33 - วิวาห์แบบเรียบง่าย

วิวาห์แบบเรียบง่าย

งานแต่งของธารารินทร์และปุณณธีร์ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่บ้านเกิดของธารารินทร์เอง ตามความต้องการของเธอด้วยเอง เดิมทีผู้เป็นแม่ของเธอไม่ต้องการให้จัดงานเสียด้วยซ้ำ แต่ครอบครัวของเขาอยากทำให้ถูกต้อง

ธารารินทร์จึงยอมให้จัดงานเพียงแค่เล็ก ๆ และทำตามประเพณีของคนที่บ้านไป ส่วนทางบ้านของปุณณธีร์นั้นซึ่งไม่ยอมแน่นอน โดยที่จะจัดงานขึ้นอีกรอบอย่างสมเกียรติในวันที่ธารารินทร์ให้กำเนิดลูกแล้ว

“เหนื่อยไหมครับ” เสียงนุ่มเอ่ยถามคนเป็นภรรยาออกไป เมื่อพิธีการต่าง ๆ เสร็จสิ้นลงด้วยดี

เมื่อพิธีการต่าง ๆ เสร็จสิ้นลง ทุกคนต่างก็ทยอยแยกย้ายกันกลับ และครอบครัวของปุณณธีร์นั้นเดินทางกลับกันทันที เพราะหน้าที่การงานที่รออยู่

“ไม่เลยค่ะ” เธอเอ่ยตอบพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ

“พวกลูกตามสบายเลยน่ะ” ธารทิพย์เอ่ยบอกกับลูกสาวและลูกเขยหมาด ๆ ซึ่งก็คือเจ้าบ่าวเจ้าสาวป้ายแดงนั้นเอง และกำลังจะเข้าห้องหอในค่ำคืนนี้

“แล้วแม่จะไปไหน” ธารารินทร์เอ่ยถามคนเป็นแม่ขึ้นมาทันที ที่ผู้เป็นแม่พูดออกมาแบบนี้

“แม่ขอไปนอนที่กระท่อมดีกว่า ไม่อยากรบกวนคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอ” ธารทิพย์เอ่ยบอกตามตรง เพราะกระท่อมหลังเล็กที่ปลูกเอาไว้อยู่สวนหลังบ้านนั้นเงียบสงบและบริเวณรอบ ๆ ยังปลูกพืชผักต่าง ๆ เอาไว้อีกด้วย

“แม่ น้ำท้องอยู่นะพูดอะไรก็ไม่รู้” เธอเอ่ยขึ้นอย่างเก้อเขินเมื่อคนเป็นแม่แซวออกมาแบบนี้

“อย่างอแงสิ ลูกโตแล้วนะน้ำ ออกเรือนมีครอบครัวแล้วด้วย ฝากลูกสาวแม่ด้วยนะธาม” ธารทิพย์เอ่ยกับลูกสาวก่อนที่จะหันมาพูดกับปุณณธีร์ฝากฝั่งลูกสาวตน

“จะดูแลให้อย่างดีเลยครับ ขอบคุณนะครับแม่ทิพย์”

ปุณณธีร์ เจ้าบ่าวหมาด ๆ ต้องอยู่ที่บ้านของทางเจ้าสาวตามทำเนียบประเพณีไปก่อน และก็เป็นโอกาศเหมาะด้วยที่เขาจะได้หยุดงานใช้ชีวิตกับธารารินทร์ที่นี่ไปก่อนค่อยกลับไป

เขาดึงเธอเข้ามาแนบชิดอก แล้วเริ่มถอดเครื่องประดับและเครื่องแต่งกายออกจากตัวเธออย่างรู้งาน ส่วนเธอเองก็เอาแต่ยืนจ้องหน้ามองดูการกระทำของเขา และเธอก็เดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ ก่อนจะเอ่ยเรียก...

“พี่ธาม” เสียงอ่อนนุ่มเอ่ยเรียกชื่อของคนเป็นสามี

“ว่าไงครับคุณเมีย” เขาขานรับคนเป็นภรรยาแล้วเดินเข้ามาสวมกอดเธอทันที

“พี่ไม่เหนื่อยบ้างเหรอค่ะ” เธอเอ่ยถามเขามาทันที ที่เขาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังพร้อมก้มหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอ

“ร่วมรักกับเมียมีความสุขจะตาย ใครจะไปเหนื่อยได้ครับ” พูดพร้อมกับขบเม้มไปที่ต้น มือลูบที่หน้าและอีกข้างก็กอบกำที่เต้าอวบของเธอ โดยไม่แหงนหน้าขึ้นมาสักนิด

“ไม่คุยกับพี่แล้ว น้ำจะไปอาบน้ำค่ะ เหนียวตัวหมดแล้ว” เธอเอ่ยบอกเขาและจับมือของเขาเอาไว้ ไม่ให้รุกล้ำไปมากกว่านี้

“อาบด้วยกันนะ ประหยัดเวลาด้วย” เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนมองเธอผ่านกระจก

“ทะลึ่ง...” เธอต่อว่าเขาออกไปทันที เพราะรู้ความหมายของเขาดีว่าเขาสื่อถึงอะไร เธอแกะมือของเขาออกและเดินไปทางห้องน้ำเพื่อกลบอารมณ์เก้อเขิน

“...” ปุณณธีร์ยืนนิ่ง

“ตามมาเร็ว ๆ สิค่ะ เดี๋ยวน้ำเปลี่ยนใจนะ” เธอเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนนิ่งไม่ยอมตามเธอมา

“เมียใครว่ะ แม่งโคตรน่ารักที่สุดเลย” พูดแล้วก็รีบสาวเท้าเดินตามคนเป็นภรรยาไปทันที ด้วยอารมณ์ที่ดีใจสุด ๆ

*

*

“ป่านนี้สองพี่น้องคงจะถึงบ้านกันแล้วนะคะ” ปราณีเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาภายในห้องพัก

สองสามีภรรยาแวะเข้าพักที่โรงแรมก่อนที่จะเดินทางกลับ หลังจากที่แยกย้ายกันเมื่อพิธีงานแต่งของลูกชายเสร็จสิ้น

“อยากรู้ก็โทรไปถามแม่บ้านสิ” ธนาเอ่ยบอกคนเป็นภรรยาและทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียงข้างคนเป็นภรรยา

“ลูกโตกันหมดแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วแหละ แทนไทก็เอาตัวรอดได้ ส่วนน้ำทิพย์แกพึ่งเจอเรื่องผิดหวังมา แกคงจะเข็ดเรื่องความรักไปอีกนาน คงไม่ยอมเปิดใจให้ใครง่าย ๆ อีกแน่”

“เด็ดเดี๋ยวเด็ดขาดเหมือนคุณนั่นแหละ” ธนาเอ่ยขึ้นเพราะนิสัยลูกสาวเพียงคนเดียวนั้นเหมือนคนเป็นแม่สมัยสาว ๆ ไม่ผิด

“ผู้หญิงยุคนี้มันต้องสตรอง อย่าไปยอมเป็นทาสอยู่ใต้อำนาจของผู้ชายฝ่ายเดียว” ปราณีพูดขึ้นมา

“ครับ คุณเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก ผมยอมรับเลย” ธนาได้แต่เอ่ยชมคนเป็นภรรยาอย่างภูมิใจ

“มันไม่เกี่ยวว่าผู้หญิงจะเก่งหรือไม่เก่งที่เอาผู้ชายอยู่หมัดหรอกนะ เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับสันดานของผู้ชายด้วย”

“เอาจริง ๆ คนเราผัวเดียวเมียเดียวมันน่าภูมิใจกว่าเปลี่ยนคู่นอนไปเรื่อยนะ กลิ่นเดิม ๆ อะไรเดิม ๆ ผมว่าดีกว่าพวกผู้ชายส่ำสอนเสียอีก”

“คุณคิดที่อยากจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยบ้างไหม” ปราณีจึงตัดสินใจถามคนเป็นสามีขึ้นมา

“คิดสิ”

“ไอ้คุณธนา” ตวัดสายตามองค้อนพร้อมกับขึ้นเสียงดังใส่คนเป็นสามีทันที เมื่อได้ยินคำตอบของสามีแบบนี้

“ใจเย็น ๆ สิ ผมแค่คิดเฉย ๆ ไม่ได้อยากมีจริง ๆ สีกหน่อย พวกเราผ่านอะไรกันมาตั้งมากมาย พอสุขสบายจะลืมคนข้างกายไว้ได้ไงล่ะ” ธนารีบแก้ต่างและอธิบายบอกคนเป็นภรรยา

“ขอบคุณที่ยังเสมอต้นเสมอปลาย กับฉันและลูก ๆ นะคะ” เอ่ยขอบคุณคนเป็นสามีและซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง

“งั้นคืนนี้ผมขอรางวัลหน่อยสิ นาน ๆ ทีพวกเราจะได้นอนนอกบ้าน” ธนาเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์อย่างคนมีแผนการ

“ทะลึ่ง อายุปูนนี้แล้วยังคิดแต่เรื่องพวกนี้อยู่อีก” ปราณีรู้ดีว่าสิ่งที่สามีพูดนั่นหมายถึงอะไร ก็เอ็ดคนเป็นสามีกลับไปทันที

“ของธรรมชาติเขาสร้างขึ้นมา ถ้าผมไม่มีอารมณ์นะสิแปลก หรือว่าคุณไม่มีอารมณ์แล้ว” ธนาได้แต่เอ่ยแซวผู้เป็นภรรยากลับ

“เปล่า”

“ถ้างั้นก็มารำลึกความหลัง ตอนเรามีอะไรกันครั้งแรกหน่อยสิ ผมชอบความรู้สึกนั้นมาก จำได้ไม่เคยลืมเลย”

“คุณพูดอะไรออกมา น่าอายจะตาย”

“น่ารักดีออก”

“แต่ฉันอายนะ คนบ้าอะไรหื่นชะมัดฟ้าสว่างแล้วก็ไม่ยอมหยุด” เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เพราะความเขินอาย

“อดทนรอตั้งนาน กว่าผมจะได้เชยชมคุณมันต้องเอาให้คุ้มสิ” พูดขึ้นอย่างภูมิใจ แล้วก็สวมกอดคนเป็นภรรยาไว้

“ร้าย...”

“ผู้ชายมันก็แบบนี้แหละ แถมยิ่งแก่ก็ยิ่งมันด้วย คุณว่าไหม?” เมื่อได้โอกาสก็ยังคงแซวคนเป็นภรรยาไม่หยุด

“ตาแก่หื่น”