สัปปะดลวิมนรัก (ซีรีส์ชุดสัปปชญานน)

สัปปะดลวิมนรัก (ซีรีส์ชุดสัปปชญานน)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-08-28
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
36Bab
782Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อจุดเริ่มต้นเกิดขึ้นท่ามกลางความเกลียดที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ...เขาควรจะยอมรับความรู้สึกหรือยอมรับความจริง ความจริงที่ทั้งเกลียดแต่แสนรัก!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ ต้นเหตุแห่งความเกลียดชัง!

Rima baru saja turun dari pesawat, masih mengenakan seragam pramugarinya. Langkahnya tampak lelah. Dia menyeret kopernya keluar dari bandara lalu menaiki sebuah taksi.

Di sisi lain, Niko – selebriti terkenal yang lagi naik daun. Sebelumnya dia sudah turun dari pesawat lebih dulu sudah tiba di lobi hotel, langkah kakinya sempoyongan. Ekspresi wajahnya tidak terlihat baik-baik saja, aroma alkohol ada di sekujur tubuhnya. Dia mengambil kunci kamar di lobi lalu pergi.

Rima yang kelelahan karena bekerja ingin beristirahat semalam, dia tidak ingin pulang pada saat ini karena ibu mertuanya selalu mengomel dan membuat tubuhnya yang sudah lelah semakin lelah. Ketika tiba di hotel dia cek in untuk mengambil kunci.

Sampai di kamar yang dipesan, Rima dikejutkan oleh seorang pria yang sedang duduk berjongkok sambil menempelkan keningnya di depan pintu kamarnya.

“Kamar ini, bukannya kamarku? Lalu dia... siapa?”

Ragu-ragu Rima berjalan mendekatinya. Dari belakang punggung, pria yang berjongkok tampak masih muda, tidak kelihatan seperti seorang bapak-bapak.

“Mas?” tegurnya.

Pria tersebut tidak menjawab dan tetap menempelkan keningnya di pintu. Rima menarik napas berat, dia merasa sangat lelah dan sejujurnya ingin segera berbaring di kasur. Karena tidak ada jawaban Rima berjalan maju selangkah lebih dekat lagi.

“Mas?” tegurnya seraya mencolek bahunya.

Niko menoleh sambil mengerjap lambat.

Rima mencium aroma alkohol menusuk hidung, sekali lihat dia langsung mengenalinya.

“Niko, artis yang baru naik daun?” gumam Rima dengan tatapan mata heran.

“Kamu mengenalku?” tanyanya seraya beranjak bangun dari posisinya.

“Aku-aku pramugari yang tadi di pesawat,”

Niko hanya mengerutkan keningnya.

“Tidak mungkin juga dia mengingatku lagi pula siapa yang akan mengingat wajahku?” gumamnya.

“Siska?” panggil Niko sambil mengukir senyum penuh kerinduan. Tanpa aba-aba langsung meraih tubuh Rima ke dalam pelukannya.

Gagang koper dalam genggaman tangan Rima langsung terlepas.

“Si-siska? Siapa Siska?!”

Rima panik dan buru-buru melepaskan pelukan Niko lalu mendorong Niko menjauh.

Tidak ingin membuang-buang waktu, Rima langsung membuka pintu dengan kartu di tangannya, dia tidak ingin terlibat dengan Niko lebih jauh lagi.

Selain itu, status Rima juga sudah menikah. Meski rumah tangganya tidak harmonis dia memilih untuk mempertahankan status sebagai seorang istri.

Arman – suaminya pernah berselingkuh dua tahun yang lalu. Bahkan sampai sekarang masih sama. Namun, tidak begitu kentara.

Dalam hati Rima, dia tahu dengan jelas bahwa Arman masih berhubungan dengan Helen - sekretaris pribadi Arman di kantornya.

Pada saat ini, Rima ingin segera melepas lelah, tapi rupanya dia lupa belum menutup pintu dan Niko terlanjur menerobos masuk ke dalam kamarnya. Pria itu langsung memeluknya dari belakang.

“Siska, kamu-kamu tidak mungkin mutusin aku begitu saja, kan? Pasti kamu punya alasan. Kamu nggak serius, aku tahu kamu lagi banyak pikiran, tapi tolong jangan begini.... Aku akan berusaha menjadi lebih baik, aku akan berubah. Aku juga akan mewujudkan apa pun keinginanmu demi hubungan kita!”

Rima mengepalkan tangannya.

“Pria mabuk ini malah mengoceh sesuka hati, rupanya dia baru saja diputusin? Jauh-jauh pergi ke Los Angeles cuma dapat hasil diputusin? Pantas saja sampai nggak waras,” gumam Rima.

Rima melepaskan pelukannya lalu memutar badan menghadap ke arah Niko.

“Mas, kamu ini salah kamar, ini kamarku.”

Rima berniat mengambil kartu kunci pintu dari tangan Niko tapi Niko menjauhkan tangannya, jadi Rima hanya bisa melihat nomornya.

“Kamar kamu ini ada di sebelah,” lanjutnya.

Niko malah kembali memeluknya dan menolak melepaskannya.

“Bukan, kamar kita di sini, Siska, kamu nggak boleh mutusin aku! Kita selalu saling mencintai sejak dulu.”

Rima berniat mengantarkan Niko ke kamar pria itu sendiri, tapi begitu membuka pintu dia melihat wartawan sudah berdiri di koridor seakan-akan sudah bersiap untuk menunggu berita. Rima panik dan buru-buru menutup pintu kembali. Dia bersandar di balik daun pintu dan menatap Niko yang pada saat ini sudah berbaring di atas ranjang dalam kamarnya tanpa peduli itu kamar siapa.

“Jika aku membawa Niko keluar dari pintu, bukankah aku yang apes kepergok wartawan?! Ti-tidak boleh begini! Apa aku biarkan saja dia tidur di kamarku? Lalu aku pergi keluar dari kamar ini dan menggunakan kamar yang dipesan Niko? Lagi pula dia mabuk, dia tidak mungkin bangun sekarang dan pindah ke kamar sebelah karena aku yang membawa kuncinya!”

Menurut Rima itu adalah cara yang paling tepat untuk saat ini daripada tidur di dalam kamar yang sama dengan Niko.

Rima berjalan mendekat dan berniat mengambil kunci kamar dari genggaman Niko tapi Niko malah mencekal lengannya dan menariknya rebah bersamanya. Niko mengambil posisi di atasnya sambil memegangi kedua pergelangan tangan Rima.

“Posisi ini .... jangan-jangan, eh! Kamu mau ngapain? Lepas tanganku!” perintah Rima seraya berontak.

“Siska! Sudahlah jangan menolak lagi, aku tahu kamu sudah lama menginginkan ini, mulai saat ini aku tidak akan menolaknya lagi, oke? Yang pasti kamu nggak boleh lagi mutusin aku,” ujarnya sambil mengukir senyum lalu mendekat dan mencium bibir Rima.

Rima melotot kaget, otaknya yang bekerja mendadak terasa macet. Beberapa detik kemudian, Rima kembali berontak dan berusaha melepaskan diri. Siapa sangka Niko begitu gigih dan menolak melepaskannya.

Helai demi helai bajunya tercecer di lantai kamar. Rima tahu semua ini salah tapi dia juga tidak ingin suaranya terdengar sampai keluar pintu.

Apa-apaan? Apakah aku harus melakukan kesalahan yang sama seperti yang Arman lakukan di belakangku? Tapi kenapa harus dengan orang mabuk?

Satu jam berlalu ....

Niko ambruk di atas tubuh Rima.

“Niko sialan! Apa dia benar-benar mabuk? Kekuatan ini membuat sekujur tubuhku mati rasa!” keluhnya seraya merangkak turun dari bawah tubuh Niko dengan susah payah.

Rima mengatur napasnya, dia melihat pria yang kini sudah tertidur lelap di atas ranjang tanpa tahu apa-apa yang telah terjadi.

Dengan susah payah akhirnya Rima berhasil mendapatkan kunci pintu kamar sebelah. Rima sudah pindah ke kamar sebelah. Dia segera masuk ke kamar mandi untuk membersihkan tubuhnya. Saat menatap bayangannya di cermin Rima melotot melihat bekas gigitan di kedua kulit buah dadanya.

“Cinta satu malam dengan seorang selebriti terkenal? Apa aku sudah gila? Selama ini aku tidak pernah tertarik untuk melakukan hal bodoh.”

***

Pada keesokan paginya.

Niko terjaga dengan baju berantakan. Lebih tepatnya dia tidak mengenakan apa-apa selain selimut yang menutupi tubuhnya. Dia melihat kancing kemeja di atas ranjang, juga name tag di bawah lipatan selimut.

“Rima? Siapa Rima?”

Niko mencoba mengingatnya, dia ingat semalam dia mampir ke klub lalu pergi ke hotel dalam keadaan mabuk.

Niko segera membersihkan tubuhnya di dalam kamar mandi. Dia mencoba mengingatnya tapi tetap tidak bisa ingat. Setelah bersiap-siap dia segera keluar dari dalam kamarnya dan pergi ke lobi untuk cek out.

Di waktu yang sama Rima juga baru saja menyerahkan kunci pintu kamarnya. Di sana lobi Rima kebetulan bertemu dengan rekan kerjanya yang juga menginap di hotel yang sama.

“Rima, tunggu aku!” seru wanita itu pada seorang wanita yang sedang berjalan menyeret kopernya menuju ke arah pintu keluar.

Niko spontan langsung menoleh mendengar nama “Rima” dipanggil.

Rima berhenti lalu menoleh dan tatapan matanya tidak sengaja bertemu dengan Niko yang kini berdiri di dekat meja resepsionis.

Niko?! Oke, tenanglah, lagi pula dia tidak ingat tentang yang terjadi semalam! Anggap saja orang asing!

Niken mengukir senyum cerah dan langsung berlari menyusul Rima.

“Ayo!”

Rima mengangguk dan bergegas.

Melihat wanita bernama Rima seperti terburu-buru meninggalkan lobi, Niko pun menggigit bibir bawahnya lalu berjalan santai sambil mengukir senyum.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

บ.เบญวีร์
บ.เบญวีร์
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยนะคะ และขอให้คุณนักอ่านมีความสุขกับนวนิยายเรื่องนี้ค่ะ......️
2025-06-28 20:34:33
0
0
บ.เบญวีร์
บ.เบญวีร์
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยนะคะ......️ ขอให้คุณนักอ่านมีความสุขกับนวนิยายเรื่องนี้ค่ะ
2025-06-28 20:33:42
1
0
36 Bab
บทนำ ต้นเหตุแห่งความเกลียดชัง!
เสียงหัวเราะครึกครื้นของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงที่ดังขึ้นเนื่องในวันเกิดครบยี่สิบเก้าปีของนักวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าของไร่ธราดล จะเรียกได้ว่าเป็นหนุ่มฮอตเนิร์ดที่สาว ๆ หมายปองทั่วทั้งโรงพยาบาลก็ว่าได้ ด้วยความที่เป็นหนุ่มแว่นยิ้มง่ายอัธยาศัยดีและมีมนุษยสัมพันธ์แสนดีเลิศกับทุกคนโดยเฉพาะสาว ๆ แต่สาว ๆ ที่ว่าก็เป็นได้เพียงแค่คู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ชายหนุ่มถือคติที่ว่า 'น้ำแตกแล้วแยกทาง' แตกแบบที่มีเครื่องป้องกันเป็นอย่างดีโดยไม่ซ้ำรอยกับคนเดิมให้มีพันธะต่อกัน ธราดลไม่ได้ต้องการมีใครเป็นตัวเป็นตน...เพราะใจจริงก็แอบมีคนที่มอง ๆ ไว้ เพียงแต่รู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมนั่นเอง "คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!...แต่ถ้าเมาก็ห้ามกลับอยู่ดีนะโว้ย! เมาไม่ขับน่ะรู้จักเปล่า?" เสียงชนแก้วดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลบเสียงพูดคุยของกลุ่มเพื่อนชายหญิง ดูเหมือนเจ้าของวันเกิดจะเมาหนักกว่าใครเพื่อน หากดีหน่อยที่อูยู่ภายในบ้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 แค่นั้นคงหนักไม่พอสินะ
เมื่อก่อนที่นี่เป็นเพียงไร่ผลไม้ หากหลังจากนั้นภายในระยะเวลาสี่ปีที่ธราดลตัดสินลาออกจากอาชีพนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ในวัยเพียงสามสิบปีในตอนนั้น เขาใช้เวลาเศร้าโศกเสียใจได้ร่วมปีหลังจากที่ต้องสูญเสียบุพการีที่เลี้ยงดูเขามาแต่เพียงผู้เดียว ผู้เป็นพ่อที่หย่าขาดจากแม่ตั้งแต่เขาอายุได้เพียงไม่กี่ขวบ ท่านตัดสินใจไปมีครอบครัวใหม่อยู่ทางภาคเหนือ...ซึ่งพบกันครั้งล่าสุดในรอบหลายสิบปีในวันที่พ่อของเขามาร่วมงานฌาปนกิจเพื่อส่งแม่ในวันสุดท้าย จากนั้นจึงเริ่มติดต่อกันบ้างนาน ๆ ครั้ง บางครั้งพ่อก็พาครอบครัวใหม่พร้อมกับน้องสาวและน้องชายในวัยที่ห่างจากเขาเพียงหนึ่งรอบมาพักผ่อนที่ฟาร์มแห่งนี้ ฟาร์มที่เขาเองตั้งใจลงทุนลงแรงพร้อมทั้งขยายที่ดินบริเวณนี้ให้กลายเป็นฟาร์มม้าที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด ด้วยพื้นที่เกือบหลายร้อยไร่ ที่นี่คืออาณาจักรธราดล ไร่ที่เขาเปลี่ยนมรดกของแม่ให้กลายเป็นฟาร์มครบวงจร ไร่แห่งนี้…จะไม่ใช่แค่ไร่อีกต่อไป แต่มันจะเป็นทั้ง 'ธุรกิจ ความฝัน และสถานที่แห่งการรอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 กำลังใจของคุณตำรวจ
หญิงสาวร่างบางในวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังยืนอยู่ริมถนนในตัวอำเภอ เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนตัวเก่งและกางเกงยีนสีซีด ๆ ซึ่งมีรอยยับจากการเดินทาง แม้จะหมดค่าใช้จ่ายไปพอสมควรในระยะเวลาเกือบห้าวันที่เธอมารับเอกสารการศึกษาจบในระดับปริญญาตรีจากการเรียนแบบออนไลน์ด้วยตนเองที่บ้านที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในมือกำซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น ใบรับรองการสำเร็จการศึกษา ที่เธอไม่กล้ารับทางไปรษณีย์...ด้วยกลัวว่าคนที่นั่นจะคาบข่าวไปบอกเจ้าของไร่ ร่างบางยืนกอดหลักฐานของความอดทนตลอดสี่ปีที่แม้จะไม่มีใครส่งเสีย... หากเธอก็พยายามเก็บหอมรอมริบจากงานในไร่ที่เจ้านายให้ค่าแรงขั้นต่ำเท่าที่ควรจะได้ รวมถึงงานอย่างอื่นที่พอจะทำได้เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน รวม ๆ เดือนหนึ่งเฉลี่ยราว ๆ สักหมื่นนิด ๆ ไหนจะเงินสนับสนุนจากทุนการศึกษาที่แม่ของเขามอบให้เธอทุกปี ปีละหลายหมื่นบาท นับเป็นเงินเก็บที่วิมลลักษณ์แทบจะไม่นำออกมาใช้หากไม่มีความจำเป็น ชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ.
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 หรือจนกว่าจะตายจากกัน?
"จอดตรงนี้แหละพี่ลม เดี๋ยวมนเดินเข้าไปเอง" เสียงหวานร้องตะโกนให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่อายุห่างกับเธอไม่กี่ปีด้วยความเกรงใจ ก่อนหน้านี้ก็แทบจะกระโจนลงจากรถทันทีที่สารวัตรหนุ่มขับเลยเข้ามาภายในไร่จนเกินข้อตกลงที่ได้บอกเขาไว้... แล้วนี่ยังมีพี่ชายในไร่ที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ยังคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเธอเสมอ...ทั้งยังคอยรับส่งเธออีกคน กลัวว่าเจ้านายจะมาเห็นน่ะสิว่ากล้าดียังไงถึงขโมยมือขวาคนสนิทของเขามาใช้งาน... ท้ายที่สุดคนที่ถูกด่าคงไม่พ้นเธอเป็นแน่ ด้วยรู้ดีว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเธอแม้แต่น้อย...ค่อนไปทางเกลียดเข้ากระดูกดำนั่นล่ะ "ไม่ต้องคิดมาก นายอยู่ฟาร์มงูตั้งแต่เช้า...เห็นว่าเพื่อนนายที่เป็นเทคนิคการแพทย์อยากได้พิษงูไปผลิตเซรุ่มเพิ่มน่ะ" "ถึงว่า...พี่ถึงมาส่งฉันได้ ขอบคุณนะ" สาวน้อยที่เติบโตเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งล้วนเป็นที่หมายปองจากคนงานในไร่หลายคน เขาเองก็นึกเป็นห่วงความปลอดภัยของคนตรงหน้าไม่ได้ ด้วยสภาพที่เธออาศัยอยู่...ค่อนข้างห่างไกลคำว่าปลอดภัยมากนัก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านานจะใจร้ายใจดำกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวไปถึงไหน "แล้วกินข้าวมาหรือยัง?" "ไม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 อย่าเพิ่งตาย!
กลิ่นฟางเปียกกับกลิ่นม้าอบอวลทั่วคอก ร่างบางของคนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาถูพื้นดินที่เปื้อนโคลนและมูลม้าด้วยมือเปล่า ๆ เสื้อตัวบางยังเปียกชื้นแนบตัว ผมยาวถูกรวบขึ้นลวก ๆ น้ำหยดลงจากปลายเส้นผมขณะเธอขยับมืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยธราดลยืนพิงรั้วไม้ ห่างออกมาไม่กี่ก้าว ดวงตาคมจ้องมองเธอไม่วางตา สีหน้าอ่านอารมณ์ได้ยากนัก แต่ในแววตากลับนิ่งลึกจนแทบสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ปะทุอยู่เงียบ ๆลูกน้องสองสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ทำท่าจะเดินเข้ามาช่วย แต่เจ้านายหนุ่มเพียงยกมือขึ้นช้า ๆ ไม่ต้องพูดอะไร เสียงฝีเท้าก็หยุดกึก“พวกนายออกไปก่อน” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ ไม่ต้องเสียงดัง แต่อำนาจแฝงอยู่ในทุกถ้อยคำที่พูดลูกน้องหันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังออกจากคอกม้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน กับเสียงแปรงขัดไม้ที่คนตัวเล็กยังคงก้มหน้าก้มตาทำต่อไปอย่างมุ่งมั่นเธอรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น เพียงแต่ไม่อยากเงยหน้าขึ้นมองไม่ใช่ไม่กล้า...แค่ไม่อยากเห็นคนทำหน้ายักษ์ถมึงทึงก็เท่านั้น“จะล้างให้สะอาดก็ต้องใช้แรงเพิ่มขึ้นอีก” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นในที่สุด เธอเงยหน้าขึ้นทันที แววตาต่อต้านผสมความเหนื่อยยิ่ง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ผู้หญิงของนาย📌🔥
"เสื้อผ้าผู้หญิงของนายเหรอน่ะ" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาววัยสิบสี่ที่นั่งซักเสื้อผ้าในกะละมังใบเล็กอย่างทะมัดทะแมง "ผู้หญิงที่ไหนล่ะแม่? ของพี่มนเขา" "ของมน?" เอ่ยถามออกไปเหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากปากลูกสาว "ก็นายอุ้มพี่มนมาจากคอกม้า เห็นว่าใช้งานจนเป็นลม...กลัวเป็นขี้ปากคนอื่น" "แล้วเอามาไว้ที่บ้าน? แม่ว่าชักจะแปลก ๆ" "ใช่ไหมแม่? แต่นายคงไม่อยากดูแลเองนั่นล่ะ เลยต้องเอาพี่มนมาด้วย" เด็กสาวเงียบไปอีกอึดใจ...ก่อนจะหันมาสบตาแม่คล้ายจะมีความคิดไปในทิศทางเดียวกัน "ที่แปลกกว่านั้นคืออะไรรู้ไหมแม่?" "แล้วแกจะพูดให้แม่อยากรู้ทำไมเนี่ย...จะเล่าก็เล่ามา แต่อย่าเสียงดังไป หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง" ผู้เป็นแม่ตั้งใจรอฟังประโยคสำคัญจากปากลูกสาว "นายพาพี่มนไปนอนที่ห้อง...ห้องที่ว่าก็คือห้องนอนของนายเอง" "อกอีแป้นจะแตก!" "อุทานได้เชยมากแม่...แค่ขึ้นไปนอนบนเตียง นายไม่ได้ทำอะไรพี่มน...นี่ก็ออกไปรีสอร์ต เดี๋ยวสักพักพี่มนตื่นก็คงกลับไปเองนั่นล่ะ" "รู้แล้วก็เหยียบไว้เลย ไม่ต้องเล่าไปเล่ามา...เข้าใจที่แม่พูดไหม?" น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปสั่งกำชับอย่างหนักแน่น ด้วยความที่ทำงานที่นี่มาน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ฉันก็เกลียดเธอ📌🔥
"กรี๊ด!!!!!!"เสียงกรีดร้องดังขึ้นด้วยความตกใจไม่พอ ทันทีที่เห็นนัยน์ตาคมกริบจ้องกลับมายังเธออย่างคาดโทษ นัยน์ตาอำมหิตที่มองมาจากนอกโลกยังรุ้ว่าเป็นเขา...คนที่เกลียดเธอและแม่จนเข้ากระดูกดำ!"เธอจะร้องแหกปากให้ได้อะไรขึ้นมา! หรือว่าจงใจให้คนอื่นเข้ามาเห็นว่าเธอกับฉันอยู่ด้วยกัน เพื่อจะจับฉันอย่างนั้นเหรอ? แผนโง่ ๆ" เอ่ยออกไปอย่างกระทบกระทั่ง ก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระในทันทีราวกับตัวเองจับไปโดนของร้อน...ทั้งที่เจ้าตัวเขาก็ไม่ได้ขอร้องให้ช่วย"ฉันไม่เคยคิดทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น!...และฉันก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่บ้านของคุณได้ยังไง?""แล้วแต่จะคิด" ร่างหนากับผ้าขนหนูผืนเดียว ตอบออกไปอย่างไม่ยี่หระ...และไม่แม้แต่จะอธิบายสิ่งใดต่อจากนั้น ปล่อยให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่นพื้นเข้าใจไปอีกอย่างร่างบางนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น...น้ำตาร่วงหยดลงพื้นช้า ๆ หญิงสาวกัดฟันแน่น ไม่ยอมให้เสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาให้เขาได้ยิน เขาทำร้ายร่างกายเธอด้วยการใช้งานยังไม่พอ นี่ยังทำร้ายจิตใจด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี ใจคอเขาจะไม่ให้เธอเหลือความภาคภูมิใจไว้กับตัวเองเลยสินะ...แววตาเคียดแค้นฉายแววออกทางดว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 หลายรอบแล้วนะ📌🔞🔥
ร่างหนาในความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบแซนติเมตรเปลือยกายแกร่งล่อนจ้อนเดินอาด ๆ เข้าไปในห้องน้ำ สิ่งแรกที่ทำคือเปิดฝักบัวให้แรงที่สุด ก่อนที่ร่างสูงจะยืนอยู่ใต้ฝักบัวเต็มความสูงเพื่อดับความร้อนรุ่มภายในกายของตนเอง ร้อนไปทั้งกาย...แต่แข็งอยู่แค่บางส่วน บางส่วนที่ว่าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ยอมสงบโดยง่าย มันตั้งโด่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนต้องมายืนเมื่อยมือเพื่อรูดเข้ารูดออกมันอยู่อย่างนี้"อะ...อ่า...หลายรอบแล้วนะ!...อ๊า"เสียงบ่นพึมพำในขณะที่ภายในหัวกำลังคิดถึงเรือนร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องที่เพิ่งสัมผัสด้วยสองมือหนา ก่อนหน้านี้หลายปีเขาเองก็ต้องยื่นเมื่อยมือเพราะดันเผลอไปเห็นของดีบางอย่างเข้า ภาพนั้นยังติดตา...ตรึงใจ แต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเปิดเผยทุกอย่างออกไปได้ในตอนนั้น...ยิ่งเรื่องราวกลับตาลปัตรเป็นไปในทางลบเช่นนี้ ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านกับตัวเองอยากจะโกรธให้มากกว่านี้อยากจะเกลียดให้มากกว่านี้อยากจะร้ายให้มากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่ากับสิ่งที่แม่เธอทำแต่พอเห็นแววตาคู่นั้นที่มองมา เขากลับนึกโกรธนึกเกลียดตัวเองทุกครั้งที่ทำร้ายเธอ...ธราดลรู้ดีว่าไม่สามารถถอยหลังกลับไปยืนในความรู้สึกเดิม ๆ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ก็แค่คน ๆ เดียว จะอะไรนักหนา📌
วิมลลักษณ์ไม่ได้ปรายตามองเขา หญิงสาวยังคงก้มหน้าหลุบตาลงต่ำอย่างทุกครั้งที่มักจะทำเป็นประจำยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้านายที่แสนใจร้าย เพียงแค่วันนี้เธอออกจะบ้าดีเดือดกับเขาไปสักหน่อย อดรู้สึกผิดไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองทำกับเขาก่อนหน้านี้ เธอตั้งใจจะหันหลังกลับไปเงียบ ๆ ทว่า"จะไปไหน?"คนตัวโตที่สวมใส่เพียงกางเกงผ้าฝ้ายขายาวเปลือยเปล่าท่อนบนทำเป็นถามเสียงเข้มออกไป มองคนตัวเล็กที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาไปทางครัวอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้ามองเขาสักนิด "จะไปเก็บถาดค่ะ"ยืนหันหลังตอบ...เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรทำกิริยาแบบนี้กับเขา แต่จะให้ทำยังไงได้ ตอนนี้เธอทั้งหิว ทั้งอาย ทั้งรู้สึกแย่กับตัวเองจนไม่อาจทนมองเขาต่อไปได้ไหว"นั่งกินข้าวกับฉันก่อน""ไม่เป็นไรค่ะ"จ๊อก!!!!บางทีเธอก็นึกเกลียดเสียงท้องตัวเองที่ปล่อยคิวผิดให้เจ้าตัวได้อายซ้ำแล้วซ้ำเล่า หิวน่ะมันก็หิวอยู่หรอก...แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอมากกว่าน่ะสิ หรือบางทีศักดิ์ศรีอาจประทังชีวิตต่อไปไม่ได้...กองทัพยังต้องเดินด้วยท้องสินะ"จะเย่อหยิ่งให้ได้อะไรขึ้นมา ไม่ได้เต็มใจจะชวนหรอกนะ แค่ไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่นว่าใช้งานลูกน้องเยี่ยงทาส กักขังหน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 รู้ตัวว่าไม่สูงก็บอกสิ📌♥️
เสียงน้ำไหลกระทบจานชามดังเป็นจังหวะเบา ๆ เธอพยายามระมัดระวังมากที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำกระเซ็นมาใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา ในขณะที่คนตัวโตที่กำลังนั่งเอนตัวพิงพนักเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในสายตานอกจากภาพยนตร์บนหน้าจอแอลอีดีที่กำลังฉายอยู่ แต่ในความเป็นจริง นัยน์ตาสีนิลกำลังเลื่อนไปทางห้องครัวบ่อยครั้งมากกว่าที่จะมองหน้าจอเสียอีก ดวงตาคมคู่นั้นแอบชำเลืองไปทางเธอเป็นระยะ ๆ ทุกครั้งที่เธอเอื้อมมือไปหยิบจานที่เพิ่งล้าง หรือสะบัดน้ำออกจากมือ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผลอมองอากัปกิริยาของคนร่างบางโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ก่อนที่จานใบสุดท้ายจะถูกล้างจนเสร็จสิ้น มือบางคู่นั้นเช็ดมือจนแห้งก่อนจะหันตัวกลับมาทางเขา ธราดลนั่งหลังตรงก่อนจะเบนสายตาไปทางหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ พร้อมกับเร่งเสียงภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่เบื้องหน้าให้ดังขึ้น วิมลลักษณ์ไม่แน่ใจมากนักว่าชุดปฐมพยาบาลยังเก็บไว้อยู่ที่เดิมหรือเปล่า ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเหลือบไปเห็นว่ามันวางอยู่สูงกว่าที่ควร มือบางเอื้อมไปหยิบกล่องยาที่อยู่ด้านบนจนปลายเท้าเขย่ง "อ๊ะ...อีกนิดเดียว" ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้แขนเรียวยืดขึ้นจนสุดความสามารถ อีกเพียง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status