6 - อาการแปลก ๆ

อาการแปลก ๆ

เธอสำลักไอจนหน้าดำหน้าแดงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเลย แถมยังเป็นครั้งแรกอีกด้วยที่ได้ลิ้มสัมผัสรสของแอลกอฮอล์แบบจริงจังในครั้งแรกของชีวิตเธอ

“อี๋ ขม...” เธอทำหน้าขยะแขยงขึ้นมาทันที ที่ได้ลิ้มรสของแอลกอฮอล์ เพราะว่ามันขมมากกว่าอะไรจนเธอออกร้อนไปทั่วทั้งปาก

“ก็แหง่ล่ะ ใครเขาชงเหล้ากันแบบนี้ละ...” เขาสวนพูดขึ้นมาเสียก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกมามากความยาวกว่านี้

“ก็...” ใบหน้าแดงก่ำทำอะไรไม่ถูก เมื่อเขาจ้องหน้าเธอนิ่ง แถมลมหายใจของเขายังลอยมาสัมผัสที่ใบหน้าของเธออีกด้วย

ปกติก็เขินอยู่แล้วที่ได้สัมผัสปากกันอย่างแนบแน่น แต่นี้เขากลับป้อนแอลกอฮอล์ให้เธอด้วยปากต่อปาก ทั้งที่ไม่ได้สนิทหรือมีความสัมพันธ์อะไรกันเลย เพราะขนาดแฟนหนุ่มที่เธอคบกันมา ก็ยังไม่เคยได้สัมผัสเธอแบบนี้เลย อย่างมากก็แค่ได้จับมือกับกอดเธอเพียงแค่เท่านั้นเอง เพราะเธอเป็นคนที่ห่วงตัวเอามาก ๆ

“พี่ใบหม่อนรับคนแบบนี้เข้ามาทำงานได้ยังไงกัน ทั้งที่ชงเหล้าก็ไม่เป็น แถมบริการก็ยังห่วยอีก...” ปุณณธีร์พูดขึ้นมาอย่างเหน็บแนมด้วยท่าทีที่ไม่ได้จริงจังเท่าไหร่นัก แต่เธอก็เป็นอย่างที่เขาว่าจริงนั้นแหละ

“ฉันแค่ทำ...” เธอกำลังจะพูดแก้ตัว แต่เมื่อรู้ตัวว่าไม่มีอะไรที่จะต้องอธิบายเธอจึงจะลุกขึ้น กลับเป็นต้องชะงักนิ่งอยู่อย่างนั้น

“ทำอะไร นี่เธอ? เฮ้ย!!!”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามเธอจบประโยคเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงมานั่งอยู่ที่เดิม แถมครั้งนี้ยังใกล้ชิดเขามากแทบจะซบอกเขาอยู่แล้ว

“คุณ...”

“เป็นอะไรของเธอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยการปรับน้ำเสียงที่นุ่มและอ่อนโยน

“เหมือนห้องนี้มันกำลังหมุนเลยค่ะ ฉันอาจจะพักผ่อนไม่เพียงพอก็เลยมีอาการ ขอนั่งพักสักครู่ก็น่าจะดีขึ้นแล้วค่ะ...” เธอเอ่ยตอบพร้อมกับพยายามนวดที่ขมับศีรษะของตัวเอง

“หึ พักผ่อนไม่เพียงพอบ้าบออะไร เมาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก...” ปุณณธีร์ยกยิ้มมุมปากขำนึกเอ็นดูความไร้เดียงสาของเธอขึ้นมาทันที ที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร

“ใครเมา?” สายตาปรือปรอยจ้องมองเขา พร้อมกับน้ำเสียงที่เริ่มยานยาวพูดปฏิเสธขึ้นมา

“ในห้องนี้มีใครอีกล่ะ” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและท้าทางเหมือนกำลังประชดประชันเธอ และก็ลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับย่อตัวลงมาหน้าเธอ

“คุณ!!!” 

เธอเบิกตากว้าง เมื่อจู่ ๆ เขาก็ช้อนอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกซึ่งอยู่ในท่าเจ้าสาวแล้ว และเธอเองก็ยกวงแขนขึ้นกอดคอเขาเสียแน่นโดยสัญชาตญาณเพราะกลัวตกเหมือนกัน

“อยู่นิ่ง ๆ” เสียงเรียบเอ่ยบอกพร้อมกับใช้สายตามองเธอเชิงข่มขู่เอาไว้

“จะ จะทำอะไร? จะพาฉันไปไหน?” เธอยิงคำถามใส่เขารัว ๆ ทันที

แต่เขากลับไม่พูดหรือตอบอะไรเธอเลยสักคำ เขาอุ้มเธอไว้อย่างแนบชิด แล้วเขาก็พาเธอเดินเข้าไปในห้องด้านใน ที่เป็นห้องนอนส่วนตัวของเขานั้นเอง

เขาวางเธอลงยังเตียงนอนอย่างช้า ๆ และจัดท่าทางให้เธอได้นอนในท่าที่สบาย ก่อนที่จะดึงผ้ามาห่มมาคลุมให้ และกำลังจะลุกออกจากตรงนี้...

“นอนพักไปก่อน ฉันจะ...” เขากลับต้องชะงักนิ่งเมื่อกำลังจะลุกออกแต่ก็ถูกเธอรั้งเอาไว้ เขาอึ้งไปชั่วขณะจนพูดอะไรไม่ออก เพราะกำลังตกใจอยู่กับการกระทำของเธอ ที่เธอล็อคคอของเขาไว้แน่นแบบนี้

“ร้อน...” เสียงกระเส่าเอ่ยออกมา พร้อมกับส่งสายตามองเขาอย่างหวานซึ้งอย่างเชื่อเชิญ

“นี่เธอ!!!”

“ห้องนี้ทำไมมันร้อนขนาดนี้” พูดแล้วมือของเธอก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ลูบไล้ใบหน้าและลูบไปตามเรือนร่างของเธอเอง แถมยังพยายามจะถอดทิ้งเสื้อผ้าอันแสนจะเกะกะของเธอออกอีก

ปุณณธีร์รีบจับข้อมือของเธอเอาไว้เสียก่อน แล้วก็ล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น และยกขึ้นเหนือศีรษะของเธอกดแนบเอาไว้ไม่ให้เธอขยับได้ แล้วก้มลงจ้องมองใบหน้าเธออย่างพิจารณาและก็นึกแปลกใจขึ้นมาทันที เมื่อเห็นอาการของเธอในตอนนี้ และก็พอจะเดาได้ทันทีว่าอาการของเธอกำลังเป็นอะไร

“ห้องนี้ก็เปิดแอร์แรงอยู่ แต่เดี๋ยวน่ะ...”

เขาอยู่กับสถานการณ์และภาพแวดล้อมที่นี่มาหลายปี มีหรือที่จะไม่รู้มองไม่ออก และผู้หญิงแบบไหนที่เสแสร้งหรือแกล้งทำ เขารู้ทันมารยาผู้หญิงหมด เพราะเจอมากับตัวหมดแล้ว

“...” เธอเอาแต่เงียบไม่โต้ตอบอะไรเขาเลย และก็เริ่มหายใจแรงหอบอย่างทรมาน

“แล้วตอนนี้เธอรู้สึกแบบไหน? เธอคงไม่ได้แพ้แอลกอฮอล์หรอกใช่ไหม” เขาพูดพร้อมกับใช้สายตามองสำรวจตามร่างกายของเธอ ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือผิดปกติไปหรือเปล่า

“มะ ไม่รู้ เพราะยังไม่เคยดื่ม มันรู้สึก...” เธอตอบพร้อมกับส่ายหน้าระรัว เพราะว่าเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั่นเป็นอะไรแน่ แถมตอนนี้ก็เริ่มที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้อีก

“เธอคงไม่ได้...”

ยังไม่ทันที่ปุณณธีร์จะได้พูดอะไรต่อ มือข้างหนึ่งที่เขาล็อคเธอไว้ก่อนหน้านั้นเริ่มอ่อนแรง ธารารินทร์ใช้จังหวะนี้ล็อคคอของเขา และดึงลงมาประกบปากจูบในเวลาอันรวดเร็วทันที ทั้งที่รู้ว่าตัวเองก็ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แต่เพราะว่าเธอกำลังมีความต้องการปลดปล่อยและควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

“นี่เธอ!!!” ทันทีที่ปากเป็นอิสระ เขาก็พร้อมที่จะตำหนิเธอ

“ช่วยน้ำหน่อย...” เธอเอ่ยเสียงกระเส่า พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนมองเขาร้องขอคสวามเห็นใจอย่างน่าสงสาร

ปุณณธีร์นิ่งอึ้งมองเธออยู่สักพัก เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดีต่อจากนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วยเธอ เพียงแต่เขาไม่อยากทำอะไรเธอในสภาพนี้ เขาเป็นลูกผู้ชายพอ ถึงจะมีความต้องการมากแค่ไหน และเคยผ่านผู้หญิงมามากมาย แต่เขาไม่อยากเห็นแก่ตัว เป็นคนฉวยโอกาสทำอะไรผู้หญิงที่ไม่มีสติแบบนี้

เกิดตอนเธอมีสติแล้วจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้ และร้องไห้ฟูมฟายมาให้เขารับผิดชอบ ชีวิตอิสระชายโสดของเขาเป็นเหตุอันต้องจบลงนะสิ

“ถ้าคุณไม่ช่วยน้ำ น้ำจะปะ อุบ...”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบประโยคเลย คนเหนือร่างก็ก้มลงมาประกบปิดปากของเธอเข้าเสียแล้ว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงนึกไม่พอใจเธอแบบนี้

ปากหยักจูบปากของเธออย่างบ้าครั้ง และขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอเปิดทางให้เขาได้สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอสำรวจกวาดชิมความหวานของเธอ