37 - บทส่งท้าย(จบ)

บทส่งท้าย(จบ)

“จะรีบเดินไปไหนครับ? กำลังท้องอยู่นะ” เสียงทุ้มถามขึ้นทันที เมื่อเดินมาประชิดตัวเธอ เพราะเห็นว่าเธอรีบสาวเท้าเดินออกไปตั้งแต่เปิดประตูลงจากรถ

“...” ธารารินทร์ไม่เอ่ยตอบ แต่กลับจะสาวเท้าเดินต่อ

“เดี๋ยวสิน้ำ...” เขารีบคว้าตัวเธอเอาไว้เสียก่อน

“...” เธอจึงหยุดและหมุนตัวหันหน้ามาสบตากันกับเขา แต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไรเขากลับไปทั้งนั้น

“เดินเข้าไปด้านในพร้อมกันนะ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น

“แต่...” เธอปฏิเสธด้วยใบหน้าที่มีแต่ความกังวล

“เราแต่งงานกันแล้วนะน้ำ เราเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง น้ำจะกลัวอะไร” ปุณณธีร์รีบเอ่ยขึ้น เมื่อรู้ว่าเธอกำลังมีความกังวลใจอะไร

เขาพอจะเดาออกว่าสิ่งเธอกังวลอยู่นั้นคือเรื่องใด เป็นใครก็มีความกังวลทั้งนั้น เพราะด้วยหน้าที่การงานและสถานะทางสังคมเขาเพียบพร้อม แต่เขากลับเลือกเธอมาเป็นภรรยา

“แต่คนที่นี่รู้จักน้ำแค่ในฐานะนักศึกษาฝึกงานเองนะคะ”

“ใครจะคิดยังไงก็ช่างเขาปะไร ใครกล้านินทาเมียของพี่ พี่จะไล่ออกให้หมดเลย”

“ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ค่ะ” เธอไม่รู้จะสันหาคำไหนมาอ้าง

“พี่ไม่ได้เอาแต่ใจอย่างเดียวนะ พี่เอาน้ำด้วย เอาทุกวันจนตอนนี้ก็ท้องแล้ว เจ๋งไหมล่ะ” เขาจึงพูดขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่มองเธออย่างกับราวผู้ชนะ

“พี่...”

“น้ำไม่เชื่อมั่นในตัวพี่เหรอครับ น้ำไม่มั่นใจในตัวสามีของน้ำคนนี้เหรอไง” เขาจับมือของเธอมากุมเอาไว้เสียแน่น

“ไม่ใช่แบบนั่นนะคะ แต่น้ำแค่ไม่อยาก...”

แล้วคนอย่างปุณณธีร์ก็ไม่รอฟังคำอธิบายหรือคำแก้ตัวอะไรของธารารินทร์อีก เขากลับตีมึนอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก และเดินมุ่งหน้าไปทางลิฟท์ทันที

“เอก”

ปุณณธีร์หยุดชะงักฝีเท้าเดิน เมื่อเจอหน้าชายหนุ่มที่เคยเป็นอดีตคนรักของธารารินทร์ยืนดักรออยู่ที่หน้าทางเดินเข้าประตูลิฟท์ แต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ และยอมปล่อยว่างธารารินทร์ลง

“เอกมาที่นี่ได้ยังไง” ธารารินทร์ถามชายหนุ่มขึ้นมาทันที ซึ่งเป็นอดีตคนรักเก่า

“ยินดีกับน้ำด้วยนะ” เอกมนัสไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่เขากลับเอ่ยแสดงความยินดีกับเธอขึ้นมา เพราะเขาเองก็รู้สึกผิดที่ทำไม่ดีต่อเธอในช่วงเวลาที่คบหนาดูใจกัน

ธารารินทร์หันไปมองคนข้าง ๆ เธอก่อนเพื่อเป็นการขออนุญาตเขา และก็ได้รับการอนุญาตเป็นการพยักหน้าตอบของปุณณธีร์กลับมา

“ขอบคุณนะ แล้วเอกมาที่นี่ได้ยังไง” เธอจึงถามเขาต่อ เพราะยังสงสัยว่าเอกมนัสเข้ามาที่นี่ได้ยังไง

“ก็ขออนุญาตเข้ามา บอกว่ามาหาน้ำ น้ำสบายดีนะ” เอกมนัสบอกออกไปตามตรง และหันไปสบตากับปุณณธีร์เพียงเล็กน้อย

“น้ำสบายดี”

“ขอโทษนะ ที่เป็นคนแก่ตัวเคยทำไม่ดีลับหลังน้ำ เห็นเขาดูแลน้ำดีแบบนี้เราก็สบายใจแล้ว ที่น้ำเจอคนดี ๆ” เอกมนัสเอ่ยขอทาธารารินทร์ขึ้นมา

“...” ธารารินทร์เอาแต่พยักหน้ารับ โดยที่ไม่พูดอะไร เพราะเธอก็รู้สึกผิดต่อเขาอยู่เช่นกัน

“แต่งวันไหนอย่าลืมเชิญผมด้วยนะครับ” เอกมนัสหันไปพูดกับทางปุณณธีร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันกับธารารินทร์

“น้ำจัดที่บ้านมาแล้ว” ธารารินทร์เอ่ยบอก

“ที่นี่คงไม่นานเกินรอหรอก แต่คงต้องรอให้น้ำคลอดก่อนนะ ถ้าแต่งตอนนี้เดี๋ยวจะใส่ชุดเจ้าสาวไม่สวย” เขาเอ่ยแทรกขณะที่ธารารินทร์เอ่ย พร้อมกับเอื้อมแขนไปโอบเอวของารารินทร์เอาไว้

“น้ำท้องแล้วเหรอ ได้กี่เดือนแล้วล่ะ มองไม่รู้เลยว่ากำลังท้องอยู่” เอกมนัสเอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองไปที่หน้าท้องที่ยังคงแบนราบของธารารินทร์

“ได้สามเดือนแล้ว” เป็นปุณณธีร์เองที่เป็นฝ่ายเอ่ยตอบแทน

“เรายินดีกับน้ำและคุณธามอีกครั้งนะ งั้นเราไปแล้ว” เอ่ยร่ำลากันเสร็จ เอกมนัสก็เดินออกไปทันที โดยไม่หันหลังกลับมามองหน้าของคนทั้งคู่อีกเลย

*

*

“สวัสดีค่ะบอส ลมอะไรพัดมาให้บอสเดินมาแผนกนี้ได้ค่ะ แถมวันนี้ยังมาบริษัทแต่เช้าอีก” ปิยพร ผู้จัดการสาวของแผนกที่ธารารินทร์ เธอเอ่ยแซวเจ้านายขึ้นมาทันที

“สวัสดีค่ะพี่พร” เป็นเสียงของธารารินทร์ที่เอ่ยขึ้นมาทักทายผู้จัดการสาวนั่นเอง

“หายหน้าหายตาไปหลายวันเลยนะน้องน้ำ หายป่วยแล้วหรือจ๊ะ” ปิยพรเอ่ยแซวขึ้นมาทันที

“เอ่อ...” ทำเอาธารารินทร์งงเป็นไก่ตาแตก ที่ถูกผู้จัดการเอ่ยถามมาแบบนี้ เพราะเธอไม่ได้ลาป่วยอะไรกับใครเลย

“ก็คงจะหายดีแล้วล่ะ ถึงมาทำงานได้” ปุณณธีร์เอ่ยแทรกขึ้นมา

“บอสก็...แชวน้องนะคะ ว่าแต่บอสกับน้องน้ำ...”

“...” ปุณณธีร์ไม่พูดอะไร แต่กลับคว้ามือของธารารินทร์มากุมเอาไว้ พร้อมกับยกมือทาลงซ้ายขึ้นมาเกาคางเบา ๆ เหมือนเป็นการสื่อเป็นนัย ไง ว่าบนนิ้วนางข้างซ้ายมีอะไรอยู่

ปิยพรได้แต่มองตามที่เจ้านายกำลังสื่อ แล้วก็ต้องอ้าปากค้างมองคนทั้งคู่สลับกันไปมา เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเธอเข้าใจไม่ผิดแน่...

“วันนี่ผมมาขออนุญาตย้ายเด็กฝึกงานคนนี้ไปอยู่ที่ห้องทำงานของผมนะครับ” ปุณณ์ธีร์เอ่ยขึ้นมาทันทีตามความประสงค์ที่ตนต้องการ

“พี่ธาม...”

“บอส...”

สองสาวต่างอุทานออกมาพร้อมกัน เมื่อได้ยินในสิ่งที่ปุณณธีร์พูดขึ้น ธรรมรินทร์เองก็ตกใจมากเช่นกันที่เขาพูดแบบนี้

“ตามสบายเลยค่ะบอส พี่ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ไปสิจ๊ะน้องน้ำ...” ปิยพรรีบตอบรับอนุญาตอย่างไว

*

*

“เป็นอะไรไปครับ ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ น้ำไม่พูดเลย ไม่สบายตรงไหน แพ้ท้องหารือเปล่า” เขาเดินมายืนซ้อนหลังของเธอ เมื่อเห็นว่าธารารินทร์ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เข้ามาอยู่ในห้องทำงานของเขา

“เปล่าค่ะ น้ำสบายดี” เธอเอ่ยตอบแต่ก็ไม่ได้หันหน้าไปมองเขา เพราะสายตากำลังทอดยาวออกมองวิวรอบนอกอยู่

“แล้วทำไมที่รักไม่พูดอะไรเลยครับตั้งแต่เข้ามา โกรธพี่เหรอ” ปุณณธีร์เอ่ยถามแล้วก็สวมกอดเธอจากทางด้านหลังทันที

“พี่ธามน่าจะรอให้น้ำฝึกงานจบก่อนค่อยบอกคนที่นี่ว่าเราเป็นอะไรกัน”

ธารารินทร์เอ่ยขึ้นมา เพราะเธอเองก็ไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ว่าการกลับเข้ามาฝึกงานต่อในครั้งนี้ สถานะของเธอจะเปลี่ยนไป เพราะเขาดันประกาศโต้ง ๆ ออกมาว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากัน

“จะบอกตอนไหน น้ำก็คือเมียของพี่ อีกอย่างพี่เป็นห่วงน้ำกับลูกในท้องนะ ถึงทำแบบนี้” เขาพูดพร้อมกับลูบไปที่หน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยน

“น้ำจะระวังตัวค่ะ”

“แต่ก็สู้มีสามีคอยดูแลไม่ได้อยู่ดี ฟอด...” พูดพร้อมกับฝั่งจมูกลงที่แก้มของเธอ

“ไปทำงานได้แล้วค่ะ”

“ไปกันครับ” เขาอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกทันที

“อุ้มน้ำทำไม” เธอถามพร้อมกับยกแขนขึ้นคล้องคอเขาอย่างไว้พราะกลัวตก

“ทำด้วยกัน” พูดแล้วเขาก็สาวเท้าเดินไปที่โต๊ะทำงาน พร้อมกับวางเธอลง และเข้าก็แทรกตัวอยู่ตรงหว่างขาของเธอ

“พี่ธามอุบ...”

เสียงเอ่ยค้านของธารารินทร์ถูกกลืนลงคอทันที เพราะปากหยักก้มลงมาประกบอย่างไว้ แถมมือปลาหมึกยังช้วงเข้าไปใต้ขายกระโปรงของเธออีก เธอรู้เลยว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้ห้ามแถมยังเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดให้เขาอีกด้วย...

จบแล้วจ้า...

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านคะ

หากขาดตกบกพร่อง หรือผิดพลาดประการใด ข้าพเจ้าในนามของนัก(หัด)เขียน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย...

โปรดติดตามเรื่องต่อไป...

Thank You