บทที่ 2 – พินัยกรรมฉบับสุดท้าย

แนนซี่

"อมมันซะสิ! ไม่ใช่ว่าเกือบทุกคืนเธอเอาแต่ฝันว่าได้มีเซ็กส์กับบอสของตัวเองหรอกเหรอ? นี่มันโอกาสทองของเธอแล้วนะ! ทำท่าดีพโทรท (Deepthroat) ใส่เขาซะเลยสิ! ทำในสิ่งที่ไคลีย์ทำไม่ได้! อมเข้าไป! อมให้มิด!"

"อย่าเด็ดขาด! อยากตกงานหรือไง? ทุกสิ่งที่เธอเพียรพยายามมาทั้งหมดจะพังพินาศหมดนะ! อีกอย่างเธอก็เป็นผู้หญิงที่มีศีลธรรมนะเว้ย!"

เสียงของซาตานและนางฟ้ากำลังทะเลาะกันอย่างดุเดือดอยู่ในหัวของฉัน แต่สุดท้ายฝ่ายนางฟ้าก็ชนะ ฉันตัดสินใจถอยหลังออกมาแล้วลุกขึ้นยืน วางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบผ้าขนหนูส่งให้ท่านดเวย์น

"ท่านคะ คุณต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล่ะค่ะ เราต้องรีบไปหาคุณพ่อของคุณแล้วนะ" ฉันเอ่ยบอก

ท่านดเวย์นรับผ้ามาด้วยมือที่สั่นเทาแต่ก็รีบทำตามอย่างรวดเร็ว ระหว่างที่ฉันกำลังขับรถอยู่ เขาแทบจะไม่พูดอะไรออกมาเลย เพราะฉันรู้ดีว่าพ่อลูกคู่นี้สนิทกันมากแค่ไหน

ในหัวของฉันก็ยังสลัดภาพตอนที่เห็นเขาแก้ผ้าไม่ออกเลย จู่ ๆ ท้องน้อยก็เกิดอาการปวดหนึบขึ้นมาซะอย่างนั้น อยากรู้จังว่าของลับของเขามันจะมีรสชาติยังไงนะ? ฉันจะสามารถอมมันเข้าไปได้ทั้งหมดรึเปล่านะ?

บ้าเอ๊ย! นี่เขากำลังอยู่ห้องฉุกเฉินนะ ฉันยังมีอารมณ์มานั่งฝันกลางวันอยู่อีกเหรอเนี่ย!

เมื่อพวกเราขับรถมาถึงโรงพยาบาลในเครือของครอบครัว ท่านดเวย์นก็รีบลงจากรถทันที ส่วนฉันก็นำรถไปจอดให้เรียบร้อยก่อนจะรีบตามเข้าไปข้างใน

ฉันเดินไปทันเห็นท่านดเวย์นกับคุณนายเอเลน่ากำลังกอดกันร้องไห้ ฉันจึงยืนอยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ และรู้สึกสงบสลดใจกับสถานการณ์ตรงหน้า

คุณพ่อลีโอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีสายระโยงระยางเต็มปากไปหมด ดวงตาปิดสนิทและใบหน้าซีดเผือด

"เสียใจด้วยนะครับ พวกเราพยายามทำเต็มที่แล้ว แต่ออาการหัวใจวายของ Mr. Johnson ค่อนข้างรุนแรงมาก เราคาดว่าเขาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นครับ" หมอเอ่ยบอก

"หนึ่งเดือนงั้นเหรอ? พวกคุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า? พวกฉันไม่ได้จ้างพวกคุณมาด้วยเงินจำนวนมากเพื่อให้มาพูดจาโง่ ๆ แบบนี้นะ! พวกไร้ประโยชน์!" ดเวย์นตะโกนออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะหันมามองหน้าฉัน "แนนซี่ ไปสั่งเตรียมเครื่องบินส่วนตัวซะ เราจะพาคุณพ่อไปรักษาที่ต่างประเทศ เผื่อที่นั่นจะมีหมอที่ฉลาดกว่าพวกกระจอกพวกนี้!"

"ดเวย์น หยุดนะ!" ผู้เป็นแม่ปรามเสียงสั่นเครือพร้อมกับน้ำตา

"แม่ครับ ผมไม่ยอมให้พวกมันมาพูดหรอกนะว่าพ่อกำลังจะตาย!" ดเวย์นตะโกนลั่นอีกครั้ง

คุณนายเอเลน่าดึงดเวย์นเข้าไปกอด "เราต้องยอมรับความจริงนะลูก อาการมินิสโตรกหลายครั้งที่ผ่านมามันทำให้ร่างกายพ่อแย่ลงเรื่อย ๆ หัวใจของท่านอ่อนแอมากแล้ว บางทีท่านอาจจะแค่อยากพักผ่อนอย่างสงบก็ได้ อีกอย่าง การเดินทางไกลในสภาพแบบนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับท่านนะลูก"

"แต่แม่ครับ เงินที่เรามีอยู่จะมีประโยชน์อะไรถ้าไม่เอามาใช้ ถ้าพ่อไม่ไหวจริง ๆ งั้นก็ได้ เราจ้างแพทย์ผู้เชี่ยวชาญบินตรงมาจากต่างประเทศเลยก็ได้นี่ครับ!" ดเวย์นแย้ง

ฉันอยากจะเข้าไปกอดท่านดเวย์นเหลือเกินเพราะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดในใจของเขา หัวใจของฉันมันบีบแน่นทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเขา แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้... ฉันเป็นแค่เลขาฯ ของเขาเท่านั้น

"ท่านดเวย์นครับ พวกเรามั่นใจจริง ๆ ครับว่าต่อให้พาหมอคนไหนมาตรวจ Mr. Johnson ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน ตอนนี้ท่านอยู่ในภาวะโคม่าและเป็นเจ้าชายนิทราแล้ว มีเพียงเครื่องมือแพทย์เท่านั้นที่ช่วยพยุงลมหายใจ แต่พวกเรากล้าพูดเลยว่าท่านคงอยู่ได้อีกไม่นานครับ" หมอย้ำคำเดิม

บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบสงบลงหลังจากที่ท่านดเวย์นและคุณนายเอเลน่าเดินทางกลับมาถึง ฉันขอตามเข้ามาด้วยเผื่อว่าพวกเขาจะมีอะไรให้รับใช้ ฉันชงกาแฟมาเสิร์ฟให้ทั้งคู่ ก่อนที่แม่บ้านจะเดินเข้ามาแจ้งว่ามีแขกมาขอพบ

ทนายความเบอร์นาร์ด ซันโดวาล (Bernard Sandoval) ทนายประจำตระกูลจอห์นสันก้าวเข้ามาในห้อง เขาเดินเข้าไปจับมือแสดงความเสียใจกับสองแม่ลูกอย่างเงียบ ๆ

ฉันรินกาแฟเพิ่มให้ทนายความแล้วยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง

"คุณนายจอห์นสันครับ ผมทราบข่าวเรื่องคุณลีโอแล้ว ผมรู้ว่าพวกคุณคงไม่อยากได้ยินเรื่องนี้ในตอนนี้เท่าไหร่ แต่มันเกี่ยวกับพินัยกรรมฉบับสุดท้ายของคุณลีโอครับ" ทนายความเปิดประเด็น

"พินัยกรรมอะไรกัน พ่อฉันยังไม่ตายสักหน่อย!" ดเวย์นโพล่งขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด

"ท่านดเวย์นครับ ผมได้คุยกับทีมแพทย์ของคุณลีโอแล้ว และจากรายงานทางการแพทย์ อาการของท่านไม่สู้ดีนักหรอกครับ นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องรีบมาหาพวกคุณในวันนี้" ทนายซันโดวาลตอบ

"มีปัญหาอะไรกับพินัยกรรมงั้นเหรอคะ?" คุณนายเอเลน่าถามด้วยดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้

ทนายซันโดวาลมองหน้าท่านดเวย์นแวบหนึ่งก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารให้

ดเวย์นมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวแต่ไม่ยอมรับมันไว้ เขาหันมาหาฉันแทน "แนนซี่ มานี่ซิ"

ฉันก้าวเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ข้าง ๆ เขา

"เนื้อหาในพินัยกรรมฉบับสุดท้ายของ Mr. Leo Johnson มีดังต่อไปนี้ครับ ผมจะอ่านให้ฟัง ขอให้ทุกท่านตั้งใจฟังให้ดีนะครับ" ทนายความเริ่มกล่าวต่อ

ฉันเหลือบมองท่านดเวย์น ทำไมฉันถึงต้องมาใจเต้นตึกตักตามไปด้วยเนี่ย?

"ผม ลีโอ จอห์นสัน มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิรวมทั้งหมดแปดแสนล้านดอลลาร์..."

ดวงตาของฉันเบิกกว้างแปดแสนล้านดอลลาร์งั้นเหรอ?! รวยกว่าที่เคยออกข่าวทางโทรทัศน์ตั้งเยอะเลยนี่นา

จู่ ๆ สมองเจ้ากรรมก็ดันหวนนึกถึงท่อนเอ็นของท่านดเวย์นที่เกือบจะฟาดหน้าฉันเมื่อครั้นก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกแล้ว ของจริงมันช่างใหญ่โตกว่าในความฝันเสียอีกนะเนี่ย

ให้ตายสิ! ทำไมฉันถึงสลัดภาพเจ้าสิ่งนั้นออกจากหัวไม่ได้เลยเนี่ย! น่าหงุดหงิดชะมัด!

"พินัยกรรมฉบับนี้ถูกร่างขึ้นหลังจากที่ผมเผชิญกับอาการมินิสโตรกครั้งแรก ผมตระหนักได้ว่าชีวิตคนเรามันช่างแสนสั้น ผมจึงต้องการให้ดเวย์น ลูกชายและทายาทเพียงคนเดียวของผม มีภรรยาเสียก่อนที่ผมจะจากโลกนี้ไป หากเขาไม่มีครอบครัวเป็นของตัวเอง ทรัพย์สินทั้งหมด 95% ของผมจะถูกยกให้กับการกุศล จะมีเพียงแค่ 5% เท่านั้นที่ตกเป็นของเขา ส่วนภรรยาอันเป็นที่รักอย่างเอเลน่า เราได้ทำข้อสัญญาก่อนสมรส (Pre-nuptial agreement) ไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว ดังนั้นเงินมูลค่ากว่าหมื่นล้านดอลลาร์ที่เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวของเธอจะยังคงเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว และจะไม่ถูกนับรวมในสินทรัพย์ที่จะยกให้การกุศลหากคำขอของผมไม่เป็นผลสำเร็จ"

ทนายซันโดวาลปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วมองหน้าสองแม่ลูกที่กำลังนั่งอึ้งค้าง ทุบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความโมโห ท่านดเวย์นตะโกนลั่น "พินัยกรรมบ้าอะไรเนี่ย! ผมเป็นทายาทแท้ ๆ แต่ทำไมต้องมีเงื่อนไขบ้าบอแบบนี้ด้วย!"

แม้แต่คุณนายเอเลน่าก็ยังต้องเอามือกุมขมับ "คุณทนายคะ ทําไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนล่ะ? พินัยกรรมเดิมของเขาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา! 95% ของทรัพย์สินทั้งหมดเลยเหรอเนี่ย? Oh my god!"

ทนายซันโดวาลพยักหน้ารับ "คุณลีโอเป็นคนสั่งให้แก้ไขพินัยกรรมฉบับนี้เองครับ ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านไม่ได้บอกพวกคุณไว้" เขาลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าดเวย์นด้วยแววตาจริงจัง "เอกสารนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้อีกแล้วครับเพราะคุณพ่อของคุณอยู่ในภาวะโคม่า สิ่งเดียวที่ผมแนะนำได้คือทำตามเงื่อนไขเถอะครับ เพราะต่อให้คุณไปยื่นฟ้องร้องต่อศาล ผมก็มั่นใจว่ามันคงแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี"

"งั้นแปลว่าผมต้องแต่งงานงั้นเหรอ?" ดเวย์นถามด้วยความตกใจ

"ก็ประมาณนั้นครับท่านดเวย์น" ทนายซันโดวาลตอบ "มีผู้หญิงมากมายที่ยินดีจะแต่งงานกับคุณนะท่าน... แต่คุณต้องเลือกคนที่เหมาะสม โทรหาผมก็แล้วกันถ้าคุณเลือกใครได้แล้ว แต่เวลาไม่เคยรอใคร ดังนั้นอย่าปล่อยให้ทุกอย่างต้องหลุดลอยไปเลยนะครับ แม้ว่าความตั้งใจของคุณพ่อคุณที่จะบริจาคเงินให้การกุศลจะเป็นเรื่องที่ดี แต่ผมรู้ว่าพวกคุณก็ร่วมกันสร้างสมบัติเหล่านี้มาด้วยความยากลำบากเช่นกัน"

ช่วงเวลาหลังจากที่ทนายซันโดวาลเดินออกไปเต็มไปด้วยความเงียบงัน

"อ๊าก! เวรเอ๊ย!" ท่านดเวย์นตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย

ส่วนคุณนายเอเลน่ากำลังจมอยู่กับความคิดอย่างหนัก คงกำลังคิดหาผู้หญิงสักคนมาแนะนำให้ลูกชายสินะ

ในใจของฉันรู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าบอสที่ฉันแอบรักกำลังจะต้องแต่งงานมีภรรยา นั่นหมายความว่าฉันควรจะต้องเลิกเพ้อฝันถึงเขาได้แล้วสินะ

"จาเนลล่า! ใช่แล้ว! ผมจะแต่งงานกับจาเนลล่า เธอเป็นคนเดียวที่ผมคิดว่าเหมาะสมจะมาเป็นภรรยาของผม อย่างน้อย ๆ ผมก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอบ้างล่ะน่า" ท่านดเวย์นพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

ฉันก้มหน้ามองต่ำทันที เป็นไปตามที่ฉันคาดไว้ไม่มีผิด ท่านดเวย์นชอบจาเนลล่าจริง ๆ ด้วย ในบรรดาแฟนสาวนับร้อยคนของเขา มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่เขาคิดอยากจะเอ่ยปากขอแต่งงานด้วย

"ไม่แม่ไม่เห็นด้วย"

ท่านดเวย์นและฉันหันไปมองคุณนายเอเลน่าพร้อมกัน สีหน้าของเธอดูจริงจังมากแถมยังส่ายหัวปฏิเสธอีกด้วย

เธอไม่ชอบจาเนลล่าอย่างนั้นเหรอ? แต่ทำไมล่ะ?