32 - พร้อมวันไหนล่ะ

พร้อมวันไหนล่ะ

บ้านพัชรเหมรัตน์

“ขอโทษนะครับพ่อแม่”

ปุณณธีร์รีบยกมือขึ้นทำความเคารพผู้เป็นพ่อแม่และเอ่ยขอโทษขอโพยทันที ที่เขาพาธารารินทร์เข้ามาบ้าน หลังจากที่เขากลับจากโรงพยาบาล

“คนที่แกควรขอโทษคือพ่อแม่ของน้องต่างหาก แม่ไม่เคยสั่งเคยสอนลูกให้ทำกับผู้หญิงแบบนี้นะ” ปราณีตำหนิลูกชายขึ้นมาทันที ที่ทั้งคู่นั่งลงยังโซฟา

“เรื่องนี้ผมจะไปกราบขอขมาท่านอย่างแน่นอนครับ แต่คราวนี้พ่อกับแม่ต้องเป็นผู้ใหญ่ไปสู่ขอลูกสาวท่านให้ผมด้วยนะ...” เขาพูดขึ้นมาด้วยสายตาที่จริงจัง

“พี่ธาม” ธารารินทร์รีบแทรกขึ้นมาทันที เพราะรู้ความหมายในสิ่งที่ปุณณธีร์พูดดี ว่าเขาหมายความว่าเช่นไร เขาพร้อมก็จริงแต่เธอยังไม่พร้อมเพราะเธอไม่เคยบอกกับผู้ให้กำเนิดว่าเธอนั้นคบหาดูใจกันกับใคร แถมตอนนี้ยังต้องครรภ์อีกด้วย

ผู้ให้กำเนิดปุณณธีร์ทั้งสองคนยิ้มออกมาทันที ที่ได้ยินลูกชายคนโตของบ้านพูดออกมาแบบนี้ เพราะลูกชายไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้ทั้งที่พวกตนพยายามแหย่อยู่หลายครั้ง

“พร้อมกันวันไหนล่ะ พรุ่งนี้เลยดีไหม” ธนาพูดขึ้นมาบ้างพร้อมกับใบหน้าที่ส่งยิ้มให้แก่ธารารินทร์อย่างนึกเอ็นดูที่เอาแต่นั่งก้มหน้า

“คือว่า น้ำ...”

“ไม่ต้องกังวลนะ พี่ได้โทรไปหาแม่ทิพย์ เกริ่นบอกท่านบ้างแล้ว...”

ปุณณธีร์ชิ่งพูดขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเห็นว่าธารารินทร์กำลังรู้สึกประหม่าอยู่ เขาทราบดีว่าเธอกำลังมีความกังวลอะไร

“...” ธารารินทร์ก้มหน้างุด นั่งนิ่งเงียบทันที เพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัวเลยเสียด้วยซ้ำ และก็ไม่เคยคิดที่จะอยากเรียกร้องอะไรจากครอบครัวของเขาเลย เพราะเรื่องทั้งหมดเกิดจากตัวเธอเอง เธอเป็นคนเลือกเป็นคนตัดสินใจเอง

“พ่อกับแม่ให้เกียรติหนูนะลูกน้ำ” ปราณีเอ่ยขึ้นเพื่อให้ธารารินทร์สบายใจขึ้นมาบ้าง เพราะนึกเอ็นดูเธอตั้งแต่เรียกเจอแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายจะหลงรักเธอขนาดนี้ เพราะตนเองก็หลงรักสาวน้อยคนนี้เช่นกัน

“น้ำคิดว่า น้ำเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีหน้ามีตาทางสังคมอะไร น้ำว่าไม่ต้อง...” เธอเอ่ยออกมาอย่างถ่อมตน เพราะรู้ดีว่าครอบครัวเธอและเขาแตกต่างกันมาก

“น้ำ...”

ปุณณธีร์เอ่ยขัดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ และส่งแววตามองด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดใจ เมื่อเธอเอาแต่ต่อต้านเขา

“...” ธารารินทร์จึงจ้องมองเขากลับไปบ้าง และเธอก็นิ่งไม่พูดอะไรแล้วจู่ ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเสียดื้อ ๆ

“ที่พี่ทำแบบนี้ เพราะว่าพี่รักน้ำน่ะ พี่ไม่เคยรังเกียจแม่ทิพย์รังเกียจฐานะของน้ำเลย แล้วพี่เคยตกลงกับแม่ทิพย์ไว้แล้ว ว่าถ้าพี่ไปรอบนี้พี่จะพาพ่อกับแม่พี่ไปด้วย” เขาเอ่ยบอกกับเธอพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้แก่เธอด้วยความอ่อนโยน

“แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงตาธาม แกกับน้องคงไม่ใช่แค่พึ่งจะรู้จักกันใช่ไหม” ปราณีผู้เป็นแม่พูดแทรกขึ้นมาบ้าง เมื่อได้ยินประโยคที่ลูกชายพูดออกมา

“เราอยู่ด้วยกันมาเกือบจะสองปีแล้วครับแม่ แล้วผมก็เคยไปบ้านน้ำมาแล้วด้วย ผมเคยรับปากกับแม่ของน้ำเอาไว้ว่า ถ้ามีการกลับบ้านกับลูกสาวท่านอีกครั้ง ครั้งนั้นจะเป็นการไปแบบพาผู้ใหญ่ไปด้วย” ปุณณธีร์หันหน้ามาหาทางที่ผู้เป็นแม่นั่งอยู่ แล้วเอ่ยความจริงกับท่านทุกอย่าง

“แผนสูงดีนักนะมึง” ธนาเอ่ยคำหยาบขึ้นมาทันที เมื่อลูกชายพูดออกมาแบบนี้ เพราะตนเองก็นึกหมั่นไส้ลูกชายเจ้าแผนการอยู่ไม่น้อย

“คุณ!!!”

“ขอโทษครับ คุณภรรยา” ธนารีบหุบปากฉับเมื่อเจอสายตาของภรรยาจ้องมองขู่ที่เผลอสบถคำหยาบออกมาเมื่อสักครู่

“พ่อกับแม่ไม่รังเกียจใช่ไหมครับ ที่น้ำเป็นแค่คนต่างจังหวัด ไม่ได้มีฐานะอะไร...” ปุณณธีร์ตัดสินใจเอ่ยถามคนเป็นพ่อและแม่ออกไปตามตรง เพื่อความสบายใจของครอบครัวและของธารารินทร์เองด้วย

“เป็นคนที่ไหน เราก็คือคนเหมือนกันไม่มีการแบ่งชนชั้น ลูกรักใครแม่พร้อมต้อนรับและรักเอ็นดูคนที่ลูกรักด้วย” ปราณีเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ธารารินทร์พร้อมกับส่งยิ้มจาง ๆ ให้

“แกหยุดแล้วใช่ไหม ถึงอยากคุยเรื่องแต่งงาน ไม่ใช่เพราะว่าแกทำน้องท้องแล้วแค่จะรับผิดชอบแค่ลูกหรอกน่ะ” ธนาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามลูกชายบ้าง เพราะอยากรู้ว่าสิ่งที่ลูกชายทำอยู่ในตอนนี้มีจุดประสงค์เพื่ออะไรกันแน่

“ผมมีน้ำมาคนเดียวตลอดในระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน มีอะไรกันทุกวันตัวแทบจะติดกันยี่สี่ชั่วโมงอยู่แล้ว ผมจะเอาเวลาเอาแรงที่ไหนไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีกละพ่อ” เขาเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อออกไปตามตรง พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้ามีความสุขปรากฎขึ้นขณะที่เล่า

“ขี้คุย”

“พูดแบบนี้สงสัยพ่อจะไม่อยากเลี้ยงหลาน งั้นก็ดีเหมือนกันครับ เพราะผมตั้งใจจะเลี้ยงลูกกันเอง”

“ขอโทษหนูน้ำด้วยนะลูกที่พ่อพูดตรง ๆ แบบนี้” ธนารีบแก้ต่างกับธารารินทร์ เพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่ดีถือส่าคำพูดของตน

“และแล้วแทนก็ได้เพื่อนมาเป็นพี่สะใภ้ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะน้ำริน” ปัณณธรที่เดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งลงข้างกันกับปราณี

“สนิทกันเหรอเรา” ปราณีจึงหันมาถามลูกชายคนเล็กของบ้าน เมื่อเห็นว่าเหมือนปัณณธรจะรู้จักกับธารารินทร์

“ไม่ค่อยสนิทหรอกครับ แทนกับน้ำรินนิสัยและผลการเรียนต่างกันขนาดนั้น แต่ต่อจากนี้ก็คงจะสนิทกันมากขึ้นแหละ” ปัณณธรเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันมามองหน้าพี่ชายพูดเชิงท้าทาย

“แกคงไม่มีโอกาสได้สนิทกับน้ำหรอกไอ้แทน” ปุณณธีร์สวนขึ้นมาทันที

“หวงจังเลยนะครับ แต่น้ำรินเป็นเพื่อนแทนนะ” ปัณณธรยังคงเอ่ยแซวพี่ชายต่อ

“ก็แค่เพื่อนร่วมคณะ เดี๋ยวสักวันแกจะมีคนให้หวงแบบนี้เองแหละ” เขาพูดขึ้นด้วยวาจาที่เหน็บแนมน้องชาย

“แทนยังไม่รีบหรอก อยู่แบบนี้อิสระสบายใจกว่าตั้งเยอะ ยิ่งเห็นเรื่องของพี่ทิพย์มาแล้ว แทนอยากอยู่แบบครองโสดไปตลอดดชีวิตเลย” ปัณณธรเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ เพราะเรื่องราวของพี่สาวกลับทำให้เขามีอคติเรื่องความรักเปลี่ยนไปทันที

“ครองโสดอะไร เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้าขนาดนั้น ระวังเถอะจะเสียท่าผู้หญิงเข้าสักวัน” ปุณณธีร์เอ่ยขึ้นมาประชดประชัน เพราะรู้ดีว่าน้องชายเป็นแบบไหน

“แทนรู้จักถุงยางครับพี่ชาย ไม่ต้องห่วงนะ” ปัณณธรเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่ประชดประชันพี่ชาย ราวกับตนนั้นเหนือกว่า

“เดี๋ยวพอเจอคนที่ใช่ แกจะลืมและไม่อยากใช้มันเองแหละ”

“เหมือนพี่ตอนนี้สินะ”

“ใครจะอยากใช้กับคนที่เรารักกันว่ะ” ขณะที่พูดกับน้องชาย แต่สายตาอ่อนโยนก็มองมาที่ธารารินทร์ตลอด

“เยี่ยมจริง ๆ พี่ชายแทนกลายเป็นคนครั่งรักเมียไปสะงั้น” ปัณณธรเอ่ยชมพร้อมกับยกโป้งให้แก่พี่ชายของตัวเอง

“หยุดแซวพี่เขาเถอะ ว่าแต่เราเหอะคืนนี้จะนอนที่บ้านบ้างสิ” ปราณีรีบห้ามศึกลูกชายทั้งสองที่พูดกันเลอะเทอะหยอกล้อไปเรื่อยตามประสา

“ช่วงนี้ยังไม่ค่อยว่างครับแม่ ผมไปนะ” ปัณณธรเอ่ยตอบคนเป็นแม่แล้ว เขาก็ลุกขึ้นรีบเดินออกจากวงสนทนาไปทันที

“แทนไท ไอ้ลูกคนนี้”