บทที่ 1 – ความฝันอันเร่าร้อน

เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ R18+

แนนซี่ มิลเลอร์ (Nancy Miller)

"โอ๊ย! ท่านคะ กระแทกเข้ามาอีกแรง ๆ เลยค่ะ! ควยของคุณนี่มันแข็งจริง ๆ!" ฉันกรีดร้องออกมาขณะที่กำลังก้นโด่งอยู่บนเตียง และดื่มด่ำไปกับการที่บอสสุดหล่อกำลังซอยกระแทกหีของฉัน

"หีเธอนี่มันคับแน่นชะมัด แนนซี่ เอานี่มันส์โคตร!" เขากตอบกลับมาพร้อมกับเร่งจังหวะกระแทกใส่ไม่ยั้ง มือหนาก็บีบขยำหน้าอกของฉันอย่างแรงด้วยความมันมือ

"เอาอีกค่ะ! หนูจะเสร็จแล้ว!" ฉันพูดซ้ำอีกครั้งพร้อมกับมือที่ขยำปลอกหมอนในมือจนแทบจะขาด

เขารัวสะโพกด้วยความหื่นกระหาย และฉันก็รู้สึกได้ว่าเขาใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้วเช่นกัน

"ฉันก็ใกล้แล้วเหมือนกัน! จะฉีดน้ำรักทั้งหมดใส่ข้างในตัวเธอให้หมดเลย! อีร่าน เอ้ย เสียตัวให้ซะดี ๆ!" เขากำลังตะโกนพร้อมกับกระแทกครั้งสุดท้ายอย่างแรง น้ำอสุจิพุ่งทะลักเข้าไปลึกสุดมดลูกของฉัน ฉันเองก็ปลดปล่อยออกมาจนร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไปหมด

กริ๊ง!

"ไอ้ควยเอ๊ย! เวรตะไลมาก ขัดจังหวะจริง!" ฉันสะดุ้งสุดตัวแล้วตะโกนด้วยความตกใจ ก่อนจะปา นาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียงใส่ทันที ฉันสะดุ้งเฮือกแล้วลุกขึ้นนั่งพรวด

เชี่ยเอ๊ย! ฝันไปหรอกเหรอเนี่ย ฝันเปียกอีกแล้วสินะเรา

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่ฝันถึงบอสของตัวเองอยู่เรื่อย ผู้ชายที่ฉันแอบรักมาโดยตลอด

ท่านดเวย์น จอห์นสัน (Dwayne Johnson)

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาแล้วดูรูปแอบถ่ายของเขา บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ใช่โรคจิตสักหน่อย! ฉันมาเป็นเลขาฯ ของเขาตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรี โชคดีที่เรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง (Summa Cum Laude) เลยได้รับโอกาสให้มาเป็นผู้ช่วยของเขา

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เกือบทุกงานในออฟฟิศและเรื่องส่วนตัวของเขา ฉันเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด

ฉันส่ายหัวเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง ฉันต้องไปทำงานแต่เช้า หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ยืนมองตัวเองในกระจก ฉันรู้ตัวดีและยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนสวย ฉันเป็นคนธรรมดา ๆ และดูไม่โดดเด่นอะไรเลย

บ่อยครั้งที่คนอื่นมักจะเรียกว่าเนิร์ด เพราะแว่นตากรอบหนาสสีดำที่ฉันสวมอยู่ แถมเสื้อผ้าก็ยังใส่ปกปิดมิดชิดจนใคร ๆ ก็บอกว่าแต่งตัวเชยสุด ๆ

ฉันรู้ดีว่าท่านดเวย์นไม่มีทางมาชอบคนอย่างฉันแน่นอน ดังนั้นความรู้สึกที่ฉันมีให้เขาจึงเป็นความลับสุดยอดที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยสักคน แค่ได้เป็นคนที่เขาไว้วางใจและได้อยู่ข้าง ๆ เขาก็ดีมากสำหรับฉันแล้ว

เมื่อโทรศัพท์มือถือในมือดังขึ้น หัวใจของฉันก็เต้นระส่ำด้วยความเร็ว ท่านมาแล้ว!

ท่านดเวย์น:

"แนนซี่ มาหาฉันที่เพนต์เฮาส์เดี๋ยวนี้ ฉันต้องการเธอ"

ฉันต้องการเธอ...

นี่คือคำพูดที่เขาชอบพูดกับฉันบ่อย ๆ และทุกครั้งที่ได้ยินแบบนั้นล่ะก็? ฉันยิ่งหลงรักเขามากขึ้นไปอีก ใจมันเต้นแรงทุกที!

เพราะในบรรดาคนรอบตัวเขาทั้งหมด มีเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่เขาพึ่งพาได้ในการช่วยแก้ปัญหาและจัดการทุกเรื่อง

จะหาว่าฉันคิดไปเองก็ได้ แต่ฉันรู้ว่าชีวิตของเขามันราบรื่นและง่ายขึ้นก็เพราะฉันนี่แหละ ตั้งแต่ท่านดเวย์นขึ้นมารับตำแหน่งประธานและซีอีโอ เขาก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากในการบริหาร เพราะลึก ๆ แล้วเขาไม่ได้เต็มใจที่จะมาดูแลธุรกิจของครอบครัวเลยสักนิด

สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ น่ะเหรอ? ก็แค่การได้เสวยสุขกับผู้หญิงสวย ๆ ไปวัน ๆ ต่างหาก

ใช่แล้ว บอสของฉันเป็นพวกเจ้าชู้ตัวพ่อ อันที่จริงฉันมีสมุดบันทึกหนา ๆ เล่มหนึ่งที่จดข้อมูลของผู้หญิงเกือบร้อยคนที่เคยเป็นแฟนสาวของเขาไว้หมดแล้ว

ผู้หญิงพวกนั้นรู้ดีว่าพวกเธอไม่ใช่คนโปรดตัวจริงในชีวิตของท่านดเวย์น แต่ก็ไม่มีใครยอมปล่อยมือ เพราะต่างก็หวังว่าตัวเองจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับเลือกให้แต่งงานด้วย

ทำไมจะไม่อยากล่ะ? ก็ท่านดเวย์นและครอบครัวของเขาร่ำรวยที่สุดในโลก แถมยังเป็นลูกชายคนเดียว สมบัติทุกอย่างเลยตกเป็นของเขาทั้งหมด

ฉันรีบออกจากบ้านหลังเล็ก ๆ แต่อบอุ่นของฉัน ที่นี่คือของขวัญจากบอสสุดที่รัก ดังนั้นฉันจึงดูแลรักษาและทะนุถนอมมันเป็นอย่างดี แม้กระทั่งรถยนต์ที่ฉันขับอยู่ตอนนี้ก็เป็นของที่เขาให้มาเช่นกัน

ฉันไม่มีทั้งพ่อและแม่เพราะเติบโตมาจากสถานสงเคราะห์ โชคดีที่เหล่าบาทหลวงและแม่ชีช่วยส่งเสียให้ฉันเรียนจนจบมหาวิทยาลัย ฉันจึงรู้สึกสำนึกบุญคุณพวกท่านมาโดยตลอด

เงินส่วนใหญ่ที่ฉันหามาได้ก็จะแบ่งไปช่วยเด็ก ๆ ในสถานสงเคราะห์ด้วย เพราะอยากให้เด็กเหล่านั้นได้มีโอกาสเรียนหนังสือเหมือนกัน

ในวัยยี่สิบห้าปีนี้ ฉันยังไม่เคยรู้จักพ่อแม่ที่แท้จริงหรือรู้เลยว่าตัวเองมาจากไหน แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะตามหาแล้ว ชีวิตของฉันตอนนี้หมุนรอบท่านดเวย์นคนเดียวเท่านั้น

ฉันขับรถไปจอดที่เพนต์เฮาส์ของบอสแล้วรีบขึ้นลิฟต์ไปทันที เพราะเขาเกลียดการรอน้ำลายยืดที่สุด

เมื่อเปิดประตูเข้าไปและกำลังจะเอ่ยปากเรียกท่านดเวย์น ก็ได้ยินเสียงครางดังมาจากในห้องนอน

"อื้อส์! ดเวย์น! ควยใหญ่อะไรเบอร์นี้! เชี่ย!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งครางกระเส่า

"ดูดให้มันลึกกว่านี้ซิ" เสียงผู้ชายตอบกลับ

"ก็มันใหญ่แถมยังอ้วนมากด้วย หนูอมไม่ค่อยไหว กลัวจะติดคอเอา" เสียงผู้หญิงดัดจริตทำท่าทางออเซาะพูดขึ้น

ใหญ่แล้วก็อ้วนงั้นเหรอ?

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยอัตโนมัติแล้วนึกถึงความฝันเมื่อครู่

ดูเหมือนท่านดเวย์นจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เลยบอกให้ผู้หญิงคนนั้นรีบแต่งตัวแล้วไสหัวกลับไปซะ ฉันแอบทำหน้าเบ้เล็กน้อย ก่อนจะเปิดสมุดบันทึกขึ้นมาดู จากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นแฟนสาวคนที่ 88 ของเขาแน่ ๆ เธอก็คือ ไคลีย์ เมนโดซา (Kylie Mendoza) นางแบบสาวชื่อดังนั่นเอง

เมื่อประตูกลุ่มห้องเปิดออก ดเวย์นก็เดินออกมา ฉันจึงรีบกล่าวทักทายทันที "สวัสดีค่ะท่าน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการ ตัวเขามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวไว้เท่านั้น

เวลาที่ฉันอยู่ต่อหน้าท่านดเวย์น ฉันมักจะแสดงท่าทีจริงจังและเป็นมืออาชีพเสมอ

เขาพยักหน้ารับแล้วหันไปมองไคลีย์ "เราจบกันแค่นี้" พร้อมกับยื่นเช็คเงินสดให้เธอ

ไคลีย์ทำท่าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็รีบรับเช็คมาแล้วทำท่าจะคุกเข่าลง "ที่รักคะ ฉันขอโทษนะ เดี๋ยวฉันจะลองใหม่อีกครั้งก็ได้ ถ้าคุณอยากให้ทำแบบลึก ๆ ฉันจะทำให้ดีกว่านี้เลย"

ฉันอยากจะหัวเราะออกมาแต่ต้องเก็บอาการและทำหน้าไร้ความรู้สึกไว้ ความหมายของคำพูดเธอก็คือท่านไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงคนนี้แล้ว พูดสั้น ๆ ก็คือ "เลิกกัน" นั่นเอง เธอถึงกับต้องอ้อนวอนขอร้อง เพราะถ้าเลิกกันไป เงินค่า 용돈 ประจำเดือนจากผู้ชายคนนี้ก็จะหายวับไปกับตา บาย ๆ เงินห้าหมื่นเปโซ

ท่านดเวย์นขมวดคิ้วมุ่น "ฉันบอกว่าเราจบกันแล้วไง"

ไคลีย์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินร้องไห้ออกไป ฉันปิดประตูแล้วยืนรอคำสั่งต่อไปจากบอส

"แนนซี่ สร้อยข้อมือเพชรที่ฉันส่งไปให้จาเนลล่า เธอได้รับหรือยัง?" เขาถามขณะที่กำลังรินไวน์ใส่แก้วช็อต ฉันแอบกังวลนิดหน่อยว่าผ้าขนหนูที่เอวเขาจะหลุดลงมา เลยต้องเบือนสายตาหนีไปทางอื่น

ทุกครั้งที่เขาพูดถึง จาเนลล่า (Janella Anderson) ฉันจะรู้สึกหึงหวงขึ้นมานิด ๆ เพราะจาเนลล่า แอนเดอร์สัน ไม่ใช่พวก "แฟนชั่วคราว" เหมือนคนอื่น ๆ แต่เธอเป็นดาราสาวชื่อดังระดับประเทศ แถมยังมีหนุ่ม ๆ ตามจีบเพียบ

เธอออกเดทกับบอสของฉันอยู่บ่อย ๆ และมักจะถูกควงไปเป็นคู่ควงในงานธุรกิจสำคัญ ๆ อยู่เสมอ ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมากจริง ๆ

ผู้หญิงสวย ผู้ชายหล่อ

ใคร ๆ ก็บอกว่าเหมาะสมกันสุด ๆ

โอ๊ย! เจ็บจี๊ดเลย

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่อาจจะไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวหรือแค่คบเล่น ๆ แน่ เพราะท่านดเวย์นดูจะจริงจังกับเธอคนนี้จริง ๆ...

"แนนซี่?"

"คะ-ค่ะท่าน ตามผู้จัดการของเธอบอกมาคือคุณจาเนลล่ากำลังถ่ายแบบอยู่และห้ามใช้มือถือค่ะ เธอก็เลยยังติดต่อกลับมาไม่ได้" ฉันรีบตอบ

เขาพยักหน้ารับแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

"วันนี้เราจะไม่ไปที่ออฟฟิศเหรอคะ? มีประชุมหลายรายการเลยนะคะที่นัดไว้" ฉันถามพร้อมกับเหลือบมองไอแพดในมือ

"เธอช่วยไปเข้าประชุมแทนฉันอีกรอบก็แล้วกัน บอกพวกเขาล่ะว่าฉันติดธุระคุยกับแขกคนสำคัญอยู่" เขาพูดพลั่งรินไวน์ใส่แก้วเพิ่มอีกรอบ

ฉันแอบเบะปาก หมונהี่มีอะไรใหม่ ๆ บ้างไหมเนี่ย? ฉันต้องเป็นคนคอยทำงานแทนเขาตลอดอยู่แล้วนี่นา

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็แถมเสียงดังขึ้นมา ทำให้เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด "แม่เหรอครับ? ผมกำลังประชุมอยู่—"

เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นยืนจนไอโฟนในมือหลุดร่วงลงพื้น ฉันรีบก้มลงเก็บให้ทันที และในจังหวะนั้นเองก็ได้ยินเสียงสะʼอื้นไห้ดังมาจากปลายสาย

"ดเวย์น! พ่อของลูกอาการกำเริบหนักตอนนี้โคม่าแล้วนะ! ลูกรีบมาที่โรงพยาบาลของเราเดี๋ยวนี้เลย!" เสียงนางเอเลน่า จอห์นสัน (Elena Johnson) ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่สายจะตัดไป

ดเวย์นยืนนิ่งงันทำอะไรไม่ถูกด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่าก็คือ ในจังหวะที่ฉันกำลังก้มลงเก็บของแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา... ผ้าขนหนูที่พันกายไว้เพียงผืนเดียวก็ร่วงหลุดลงพื้นพอดี

สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันคือท่อนเอ็นอันยาวใหญ่ หนา และตั้งชันขึ้นมาอย่างน่าตกใจ มันแทบจะจ่ออยู่ริมฝีปากของฉันอยู่รอมร่อ

ไคลีย์พูดถูกจริง ๆ ของลับของเขานี่ทั้งใหญ่ทั้งหนามากจริง ๆ

เชี่ยเอ๊ย! ทำไมของจริงมันถึงได้ใหญ่กว่าที่ฉันฝันไว้ตั้งเยอะขนาดนี้เนี่ย!