บทนำ 上

บทนำ

            ตั้งแต่เด็ก นางมักถูกท่านอาจารย์ชมว่านางมีความจำที่ดีและแม่นยำกว่าผู้อื่น

            ภาพวาด โครงกลอน เดินหมาก ดีดพิณ นางล้วนร่ำเรียนได้ไกลกว่าสตรีคนอื่นในวัยเดียวกัน ภายหลังจึงมีเวลาว่างศึกษาความรู้แขนงวิชาอื่นเพิ่มเติม

               เนื่องจากมารดาลาจากโลกใบนี้ไปตั้งแต่นางอายุเพียงหกเดือน ผู้ที่เลี้ยงดูนางมาจึงเป็นนางกำนัล เสด็จพ่อและเสด็จพี่ทั้งหลาย

               วันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าโปร่งถูกเกลี่ยด้วยกลีบเมฆสีขาวที่เคลื่อนคล้อยไปมา

               ฤดูใบไม้ผลิอากาศเย็นสบาย บุปผาในอุทยานจึงผลิบานชูช่อ กลิ่นหอมหวานละมุนเคล้ากับกลิ่นของน้ำชาที่ส่งควันขาวลอยฟุ้ง

               ร่างอวบของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนั่งอยู่ในศาลาใหญ่อย่างสงบ แก้มป่องเปล่งปลั่งสองข้างมีเลือดฝาดซับสีชมพู ดวงตาเรียวที่ถูกบีบอัดจากแก้มตุ่ยชื่นชมความงามของมวลดอกไม้ที่มีผีเสื้อดมดอม แม้จะเป็นเด็กอายุน้อย ทว่านางเติบโตมาพร้อมกับพี่ที่อายุมากกว่า ทำให้นางคิด และวางตัวเป็นนำหน้าอายุที่แท้จริงไปพอสมควร

               “อี้หลาน”

               เสียงหวานเล็กเอ่ยเรียกคนที่ยืนอยู่ข้างกาย

               “เพคะ องค์หญิง”

               กู่หลันอิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ชุดที่สวมใสเป็นสีชมพูอ่อนสดใส ตัดกับผืนหญ้าเขียวขจีด้านนอกศาลา “การเข้าเฝ้าของคณะทูตเสร็จแล้วหรือยัง”

               “ทูลองค์หญิง ก่อนหน้าจะเสด็จมาที่อุทยาน ทหารได้มารายงานว่าคณะทูตได้ออกจากท้องพระโรงแล้วเพคะ”

               หญิงสาวกะพริบตาครั้งหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนประหนึ่งว่าเป็นสีทองยามอยู่ในที่แจ้งฉายแววเบื่อหน่าย “ข้าอยู่ที่นี่ได้กี่ชั่วยามแล้ว”

               “เกือบสองชั่วยามแล้วเพคะ” อี้หลานตอบอย่างนอบน้อม

               กู่หลันอิงพยักหน้าน้อยๆ มิน่านางถึงได้รู้สึกอยากดีดพิณ

               นางมักจะฝึกดีดพิณในเวลาเดิมทุกวัน เพราะมันมักจะตรงกับช่วงเวลาที่เหล่าพี่ชายเดินทางกลับมาจากค่ายทหารพอดี

               เด็กหญิงคิดพลางปรายตาไปยังภูเขาจำลองหินทางด้านหลัง ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “เรากลับกันเถิด”

               นางกำนัลคนสนิทถึงกับหน้าเสีย “จะไม่รอแล้วหรือเพคะ” 

               “หากไม่ใช่คนรักษาเวลา ข้าก็ไม่จำเป็นต้องรอ” กู่หลันอิงไม่เพียงพูดเปล่า ร่างอ้วนป้อมหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้

               อีกฝ่ายรู้ทั้งรู้ว่าวันนี้เป็นวันนัดหมายพบกันครั้งแรกในฐานะคู่หมั้น แต่เขากลับเจตนามาช้าโดยไม่ส่งคนมาแจงสาเหตุ

               ในเมื่อไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ แล้วนางจะอยู่รอต่อไปให้เสียเวลาทำไม?

               กู่หลันอิงไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำสอง อี้หลานก็ค้อมศีรษะรับทันที “ข้าน้อยทราบแล้วเพคะ”

               องค์หญิงหนึ่งเดียวในพระราชวังเปรียบเสมือนไข่มุกล้ำค่าของแว่นแคว้น การที่แคว้นลี่ไม่ให้เกียรติผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของที่นี่ พวกนางเองก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลารออีกต่อไปเช่นกัน

               เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบก้าวเดินอย่างเชื่องช้าโดยมีนางกำนัลสี่คนเดินตามหลัง อี้หลานกางร่มยืนอยู่ใกล้ๆ จนกระทั่งพวกนางล่วงผ่านเขตภูเขาหินจำลอง

               “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

               เสียงแหลมที่แสดงให้รู้ว่าผู้พูดยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมองโดยพร้อมเพรียงกัน

ผู้มาใหม่แต่งกายด้วยชุดที่แตกต่างจากพวกนางโดยสิ้นเชิง

               เนื่องจากยังเป็นเด็กชาย อีกฝ่ายจึงไม่มีกลิ่นอายองอาจของบุรุษให้เห็น ทว่าผิวพรรณหน้าตา จัดเป็นองค์ประกอบที่ลงตัวก็รับรองว่าเขาย่อมเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง

               กู่หลันอิงมองเลยไปยังนายทหารแต่งกายแปลกตาที่ยืนถัดออกไป คาดคะเนจากอายุของเด็กชายและจำนวนทหารที่ติดตาม คาดว่าคนผู้นี้คือคู่หมั้นของนางไม่ผิดแน่

               “หม่อมฉันกู่หลันอิง ถวายบังคมองค์ชายเพคะ” แม้ร่างกายจะอ้วนกลม ทว่านางกลับสามารถถอนสายบัวได้อย่างงดงามอ่อนช้อย ไร้ที่ติ

               ฟ่านอู๋เฉียวยกมือเท้าสะเอว จ้องหน้านางเขม็ง “หึ! เจ้าน่ะหรือองค์หญิงแห่งแคว้นเว่ย”

               คำพูดทักทายที่ไร้มารยาท ส่งผลให้เด็กหญิงผู้อายุน้อยกว่ามองเขานิ่ง