บทนำ 下

   นางสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยืนหลบอยู่หลังภูเขาจำลองมองดูนางนานแล้ว ดูก็รู้ว่าเขาคงทราบว่านางคือคู่หมายของตนเช่นเดียวกัน

               “เพคะ”

               “เหลวไหลสิ้นดี!” เด็กชายที่สูงกว่านางเท่าหนึ่งเชิดหน้า “สตรีที่อ้วนเป็นหมู แถมยังหน้าตาอัปลักษณ์เยี่ยงเจ้าจะเป็นคู่หมายของข้าได้อย่างไร!”

               คำพูดที่ดังจนแทบเป็นเสียงตะโกน ส่งผลให้บ่าวไพร่และข้าบริวารที่อยู่ที่นี่ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

               ทว่าฟ่านอู๋เฉียวกลับไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขายังชี้นิ้วใส่นาง มองด้วยแววตารังเกียจ “จำไว้ให้ดี ข้าฟ่านอู๋เฉียวจะไม่ยอมแต่งงานกับเจ้าอย่างเด็ดขาด ข้าต้องการถอนหมั้นกับเจ้า!”

               นางกำนัลผู้ติดตามกู่หลันอิงต่างสะดุ้งไปตามๆ กัน

               หมายความว่าอย่างไรที่ว่าจะถอนหมั้น?

               หมายความว่าอย่างไรที่องค์หญิงของพวกนางอัปลักษณ์?

               จริงอยู่ที่กู่หลันอิงมีรูปร่างอวบกลม แต่นางเพิ่งอายุเจ็ดขวบ ในวัยแบบนี้ไม่มีคำว่าน่าเกลียด องค์หญิงของพวกนางมีน้ำมีนวล มีแก้มกลมๆ เช่นนี้น่ารักจะตายไป!

              ในขณะที่เหล่านางกำนัลกำลังเดือดดาลจนหน้าแดงก่ำ ผู้ถูกปรามาสกลับวางสีหน้าเรียบเฉย

               “องค์ชายเพคะ”

               ในที่สุดนางก็ส่งเสียง

               ฟ่านอู๋เฉียวมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เขาคาดหวังจะให้เด็กหญิงอัปลักษณ์ร้องไห้ขี้มูกโป่งจนใบหน้าน่าเกลียดดูไม่ได้ ทว่าผลที่ได้กลับตรงกันข้าม

               “หึ... ต่อให้เจ้าขอร้องอ้อนวอนอย่างไร ข้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเป็นอันขาด!” เขายกมือขึ้นมากอดอก

               กู่หลันอิงส่ายหน้าน้อยๆ “หม่อมฉันไม่คิดจะเปลี่ยนพระทัยขององค์ชายอยู่แล้วเพคะ”

               ฟ่านอู๋เฉียวถลึงตามองนาง “แล้วเจ้าต้องการจะพูดอะไร”

               “หม่อมฉันมีเรื่องที่ต้องการพูดอยู่สองอย่าง” นางประสานมือทาบไว้บนท้องกลมของตนเอง มองอีกฝ่ายตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว “หนึ่ง ที่หม่อมฉัน กู่หลันอิง ไม่ได้ตอบโต้หรือร้องไห้หลังจากได้ฟังถ้อยคำหยาบคาย ไร้ซึ่งการให้เกียรติ ไม่ใช่เพราะหม่อมฉันไม่โกรธ แต่เพราะหม่อมฉันให้เกียรติพระองค์ในฐานะราชนิกุลและทูตจากแคว้นลี่”

               การกระทำเช่นนี้เสมือนการตบหน้าอีกฝ่าย นางกล่าวเช่นนี้ไม่ต่างจากการพูดอ้อมๆ ว่าองค์ชายแห่งแคว้นลี่ไร้มารยาท ไม่ให้เกียรติคนของแคว้นเว่ย

               ทหารที่ยืนอออยู่ด้านหลังต่างพากันหน้าเสีย แต่เพราะพวกเขาเป็นเพียงคนรับใช้ ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นหรือสั่งสอน ด้วยเหตุนี้จึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง

               “สอง หากองค์ชายมีพระประสงค์จะยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย หม่อมฉันย่อมไม่บังคับฝืนพระทัย เพียงแต่หม่อมฉันอยากให้พระองค์ทรงคิดและไตร่ตรองให้ดี สัญญาการหมั้นหมายครั้งนี้เป็นเรื่องระหว่างแคว้นลี่กับแคว้นเว่ย ที่สำคัญ เสด็จพ่อเคยตรัสกับหม่อมฉันว่า แคว้นลี่เป็นผู้ส่งหนังสือหมั้นหมายมาที่แคว้นเว่ยตั้งแต่หม่อมฉันเพิ่งอายุได้สองขวบ ล่วงผ่านมาห้าปีหากองค์ชายทรงต้องการยกเลิก หม่อมฉันคงต้องปรึกษาเรื่องนี้กับเสด็จพ่อ เพื่อให้ทางแคว้นลี่ชดใช้ค่าเสียหาย”

               กู่หลันอิงจ้องตาฟ่านอู๋เฉียว แคว้นเว่ยมิอาจถือว่าเป็นแคว้นมหาอำนาจ ทว่ากองกำลังทหารที่แข็งแกร่งก็มิใช่ว่าจะดูเบาได้เช่นกัน

               หากคิดจะรังแกนางคนเดียว นางย่อมไม่สนใจ แต่ถ้าคิดจะใช้นางเป็นเครื่องมือดูหมิ่นแคว้นเว่ย นางจะยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

               ฟ่านอู๋เฉียวมองแววตาเอาจริงเอาจังนั่นแล้ว มือของเขาก็พลันเกร็งแน่น มุมปากพลันกระตุกถี่

               เด็กหญิงอายุแค่นี้แต่กลับวางมาดใหญ่โต คำหนึ่งก็อ้างแคว้นลี่ สองคำก็อ้างแคว้นเว่ย

               คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ดูฉลาดรึอย่างไร! น่ารังเกียจสิ้นดี!

               “ค่าเสียหายบ้าบออันใด ข้าต่างหากที่เสียหาย!” เด็กชายวัยสิบสองปีโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว “กู่หลันอิง หากไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นองค์หญิง คงไม่มีใครคิดอยากจะแต่งหมูอัปลักษณ์สติไม่ดีเยี่ยงเจ้าเป็นภรรยา!”

               อี้หลานเลี้ยงดูองค์หญิงมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยได้ฟังคำปรามาสจากองค์ชายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็แทบจะทนไม่ไหว

ทว่าอีกฝ่ายเป็นถึงพระราชอาคันตุกะ ดังนั้นจึงจะเสียมารยาทด้วยไม่ได้เป็นอันขาด

               หญิงสาวในชุดนางกำนัลกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว ผิดกับกู่หลันอิงที่หรี่ดวงตาจนแทบกลายเป็นเส้นตรง

               “แต่หม่อมฉันเป็นองค์หญิง” เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบกล่าวเสียงเรียบ “หากองค์ชายตัดสินพระทัยเด็ดขาดแล้วว่าจะยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย และสิ่งนี้ได้รับการเห็นชอบจากทางแคว้นลี่ ขอองค์ชายได้โปรดร่างหนังสือชี้แจ้งเป็นทางการ เพื่อให้ทางแคว้นเว่ยได้พิจารณาและดำเนินการต่อไป”

                ในขณะที่องค์ชายแห่งแคว้นลี่แสดงความไม่พอพระทัยเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกของนาง กู่หลันอิงที่อายุน้อยกว่าถึงห้าปีกลับโต้ตอบ... ไม่ใช่ด้วยฐานะของเด็กหญิงที่ถูกรังเกียจ แต่ด้วยฐานะองค์หญิงแห่งแคว้นเว่ย

                ทหารผู้ติดตามฟ่านอู๋เฉียวต่างหันมามองหน้ากัน แม้กู่หลันอิงจะด้อยเรื่องความงดงาม ทว่าสติปัญญาและการระงับอารมณ์กลับอยู่ในระดับที่น่าเลื่อมใส

                ต่อไปภาคหน้า หากกู่หลันอิงแต่งงานเข้าสกุลใด นางย่อมสามารถส่งเสริมให้สามีเจริญก้าวหน้า กลายเป็นบุรุษที่ไร้เทียมทานอย่างแน่นอน

                “เจ้า... สามหาว!” ฟ่านอู๋เฉียวเดือดดาลเหลือจะกล่าว แต่เพราะคำพูดของอีกฝ่ายสมเหตุสมผลมากเกินไป เขาจึงคิดคำออกมาเถียงนางได้ไม่ทัน

                 เหมือนเช่นเคย กู่หลันอิงยังคงทำหูทวนลม มินำพาต่อสีหน้าและน้ำเสียงโกรธแค้นของคู่หมั้น

                 “หากทรงไม่มีสิ่งใดจะหารือเพิ่มเติม หม่อมฉันคงต้องขอตัวก่อนเพคะ” นางกล่าวจบก็ถอนสายบัวอย่างงดงาม จากนั้นก็ออกคำสั่งให้นางกำนัลติดตามนางกลับตำหนัก

                ปล่อยให้ฟ่านอู๋เฉียวโมโหจนตัวสั่นอยู่ข้างภูเขาจำลองในอุทยานต่อไป