ตอนที่ 3 หรือจนกว่าจะตายจากกัน?

"จอดตรงนี้แหละพี่ลม เดี๋ยวมนเดินเข้าไปเอง"

เสียงหวานร้องตะโกนให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่อายุห่างกับเธอไม่กี่ปีด้วยความเกรงใจ

ก่อนหน้านี้ก็แทบจะกระโจนลงจากรถทันทีที่สารวัตรหนุ่มขับเลยเข้ามาภายในไร่จนเกินข้อตกลงที่ได้บอกเขาไว้...

แล้วนี่ยังมีพี่ชายในไร่ที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ยังคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเธอเสมอ...ทั้งยังคอยรับส่งเธออีกคน

กลัวว่าเจ้านายจะมาเห็นน่ะสิว่ากล้าดียังไงถึงขโมยมือขวาคนสนิทของเขามาใช้งาน...

ท้ายที่สุดคนที่ถูกด่าคงไม่พ้นเธอเป็นแน่ ด้วยรู้ดีว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเธอแม้แต่น้อย...ค่อนไปทางเกลียดเข้ากระดูกดำนั่นล่ะ

"ไม่ต้องคิดมาก นายอยู่ฟาร์มงูตั้งแต่เช้า...เห็นว่าเพื่อนนายที่เป็นเทคนิคการแพทย์อยากได้พิษงูไปผลิตเซรุ่มเพิ่มน่ะ"

"ถึงว่า...พี่ถึงมาส่งฉันได้ ขอบคุณนะ"

สาวน้อยที่เติบโตเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งล้วนเป็นที่หมายปองจากคนงานในไร่หลายคน

เขาเองก็นึกเป็นห่วงความปลอดภัยของคนตรงหน้าไม่ได้ ด้วยสภาพที่เธออาศัยอยู่...ค่อนข้างห่างไกลคำว่าปลอดภัยมากนัก

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านานจะใจร้ายใจดำกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวไปถึงไหน

"แล้วกินข้าวมาหรือยัง?"

"ไม่ต้องห่วง มีข้าวเหนียวหมูปิ้งติดกระเป๋า"

ยิ้มหวานรับความเป็นห่วงออกไป เธอซื้อไว้ตั้งแต่เช้ายังไม่ทันได้กินอะไรก็ต้องรีบขึ้นรถเสียก่อน

ครั้นจะกินบนรถก็มีป้ายห้ามเตือน...ด้วยกลิ่นของอาหารจะไปรบกวนผู้โดยสารท่านอื่น กะว่าจะอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วนอนเอาแรงสักงีบ

"งั้นพี่ไปดูนายก่อนนะ ตอนเย็นจะแวะเอาข้าวมาให้"

"ขอบคุณนะพี่ลม"

มือเล็กโบกมือบ๊ายบายผู้มีพระคุณอีกคน ก่อนจะถือกระเป๋าสะพายที่บังหน้าอกไว้เมื่อครู่ไปถือไว้ในมือ

แม้เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนจะยังไม่แห้งดี...แต่เธอก็รู้ว่าไม่ควรที่จะปล่อยให้บางอย่างในร่างกายประเจิดประเจ้อเกินไปนัก

เสียงแมลงกลางทุ่งร้องระงมใต้ฟ้ายามบ่ายแก่ ๆ

กลิ่นดินแห้งค่อนข้างร้อนระอุในช่วงฤดูร้อน ก่อนจะต้องตกใจมากกว่าเดิมทันทีที่เห็นคนตรงหน้าจนกระเป๋าเป้ร่วงหล่นจากมือ

“หายหัวไปหลายวัน คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้ทำตัวตามใจแบบนี้!”

ดวงตาคมดุกร้าวกวาดมองไปทั่วดวงหน้าหวาน

นัยน์ตาคมกริบจับจ้องตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะเผลอหยุดมองที่ทรวงอกอิ่มเปียกน้ำตรงหน้า ดูมันใหญ่เกินตัวแม้อยู่ภายใต้เสื้อยืดราคาถูก

มือบางรีบยกสองมือมาไขว้กันราวกับต้องการปิดบังให้พ้นดวงตาคู่นั้นยามมองมา

คนที่เธอไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด...ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนก็ตาม

ร่างบางยังคงยืดตัวตรง...พยายามจะไม่แสดงความกลัวหรือผิด

แม้ในใจจะรู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังรอถาโถมเธอในอีกไม่กี่อึดใจก็ตาม

“ไม่ได้นึกพิศวาส ไม่ต้องทำหวงเนื้อหวงตัว แม้แต่หน้าเธอฉันยังไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ!”

น้ำเสียงเข้มประกาศออกไปชัดเจน เธอเม้มปากแน่น...หากพยายามไม่โต้ตอบกลับไป

ด้วยรู้ดีว่ายิ่งพูดเหมือนยิ่งแก้ตัวให้เขาได้เกลียดเธอมากกว่าเดิม

"มาถึงก็ไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว ขี้ม้าที่คอกยังไม่มีคนเก็บกวาด!"

"ค่ะ หนูขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะรีบไปค่ะ"

ใบหน้าคมดุกร้าวยามที่มองมาที่เธอโดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อจากนั้น...นิ่งจนเธอเริ่มกลัว

แต่ไม่ใช่เพราะเขาตวาด

เพราะเขา ไม่พูดอะไรต่อจากนั้นเลยต่างหาก

ธราดลหันกลับไปมองไร่ที่อยู่เบื้องหลัง ก่อนจะพูดเสียงเรียบช้า

“เลิกทำตัวสำส่อนจับปลาหลายมือได้แล้ว ไม่มีผู้ชายคนไหนเขาจริงจังกับผู้หญิงที่มีแม่เป็นฆาตกรหรอกนะ!”

"ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด แม่ฉันไม่ได้ทำ!...สักวันที่ความจริงเปิดเผย แล้วคุณ..."

เธออ้าปากจะอธิบายต่อ แต่ยังไม่ทันได้โต้ตอบกลับไปให้จบประโยคดี

เขากลับยกมือขึ้นห้ามเสียก่อนก่อน ดวงตานั้นแดงจนวาวโรจน์ยามมองมาที่เธออย่างเคียดแค้น...จนนึกอยากบีบคอเล็ก ๆ ให้แหลกคามือ

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะหนีทำไม! ก็ไม่แปลกหรอกที่คนแบบแม่เธอเลือกที่จะหนีไปอย่างขี้ขลาด อย่าบอกนะว่าเธอก็จะเลือกทางเดียวกัน”

นัยน์ตาคมวาววับยามปรายหางตามองเหมือนกำลังล่วงรู้ความคิดบางอย่างของคนที่กำลังจะคิดหนีไปจากเขาเช่นกัน

“เธอเป็นหนี้ฉันทั้งชีวิต ไม่มีสิทธิ์จะไปไหนทั้งนั้น รู้ตัวไว้ด้วย!”

"คุณมันใจร้าย!"

เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย เหมือนบาดแผลในใจที่ถูกขูดให้เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถลอกปอกเปิก

"ถ้าเธอหาว่าฉันใจร้าย เธอก็ช่วยใช้สมองน้อยนิดที่เธอมีย้อนกลับไปมองสิ่งที่แม่เธอทำเถอะ ฆ่าคนที่มีพระคุณแล้วขโมยทองไป...ต้องชั่วหรือว่าเลวเบอร์ไหน! ถึงจะทำแบบนั้นได้ ทีนี้เธอตอบฉันมาซิ...ว่าใครร้ายกว่ากัน?"

เสียงเข้มนั้นตวาดกลับไป...เขาเองก็กำลังใช้ความพยายามอยู่ ความพยายามที่จะไม่ตรงเข้าไปบีบคอคนตรงหน้าให้ขาดอากาศหายใจตายเสียก่อน

"แม่ไม่เคยเนรคุณใคร! แม่สอนให้ฉันรู้จักตอบแทนผู้มีพระคุณเสมอ ถึงฉันอาจจะโง่...แต่ฉันก็ยังพอมีสติพิจารณาว่าใครดี ใครร้าย...ไม่ใช่ฟังความข้างเดียวเชื่อแต่คนรักของตัวเอง"

"แล้วกล้องวงจรปิดจะมีไว้เพื่ออะไร นอกจากไม่ฉลาดแล้วคนที่ไม่มีสติก็คือเธอ! แน่จริงก็ให้แม่เธอกลับมาตอบฉันสิ เธอทำได้ไหมล่ะ? ถ้าทำไม่ได้ก็หุบปากแล้วเลิกอวดดี! น้ำก็ไม่ต้องไปอาบแล้วล่ะ ไปมันทั้งชุดแบบนี้แหละ...อู้งานมาหลายวัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอกำลังทำอะไร!"

"ปล่อยฉันนะ!...บอกให้ปล่อย!"

มือบางพยายามบิดออกจากข้อมือหนาในขณะที่กระเป๋าเป้ที่บรรจุเอกสารสำคัญของเธอถูกเขาโยนเข้าไปภายในตัวบ้าน

ดีที่แรงเหวี่ยงยังรอดพ้นให้กระเป่าเป้ใบเขื่องไปนอนกองแอ้งแม้งที่แคร่ไม้ใต้หลังคา

เสื้อยืดสีอ่อนแนบเนื้อเพราะน้ำที่ยังชุ่มทั่วร่างไม่แห้งดี

ริมฝีปากสั่นน้อยๆ ทั้งจากความหนาวและความโกรธที่ยังไม่ทันได้อาบน้ำหรือเปลี่ยนชุด ก็ถูกคนตรงหน้าทั้งบังคับขู่เข็ญด้วยสีหน้าเย็นชา...

เธอเกลียดเขาที่สุด! แน่นอนว่าเขาเองก็เกลียดเธอไม่ต่างกัน!

“จะยืนสั่นอีกนานไหม? ขึ้นไป” เขาถามเสียงเรียบ ไม่รอคำตอบ มือหนากระตุกแขนร่างบางให้ขยับตาม

ธราดลไม่พูดพร่ำทำเพลง มืออีกข้างจับเอวเธอแน่น ก่อนจะยกตัวเธอขึ้นพาดบนอานม้าอย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ...ด้วยกลัวว่าจะแหลกสลายคามือไปเสียก่อน

เธอพยายามดิ้น...แต่เขาก็โหนตัวตามขึ้นไปนั่งด้านหลังอย่างมั่นคง

“เลิกทำตัวสะดีดสะดิ้งได้แล้ว ถ้าขืนเธอยังดิ้นไม่เลิก...ฉันจะจับเธอโยนลงบนหลังม้าทันที!” เสียงเข้มกระซิบข้างหู ทำเอาเธอชะงัก ตัวแข็งทื่อ

แผ่นอกเขาแนบอยู่ด้านหลัง ลมหายใจอุ่น ๆ สัมผัสจากคนที่แสนจะเกลียดกันและกันช่างน่าอึดอัดนัก

เธออยากจะโวยวาย

อยากจะถีบเขาลงจากหลังม้า

แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันแน่น

ร่างกายสั่นน้อยๆ ไม่รู้ว่าเพราะหนาว…หรือเพราะร่างกายเริ่มจะอ่อนแรงจากการเดินทาง

ข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้อง...

ไม่รู้ว่าชีวิตนี้เธอต้องชดใช้เขาไปถึงเมื่อไหร่?

หรือจนกว่าจะตายจากกันเขาถึงจะพอใจ