์สักป๊าบ!

“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง” หม่อมราชวงศ์หนุ่มพูดแทรกขึ้นพร้อมทั้งพยักหน้าน้อยๆ “ก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้จักชื่อของฉัน”

“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะเจ้าคะคุณชายขจร” นางศจีมีท่าทางกระตือรือร้นเมื่ออีกฝ่ายเบือนหน้ามาสนทนาด้วย “เวลาไอ้แดงกลับมาบ้านทีไร มันมักจะเล่าถึงความมีน้ำใจและเรื่องราวดีๆ ของคุณชายขจรให้อิฉันฟังอยู่บ่อยๆ”

“ฮื่ม...ขนาดนั้นเชียว” ร่างสูงภายใต้เสื้อสเวตเตอร์สีกรมท่าที่ทำจากไหมพรมขนแกะครางเสียงบางอย่างในลำคอ ก่อนจะเก๊กหน้าขรึมวางฟอร์ม แล้วอดไม่ได้ที่จะชำเลืองไปมองอีกคนซึ่งกำลังบิดเบี้ยวปากขมุบขมิบคล้ายอยากจะอ้วกเสียเต็มประดา “วันนี้ถือเสียว่าหล่อนโชคดีก็แล้วกัน แล้วฉันจะบอกอะไรเอาบุญให้อีกอย่าง วันพระน่ะมันไม่ได้มีหนเดียว หล่อนคงไม่โชคดีตลอดไปหรอก”

ใบหน้าแสนรั้นชูคอตั้ง นึกนินทาชายหนุ่มในใจว่า ‘ช่างถนัดนักกับการพูดข่มคนอื่นให้จมดิน!’ จึงไม่รีรอที่จะรีบตอบสวนกลับไปทันควันด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แกมเย่อหยิ่งตามแบบฉบับของคนไม่ยอมคน

“กรุณาอย่าห่วงไปเลยค่ะ เพราะดิฉันก็คิดว่าคงไม่ ‘ซวย’ มาเจอพวกขับรถตีนผีอย่างคุณอีกรอบเช่นกัน”

“อย่ามาตีฝีปากกับฉันนะ! ผู้ใหญ่พูดอะไรหัดฟังเสียบ้าง” ชายหนุ่มรู้สึกเคืองใจกับท่าทีพยศผยองของเด็กสาว “เป็นแค่สามัญชนควรจะสงบเสงี่ยมเจียมตัวในแบบสามัญชน อย่าให้ฉันต้องเปลืองน้ำลายพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง จำใส่สมองเน่าๆ ของหล่อนเอาไว้ด้วย”

สิ้นประโยคนั้น หม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ก็หมุนตัวเดินองอาจกลับไปขึ้นรถอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ทิ้งให้แสงดาวนั่งก้มหน้าด้วยความเจ็บใจ ที่ศักดิ์ศรีของคนอย่างเธอมันช่างด้อยค่ายิ่งนัก แม้แค่เพียงเศษธุลีดินก็ยังจะมีค่ามากกว่า!

ดวงตากลมโตใสแจ๋วดั่งน้ำค้างมองตามรถเก๋งเปิดประทุนสุดหรูที่ค่อยๆ แล่นออกไปช้าๆ โดยปราศจากการเอื้อยเอ่ยใดๆ ออกมา แล้วประคองกายลุกขึ้นไปเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นถนนใส่ลงในหาบของตนอย่างเงียบๆ จนนางศจีได้แต่โคลงศีรษะไปมา เพราะใจจริงนั้นนางก็ไม่อยากให้แสงดาวเปิดศึกท้ารบกับคุณชายขจรศักดิ์สักเท่าไหร่

“เอ็งนะเอ็ง...นังแสงดาว ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่ร่ำไป เฮ้อ...”

หญิงวัยกลางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ขณะมองใบหน้าซึ่งมีสีผิวเนียนละมุนราวกับผิวของทารกอย่างไม่ค่อยสบายใจ

ณ วังตะวันฉาย ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ลมเย็นๆ เริ่มบรรเทาลงเมื่อถูกไอร้อนจากแสงแดดแผ่รัศมีมาลามเลียจนอุ่นอ้าว อาชาไนยสีน้ำตาลตัวใหญ่วิ่งเหยาะๆ ไปตามถนนอิฐตัวหนอนในอาณาเขตของวัง โดยมีหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์นั่งควบอยู่บนเบื้องหลัง

บุรุษผู้นี้เปรียบเสมือนดั่งราชสีห์แห่งตระกูลผู้ดีอันร่ำรวยมั่งคั่งอย่าง ‘กุลธวัช’ มีนิสัยดุดัน เงียบขรึม เดาใจยาก ว่ากันว่าเขาไร้หัวใจ หัวใจที่รักใครไม่เป็น เย็นชาเหมือนผีดูดเลือด!!!

อึดใจต่อมา...ม้าหนุ่มก็หยุดชะงักเท้า ก่อนจะร้องคำรามพร้อมทั้งยกขาหน้าคู้ขึ้น หลังจากเจ้านายของมันกระตุกสายบังเหียน เพราะมีเสียงเรียกของคนรับใช้ดังแว่วมาจากทางศาลาริมน้ำ

“คุณชายขอรับ...คุณชาย” นายแช่มซึ่งเป็นคนดูแลคอกม้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน “ท่านชายเอกอนันต์ทรงให้กระผมมาเรียนเชิญคุณชายไปพบเป็นการด่วนอยู่ที่ห้องรับแขกขอรับ”

“หืม...” คิ้วเข้มดั่งปีกกาเลิกขึ้นจนปรากฏรอยย่นบนหน้าผาก “ท่านพ่อมีอะไรกับฉันรึ?”

“กระผมก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ”

“ถ้าเช่นนั้นฉันวานนายแช่มเอาเจ้าภูผาไปเข้าคอกแทนฉันที”

“ได้เลยขอรับคุณชาย”

ร่างสง่างามจึงกระโดดลงจากหลังม้า พลางถอดถุงมือและสายแส้ส่งต่อให้กับคนเฝ้าคอก ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังตัวตึกใหญ่

ซึ่งทันทีที่บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเดินเข้ามาทิ้งกายลงบนโซฟาตัวยาว หม่อมเจ้าเอกอนันต์และหม่อมมณีรัตน์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็ค่อยๆ หันหน้ามาคลี่ยิ้มให้กันแบบมีนัยยะแอบแฝง

“ท่านพ่อและหม่อมแม่มีเรื่องอะไรกับชายหรือครับ ถึงได้ทรงให้คนรับใช้ไปตามเป็นการด่วนแบบนี้” ขจรศักดิ์ไม่รีรอที่จะเปิดประเด็นหัวข้อสนทนา ขณะหรี่ตาลงแคบๆ อย่างจับพิรุธบุพการีทั้งสอง “แต่ถ้าเป็นเรื่องจับคู่อีกล่ะก็ ชายคงต้องขอประทานอภัยเป็นอย่างสูง และก็คงกราบเรียนท่านพ่อและหม่อมแม่ด้วยถ้อยคำปฏิเสธเดิมๆ ว่า...เสียเวลาเปล่าครับ”

คำพูดที่ได้ตระเตรียมมาหว่านล้อมคนเป็นลูกมีอันต้องพังครืนไม่เป็นท่าเสมือนประภาคารที่ถูกคลื่นทะเลซัดสาดจนราบเป็นหน้ากอง หม่อมมณีรัตน์ได้แต่ถอนหายใจระอาหนักๆ ส่วนหม่อมเจ้าเอกอนันต์พยายามนั่งนิ่งๆ อย่างเก็บอารมณ์จนสุดความสามารถ

“โถ่...ลูก” ผู้เป็นมารดาอวดครวญด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “แม่น่ะแก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เมื่อไหร่ชายจะเป็นฝั่งเป็นฝาให้แม่เสียที”

ขจรศักดิ์เห็นรอยเศร้าหมองเจืออยู่ในดวงตาที่ลึกโขตามวัยของหม่อมมณีรัตน์ก็อดใจหายไม่ได้ ร่างสูงจึงลุกขึ้นจากโซฟา เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้ามารดาด้วยกิริยานอบน้อม

“ที่ชายปฏิเสธหม่อมแม่และท่านพ่อทุกครั้ง ก็เพราะว่า...” เขาค้างคำพูดเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าปอดจนชุ่มลึก แล้วเอ่ยต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ “...ชาย ‘มี-คน-รัก’ อยู่แล้วครับ”

ไม่รู้อะไรดลใจทำให้พลั้งปากออกไปเช่นนั้น คราวนี้ความลำบากเทกระจาดมาตกอยู่ที่หม่อมราชวงศ์หนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ละ...ละ...ลูกว่าอะไรนะ!” หม่อมมณีรัตน์ตาแทบถลนออกมาจากเบ้า “พูดให้แม่ฟังชัดๆ อีกทีสิลูก”

ขจรศักดิ์ได้ทีรีบแสร้งตีหน้าซื่อเหมือนแมวนอนหวด พร้อมกับยกมือมารดาขึ้นมาอังที่โหนกแก้มของตน

“ชายมีคนรักแล้ว แต่ขอเวลาอีกสักพักนะครับ ชายสัญญาว่าจะพามาให้หม่อมแม่และท่านพ่อได้ยลโฉมตัวเป็นๆ กันเลย”

ในตอนท้ายประโยคชายหนุ่มปรายหางตาไปทางบิดาแวบหนึ่งราวกับต้องการยืนยันคำตอบ ว่าเรื่องที่เขาพูดมาทั้งหมดนั้น...มันคือความจริง หาใช่โป้ปด ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจุมพิตที่บริเวณแก้มของคนเป็นแม่เบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินอาดๆ ออกไปจากห้องรับแขก ทิ้งให้หม่อมมณีรัตน์และหม่อมเจ้าเอกอนันต์ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองตามหลังบุตรชายด้วยความอึ้งคะนึงสับสนสุดจะพรรณนา...