ตอนที่ 8 ฟิล์มผู้ห่างเหิน

ตอนที่ 8 ฟิล์มผู้ห่างเหิน

หลังจากเหตุการณ์ในห้องนอน พราวตะวันรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจมากขึ้นกว่าเดิม เธอพยายามสลัดภาพและสัมผัสจากอคิณออกไปจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้ หนทางเดียวที่จะยืนยันว่าเธอไม่ได้หวั่นไหวคือการยึดมั่นใน ฟิล์ม เธอจึงพยายามติดต่อเขาให้มากขึ้น หวังว่าจะได้ระบายความอึดอัดในชีวิตคู่ที่อ้างว้างนี้

ข้อความแล้วข้อความเล่าถูกส่งไปหาฟิล์ม เล่าถึงความทุกข์ใจ การถูกบีบบังคับและความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญ ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมานั้นช้าลงเรื่อย ๆ และมักจะมาพร้อมข้ออ้างเดิม ๆ

"พี่กำลังเรียนหนักมากเลยพราว"

"วันนี้มีงานกลุ่มด่วน พี่ต้องรีบส่ง" หรือแม้แต่

"พราวอย่าคิดมากสิ พี่ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว"

พราวตะวันกุมโทรศัพท์แน่น ดวงตาจับจ้องหน้าจอที่ว่างเปล่า ความผิดหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิต กลับดูห่างเหินและไม่สนใจความทุกข์ของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพูดอยู่กับกำแพง ยิ่งเธอบอกเล่าความเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ฟิล์มก็ยิ่งดูห่างไกลออกไปเท่านั้น

ค่ำวันหนึ่งสุริยะและอรัญญาพ่อและแม่ของพราวตะวัน พร้อมด้วยพราวฟ้าน้องสาวของเธอ ได้รับเชิญมาทานอาหารเย็นที่บ้านของอคิณและพราวตะวัน

บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่พราวตะวันคาดไว้มาก คุณหญิงอรุณีและนายแพทย์ธีระก็มาต้อนรับด้วยตัวเอง และท่านดูแลพ่อและแม่ของพราวตะวันเป็นอย่างดี ทำให้พราวตะวันรู้สึกเกรงใจในความใจดีของอีกฝ่าย

บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส พราวตะวันนั่งอยู่ระหว่างอคิณและพราวฟ้า เธอเห็นผู้เป็นพ่อที่อาการดีขึ้นมากแล้ว พูดคุยอย่างออกรสกับนายแพทย์ธีระและอคิณ เรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจ การแพทย์ และเรื่องราวในอดีตที่ทั้งสองครอบครัวเคยสนิทกัน

สุริยะดูถูกใจอคิณมาก อคิณพูดคุยกับพ่อตาด้วยความเคารพและสนใจทุกคำที่ท่านเอ่ยออกมา สายตาของอคิณที่มองไปยังพ่อตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและนั่นทำให้พราวตะวันรู้สึกประหลาดใจ

“คุณพ่อครับ ผมดีใจมากที่อาการของคุณพ่อดีขึ้น” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“หลังจากนี้ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ อย่าเกรงใจนะครับ”

“ขอบใจมากนะอคิณ ลุงคงต้องรบกวนไปอีกนาน” สุริยะกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างจริงใจ พราวตะวันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอเห็นความสุขในดวงตาของพ่อ เธอเห็นความใจดีของอคิณที่พ่อของเธอยอมรับและมันทำให้เธอรู้สึกผิดกับแผนการที่กำลังทำอยู่แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำให้เขาหย่ากับเธอให้เร็วที่สุด

หลังจากทานอาหารเสร็จ พราวตะวันเดินไปส่งพ่อแม่และน้องสาวที่รถ คุณสุริยะโอบกอดเธอแน่น

“พ่อดีใจนะพราว ที่ลูกมีความสุข” สุริยะกระซิบ

“อยู่กับอคิณทำตัวดี ๆ นะลูก เขาเป็นคนดี” คำพูดของพ่อเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ พราวตะวันรู้สึกจุกในลำคอ เธอจะบอกพ่อได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย และเธอกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายความสุขที่เขาเห็น

หลายวันต่อมาที่ห้องทำงานส่วนตัวของอคิณ ชวินเพื่อนสนิทของเขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่ง

“แกแน่ใจนะเว้ยคินน์ ว่าจะให้ฉันสืบเรื่องไอ้ฟิล์มนั่นจริง ๆ” ชวินถามด้วยสีหน้าจริงจัง ปกติแล้วเขาจะเป็นคนขี้เล่นแต่เมื่อเป็นเรื่องของเพื่อนรักเขากลับจริงจังเสมอ

อคิณพยักหน้าสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ฉันอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับมันชวิน” อคิณกล่าวเสียงเรียบ

“ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นคนยังไง และสิ่งที่พราวเชื่อมั่นในตัวมัน มันเป็นเรื่องจริงแค่ไหน”

ชวินถอนหายใจ “ก็ได้วะ เพื่อแกนะเนี่ย” เขากดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปบนแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว ชวินเชี่ยวชาญในการเจาะระบบข้อมูลและนี่คือสิ่งที่อคิณต้องการจากเขา

“ฉันได้รับข้อมูลบางอย่างมาแล้วนะเว้ย” ชวินกล่าวพลางเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตให้อคิณดู

“ไอ้ฟิล์มคนนี้น่ะ ดูท่าจะไม่ใสซื่ออย่างที่พราวคิดนะเว้ย” อคิณกวาดสายตาอ่านข้อมูลบนหน้าจออย่างรวดเร็ว คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปภาพบางรูปที่ปรากฏขึ้น

“ฉันต้องการข้อมูลที่ละเอียดกว่านี้” อคิณกล่าวเสียงเย็น

“ทุกอย่าง” ชวินพยักหน้า

“ได้เลยเพื่อน แต่แกแน่ใจนะว่าอยากรู้ทุกอย่าง”

“แน่ใจ” อคิณตอบสั้น ๆ น้ำเสียงหนักแน่น เขารู้ดีว่าความจริงอาจจะเจ็บปวดแต่เพื่อพราวตะวัน เขาจำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง

ในคืนนั้นพราวตะวันกลับขึ้นห้องนอน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูข้อความที่เธอส่งไปหาฟิล์มไม่มีข้อความตอบกลับล่าสุดจากเขาเลยแม้แต่ฉบับเดียว ข้อความสุดท้ายที่ได้รับคือเมื่อสองวันก่อนและเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่บอกว่า

"โอเค พราวดูแลตัวเองนะ"

พราวตะวันรู้สึกหัวใจชาไปหมด ความผิดหวังในตัวฟิล์มเริ่มกัดกินหัวใจเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อรักษาความรักของเขากลับต้องมาเจอแบบนี้

เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอวาดฝันไว้เลยแม้แต่น้อย เขาไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเธอได้เลยในวันที่เธอต้องการที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ได้แสดงความห่วงใยหรือความเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลยหรือเป็นเพราะเขาโกรธที่เธอแต่งงานกับคนอื่น พราวตะวันคิดไปต่าง ๆ นานาเพื่อหาเหตุผลให้กับฟิล์มว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง หันหน้าเข้าหาผนัง น้ำตาหยดลงบนหมอนช้า ๆ ไม่ใช่เพราะความเสียใจที่ต้องแต่งงานกับอคิณเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความผิดหวังในตัวฟิล์มที่รุนแรงยิ่งกว่า ความรักที่เธอทุ่มเทให้เขาทั้งหมดแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแต่เธอเองก็ไม่อยากโทษฟิล์มแต่เพียงผู้เดียว เธอเองก็มีส่วนผิดแต่คนที่ผิดมากไปกว่านั้นคืออคิณ พราวตะวันคิดไปคิดมา สุดท้ายคนที่พราวตะวันคิดว่าผิดก็เป็นอคิณอยู่ดี

อคิณที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง เห็นท่าทางของพราวตะวัน เขารับรู้ได้ถึงความเศร้าจากแผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอ อคิณเดินเข้าไปใกล้เตียงช้า ๆ และล้มตัวลงนอนบนพื้นข้างเตียงเช่นเคย เขาไม่ได้พูดอะไร มีเพียงความเงียบที่เข้าปกคลุมห้อง แต่ในความเงียบนั้น อคิณกำลังตัดสินใจที่จะทำบางอย่าง เพื่อปกป้องพราวตะวัน และเปิดเผยความจริงที่เธอไม่เคยรู้