สัปปะดลวิมนรัก (ซีรีส์ชุดสัปปชญานน)

สัปปะดลวิมนรัก (ซีรีส์ชุดสัปปชญานน)

last updateHuling Na-update : 2025-08-28
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Mga Ratings. 2 Rebyu
36Mga Kabanata
688views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อจุดเริ่มต้นเกิดขึ้นท่ามกลางความเกลียดที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ...เขาควรจะยอมรับความรู้สึกหรือยอมรับความจริง ความจริงที่ทั้งเกลียดแต่แสนรัก!

view more

Kabanata 1

บทนำ ต้นเหตุแห่งความเกลียดชัง!

KATYA

Only my boyfriend of five years would think the best place to celebrate our anniversary is in a club surrounded by naked women.

“What do you think? Don’t you like it?” He asked me, grinning from ear to ear.

Like it? I fumed.

I was holding the thong Daniel had gotten me for our anniversary gift. A bright red thong shaped in a heart that I could not for the life of me figure out how to put on.

“It is beautiful” I forced out of my restricted throat.

“You are going to put it on and wear that black dress I love seeing you in and we will hit this club that just opened up. My friend, Gerard mentioned it to me some weeks back”

Well, I should have fucking known that the reason he had suggested we go to Dubai was to check out a new club.

Daniel had always been what you would call a connoisseur when it comes to clubs. He loved finding out and exploring clubs. I could not say I had been blindsided with that part of him but he had never cheated on me no matter what…

“I was thinking maybe we could go to a fancy restaurant, have dinner and then I could put this on when we return? It is our anniversary, babe”

I watched the smile on his face turn into a pout. He always did that whenever I said something he did not agree with.

“I know it is… that is why I want to be at this club with you, Katya. Baby, please just this once… for me?”

Now, how could a girl say no to that?

I did figure out how to put on the love shaped thong and we ordered a cab to the club.

The Ninth Circle, I read the name of the club out loud.

Whoever owned the place did not waste any resource at all.

The building rose in front of us like a black monolith, all glass and black panels that reflected the skyline in fractured pieces. Red lights traced the edges of the structure in thin lines, glowing like veins beneath the surface.

“Jesus,” I murmured under my breath as I stepped out of the cab.

The entrance was crowded with people but not one person was out of the straight line they had organized.

At the door, stood two men in black suits, their presence alone enough to silence any thought of causing a scene.

Daniel let out a low whistle beside me. “Yeah… Gerard wasn’t exaggerating.”

His hand slid to the small of my back as he guided me forward.

We took our place at the back of the queue with Daniel straining his neck every two second so he could check how the line was faring.

Ten minutes later, we were still stuck way back.

My toes were cramped in my heels and I could feel sweat snaking down my spine but Daniel seemed oblivious.

I was just about to insist that he and I find a restaurant when a man in a black suit approached us… well, me.

“Are you here alone?” He asked, ignoring Daniel who still had his hand wrapped around my waist.

Before I could speak, Daniel already did.

“Are you blind?” He shot at the man.

The man ignored him and reached for the phone in his pocket. He spoke rapid Russian into it.

I knew it was Russian because my father was Russian… not like I could understand the language.

The man finally turned to Daniel.

“Both of you… come with me” He said.

He walked to the front and spoke to the men there who took one look at us and signaled we come forward.

Daniel walked in front of me.

“Look, man… we did nothing.”

“You have been granted passage into the club” The guard interrupted. “We just need her phone number”

“What do you need her number for? Daniel asked, his eyes narrowing in suspicion.

“The club would like to upgrade your visit to VIP. A phone number is needed to register that in the system”

“Then take mine|”

The man shook his head.

“Hers would do or nothing… except you would like to return to the back of the line?”

“I will give it.” I said.

I was not about to go to the back to queuing in these heels.

I ratted off my phone number and watched the man input it on the iPad he was holding.

He then nodded and walked to the door, signaling for Daniel and I to come with him.

He made sure to hold it open for us and after that, he escorted us in and straight to the VIP section which was upstairs and darker than the rest of the club.

When the man left, Daniel scoffed.

“Well, this is nice except for that asshole hitting on my girlfriend.”

“It was just for registration, Daniel”

He stared at me like he could not believe what I was saying.

“If you really believe that then you are truly gullible, my love and anyways, it doesn’t matter… come on, let us get drinks”

I struggled to catch up to Daniel against the throng of swaying bodies on the dance floor. It was weird because only the women were dancing while the men watched. It was almost like they were giving the VIPs some sort of private show.

 Daniel had ordered a drink for me before I got to the bar.

“Damn, I need to use the bathroom” He said.

“I will come with you”

“No, stay here. I will be right back. Get some more drinks… its our anniversary, baby” He pressed a kiss to my lips, smearing my lipstick and then he was gone.

I drowned the drink he had gotten for me in one gulp then took a look around the room.

It was a beautiful club… maybe I could enjoy it a little bit, I thought.

“Your man seems to have forgotten you.” A deep accented voice came from my left, moments later.

I should not have looked.

I should have ignored him.

Maybe… just maybe I would have gone home and my life would have remained the same.

But I did look.

There was a tall broad-shouldered man, dressed in black staring at me with the most intense look I had ever seen.

He had a buzz cut and there was something peeking out of his collarbone I could not quite see. His eyes were deep green in a face that held a day old stubble that made him look even more dashing.

He was gorgeous and he knew it.

“He went to the bathroom” I said flatly.

I did not know why I felt the need to explain Daniel’s whereabouts to this man.

A corner of his mouth lifted in amusement.

“Surely, it does not take a man that long to fire up his cock, no?”

I turned to him with a glare.

“I would like to be left alone if you don’t mind” I said, making sure my voice was very stern.

“I do mind, Kotyonok. No man should keep a beautiful woman like yourself waiting”

I rolled my eyes to show my disgust.

What was with accented men and thinking women would fall to the ground when they opened their mouths?

I turned to him fully now, my eyes taking in all 6’3 of him.

I smiled and leaned in closer, tracing one finger down his arm resting at the bar table. I watched his pupils dilate as he watched my finger.

“Is that so, Mr…”

“Nikolai” He supplied.

I mustered a sweet smile then said.

“Mr Nickolai…Fuck off, will you?”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

บ.เบญวีร์
บ.เบญวีร์
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยนะคะ และขอให้คุณนักอ่านมีความสุขกับนวนิยายเรื่องนี้ค่ะ......️
2025-06-28 20:34:33
0
0
บ.เบญวีร์
บ.เบญวีร์
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยนะคะ......️ ขอให้คุณนักอ่านมีความสุขกับนวนิยายเรื่องนี้ค่ะ
2025-06-28 20:33:42
1
0
36 Kabanata
บทนำ ต้นเหตุแห่งความเกลียดชัง!
เสียงหัวเราะครึกครื้นของแขกเหรื่อในงานเลี้ยงที่ดังขึ้นเนื่องในวันเกิดครบยี่สิบเก้าปีของนักวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าของไร่ธราดล จะเรียกได้ว่าเป็นหนุ่มฮอตเนิร์ดที่สาว ๆ หมายปองทั่วทั้งโรงพยาบาลก็ว่าได้ ด้วยความที่เป็นหนุ่มแว่นยิ้มง่ายอัธยาศัยดีและมีมนุษยสัมพันธ์แสนดีเลิศกับทุกคนโดยเฉพาะสาว ๆ แต่สาว ๆ ที่ว่าก็เป็นได้เพียงแค่คู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ชายหนุ่มถือคติที่ว่า 'น้ำแตกแล้วแยกทาง' แตกแบบที่มีเครื่องป้องกันเป็นอย่างดีโดยไม่ซ้ำรอยกับคนเดิมให้มีพันธะต่อกัน ธราดลไม่ได้ต้องการมีใครเป็นตัวเป็นตน...เพราะใจจริงก็แอบมีคนที่มอง ๆ ไว้ เพียงแต่รู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมนั่นเอง "คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!...แต่ถ้าเมาก็ห้ามกลับอยู่ดีนะโว้ย! เมาไม่ขับน่ะรู้จักเปล่า?" เสียงชนแก้วดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลบเสียงพูดคุยของกลุ่มเพื่อนชายหญิง ดูเหมือนเจ้าของวันเกิดจะเมาหนักกว่าใครเพื่อน หากดีหน่อยที่อูยู่ภายในบ้า
Magbasa pa
ตอนที่ 1 แค่นั้นคงหนักไม่พอสินะ
เมื่อก่อนที่นี่เป็นเพียงไร่ผลไม้ หากหลังจากนั้นภายในระยะเวลาสี่ปีที่ธราดลตัดสินลาออกจากอาชีพนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ในวัยเพียงสามสิบปีในตอนนั้น เขาใช้เวลาเศร้าโศกเสียใจได้ร่วมปีหลังจากที่ต้องสูญเสียบุพการีที่เลี้ยงดูเขามาแต่เพียงผู้เดียว ผู้เป็นพ่อที่หย่าขาดจากแม่ตั้งแต่เขาอายุได้เพียงไม่กี่ขวบ ท่านตัดสินใจไปมีครอบครัวใหม่อยู่ทางภาคเหนือ...ซึ่งพบกันครั้งล่าสุดในรอบหลายสิบปีในวันที่พ่อของเขามาร่วมงานฌาปนกิจเพื่อส่งแม่ในวันสุดท้าย จากนั้นจึงเริ่มติดต่อกันบ้างนาน ๆ ครั้ง บางครั้งพ่อก็พาครอบครัวใหม่พร้อมกับน้องสาวและน้องชายในวัยที่ห่างจากเขาเพียงหนึ่งรอบมาพักผ่อนที่ฟาร์มแห่งนี้ ฟาร์มที่เขาเองตั้งใจลงทุนลงแรงพร้อมทั้งขยายที่ดินบริเวณนี้ให้กลายเป็นฟาร์มม้าที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด ด้วยพื้นที่เกือบหลายร้อยไร่ ที่นี่คืออาณาจักรธราดล ไร่ที่เขาเปลี่ยนมรดกของแม่ให้กลายเป็นฟาร์มครบวงจร ไร่แห่งนี้…จะไม่ใช่แค่ไร่อีกต่อไป แต่มันจะเป็นทั้ง 'ธุรกิจ ความฝัน และสถานที่แห่งการรอ
Magbasa pa
ตอนที่ 2 กำลังใจของคุณตำรวจ
หญิงสาวร่างบางในวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังยืนอยู่ริมถนนในตัวอำเภอ เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนตัวเก่งและกางเกงยีนสีซีด ๆ ซึ่งมีรอยยับจากการเดินทาง แม้จะหมดค่าใช้จ่ายไปพอสมควรในระยะเวลาเกือบห้าวันที่เธอมารับเอกสารการศึกษาจบในระดับปริญญาตรีจากการเรียนแบบออนไลน์ด้วยตนเองที่บ้านที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในมือกำซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น ใบรับรองการสำเร็จการศึกษา ที่เธอไม่กล้ารับทางไปรษณีย์...ด้วยกลัวว่าคนที่นั่นจะคาบข่าวไปบอกเจ้าของไร่ ร่างบางยืนกอดหลักฐานของความอดทนตลอดสี่ปีที่แม้จะไม่มีใครส่งเสีย... หากเธอก็พยายามเก็บหอมรอมริบจากงานในไร่ที่เจ้านายให้ค่าแรงขั้นต่ำเท่าที่ควรจะได้ รวมถึงงานอย่างอื่นที่พอจะทำได้เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน รวม ๆ เดือนหนึ่งเฉลี่ยราว ๆ สักหมื่นนิด ๆ ไหนจะเงินสนับสนุนจากทุนการศึกษาที่แม่ของเขามอบให้เธอทุกปี ปีละหลายหมื่นบาท นับเป็นเงินเก็บที่วิมลลักษณ์แทบจะไม่นำออกมาใช้หากไม่มีความจำเป็น ชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ.
Magbasa pa
ตอนที่ 3 หรือจนกว่าจะตายจากกัน?
"จอดตรงนี้แหละพี่ลม เดี๋ยวมนเดินเข้าไปเอง" เสียงหวานร้องตะโกนให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่อายุห่างกับเธอไม่กี่ปีด้วยความเกรงใจ ก่อนหน้านี้ก็แทบจะกระโจนลงจากรถทันทีที่สารวัตรหนุ่มขับเลยเข้ามาภายในไร่จนเกินข้อตกลงที่ได้บอกเขาไว้... แล้วนี่ยังมีพี่ชายในไร่ที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ยังคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเธอเสมอ...ทั้งยังคอยรับส่งเธออีกคน กลัวว่าเจ้านายจะมาเห็นน่ะสิว่ากล้าดียังไงถึงขโมยมือขวาคนสนิทของเขามาใช้งาน... ท้ายที่สุดคนที่ถูกด่าคงไม่พ้นเธอเป็นแน่ ด้วยรู้ดีว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเธอแม้แต่น้อย...ค่อนไปทางเกลียดเข้ากระดูกดำนั่นล่ะ "ไม่ต้องคิดมาก นายอยู่ฟาร์มงูตั้งแต่เช้า...เห็นว่าเพื่อนนายที่เป็นเทคนิคการแพทย์อยากได้พิษงูไปผลิตเซรุ่มเพิ่มน่ะ" "ถึงว่า...พี่ถึงมาส่งฉันได้ ขอบคุณนะ" สาวน้อยที่เติบโตเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งล้วนเป็นที่หมายปองจากคนงานในไร่หลายคน เขาเองก็นึกเป็นห่วงความปลอดภัยของคนตรงหน้าไม่ได้ ด้วยสภาพที่เธออาศัยอยู่...ค่อนข้างห่างไกลคำว่าปลอดภัยมากนัก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านานจะใจร้ายใจดำกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวไปถึงไหน "แล้วกินข้าวมาหรือยัง?" "ไม
Magbasa pa
ตอนที่ 4 อย่าเพิ่งตาย!
กลิ่นฟางเปียกกับกลิ่นม้าอบอวลทั่วคอก ร่างบางของคนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาถูพื้นดินที่เปื้อนโคลนและมูลม้าด้วยมือเปล่า ๆ เสื้อตัวบางยังเปียกชื้นแนบตัว ผมยาวถูกรวบขึ้นลวก ๆ น้ำหยดลงจากปลายเส้นผมขณะเธอขยับมืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยธราดลยืนพิงรั้วไม้ ห่างออกมาไม่กี่ก้าว ดวงตาคมจ้องมองเธอไม่วางตา สีหน้าอ่านอารมณ์ได้ยากนัก แต่ในแววตากลับนิ่งลึกจนแทบสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ปะทุอยู่เงียบ ๆลูกน้องสองสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ทำท่าจะเดินเข้ามาช่วย แต่เจ้านายหนุ่มเพียงยกมือขึ้นช้า ๆ ไม่ต้องพูดอะไร เสียงฝีเท้าก็หยุดกึก“พวกนายออกไปก่อน” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ ไม่ต้องเสียงดัง แต่อำนาจแฝงอยู่ในทุกถ้อยคำที่พูดลูกน้องหันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังออกจากคอกม้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน กับเสียงแปรงขัดไม้ที่คนตัวเล็กยังคงก้มหน้าก้มตาทำต่อไปอย่างมุ่งมั่นเธอรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น เพียงแต่ไม่อยากเงยหน้าขึ้นมองไม่ใช่ไม่กล้า...แค่ไม่อยากเห็นคนทำหน้ายักษ์ถมึงทึงก็เท่านั้น“จะล้างให้สะอาดก็ต้องใช้แรงเพิ่มขึ้นอีก” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นในที่สุด เธอเงยหน้าขึ้นทันที แววตาต่อต้านผสมความเหนื่อยยิ่ง
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ผู้หญิงของนาย📌🔥
"เสื้อผ้าผู้หญิงของนายเหรอน่ะ" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาววัยสิบสี่ที่นั่งซักเสื้อผ้าในกะละมังใบเล็กอย่างทะมัดทะแมง "ผู้หญิงที่ไหนล่ะแม่? ของพี่มนเขา" "ของมน?" เอ่ยถามออกไปเหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากปากลูกสาว "ก็นายอุ้มพี่มนมาจากคอกม้า เห็นว่าใช้งานจนเป็นลม...กลัวเป็นขี้ปากคนอื่น" "แล้วเอามาไว้ที่บ้าน? แม่ว่าชักจะแปลก ๆ" "ใช่ไหมแม่? แต่นายคงไม่อยากดูแลเองนั่นล่ะ เลยต้องเอาพี่มนมาด้วย" เด็กสาวเงียบไปอีกอึดใจ...ก่อนจะหันมาสบตาแม่คล้ายจะมีความคิดไปในทิศทางเดียวกัน "ที่แปลกกว่านั้นคืออะไรรู้ไหมแม่?" "แล้วแกจะพูดให้แม่อยากรู้ทำไมเนี่ย...จะเล่าก็เล่ามา แต่อย่าเสียงดังไป หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง" ผู้เป็นแม่ตั้งใจรอฟังประโยคสำคัญจากปากลูกสาว "นายพาพี่มนไปนอนที่ห้อง...ห้องที่ว่าก็คือห้องนอนของนายเอง" "อกอีแป้นจะแตก!" "อุทานได้เชยมากแม่...แค่ขึ้นไปนอนบนเตียง นายไม่ได้ทำอะไรพี่มน...นี่ก็ออกไปรีสอร์ต เดี๋ยวสักพักพี่มนตื่นก็คงกลับไปเองนั่นล่ะ" "รู้แล้วก็เหยียบไว้เลย ไม่ต้องเล่าไปเล่ามา...เข้าใจที่แม่พูดไหม?" น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปสั่งกำชับอย่างหนักแน่น ด้วยความที่ทำงานที่นี่มาน
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ฉันก็เกลียดเธอ📌🔥
"กรี๊ด!!!!!!"เสียงกรีดร้องดังขึ้นด้วยความตกใจไม่พอ ทันทีที่เห็นนัยน์ตาคมกริบจ้องกลับมายังเธออย่างคาดโทษ นัยน์ตาอำมหิตที่มองมาจากนอกโลกยังรุ้ว่าเป็นเขา...คนที่เกลียดเธอและแม่จนเข้ากระดูกดำ!"เธอจะร้องแหกปากให้ได้อะไรขึ้นมา! หรือว่าจงใจให้คนอื่นเข้ามาเห็นว่าเธอกับฉันอยู่ด้วยกัน เพื่อจะจับฉันอย่างนั้นเหรอ? แผนโง่ ๆ" เอ่ยออกไปอย่างกระทบกระทั่ง ก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระในทันทีราวกับตัวเองจับไปโดนของร้อน...ทั้งที่เจ้าตัวเขาก็ไม่ได้ขอร้องให้ช่วย"ฉันไม่เคยคิดทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น!...และฉันก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่บ้านของคุณได้ยังไง?""แล้วแต่จะคิด" ร่างหนากับผ้าขนหนูผืนเดียว ตอบออกไปอย่างไม่ยี่หระ...และไม่แม้แต่จะอธิบายสิ่งใดต่อจากนั้น ปล่อยให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่นพื้นเข้าใจไปอีกอย่างร่างบางนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น...น้ำตาร่วงหยดลงพื้นช้า ๆ หญิงสาวกัดฟันแน่น ไม่ยอมให้เสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาให้เขาได้ยิน เขาทำร้ายร่างกายเธอด้วยการใช้งานยังไม่พอ นี่ยังทำร้ายจิตใจด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี ใจคอเขาจะไม่ให้เธอเหลือความภาคภูมิใจไว้กับตัวเองเลยสินะ...แววตาเคียดแค้นฉายแววออกทางดว
Magbasa pa
ตอนที่ 7 หลายรอบแล้วนะ📌🔞🔥
ร่างหนาในความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบแซนติเมตรเปลือยกายแกร่งล่อนจ้อนเดินอาด ๆ เข้าไปในห้องน้ำ สิ่งแรกที่ทำคือเปิดฝักบัวให้แรงที่สุด ก่อนที่ร่างสูงจะยืนอยู่ใต้ฝักบัวเต็มความสูงเพื่อดับความร้อนรุ่มภายในกายของตนเอง ร้อนไปทั้งกาย...แต่แข็งอยู่แค่บางส่วน บางส่วนที่ว่าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ยอมสงบโดยง่าย มันตั้งโด่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนต้องมายืนเมื่อยมือเพื่อรูดเข้ารูดออกมันอยู่อย่างนี้"อะ...อ่า...หลายรอบแล้วนะ!...อ๊า"เสียงบ่นพึมพำในขณะที่ภายในหัวกำลังคิดถึงเรือนร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องที่เพิ่งสัมผัสด้วยสองมือหนา ก่อนหน้านี้หลายปีเขาเองก็ต้องยื่นเมื่อยมือเพราะดันเผลอไปเห็นของดีบางอย่างเข้า ภาพนั้นยังติดตา...ตรึงใจ แต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเปิดเผยทุกอย่างออกไปได้ในตอนนั้น...ยิ่งเรื่องราวกลับตาลปัตรเป็นไปในทางลบเช่นนี้ ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านกับตัวเองอยากจะโกรธให้มากกว่านี้อยากจะเกลียดให้มากกว่านี้อยากจะร้ายให้มากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่ากับสิ่งที่แม่เธอทำแต่พอเห็นแววตาคู่นั้นที่มองมา เขากลับนึกโกรธนึกเกลียดตัวเองทุกครั้งที่ทำร้ายเธอ...ธราดลรู้ดีว่าไม่สามารถถอยหลังกลับไปยืนในความรู้สึกเดิม ๆ
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ก็แค่คน ๆ เดียว จะอะไรนักหนา📌
วิมลลักษณ์ไม่ได้ปรายตามองเขา หญิงสาวยังคงก้มหน้าหลุบตาลงต่ำอย่างทุกครั้งที่มักจะทำเป็นประจำยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้านายที่แสนใจร้าย เพียงแค่วันนี้เธอออกจะบ้าดีเดือดกับเขาไปสักหน่อย อดรู้สึกผิดไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองทำกับเขาก่อนหน้านี้ เธอตั้งใจจะหันหลังกลับไปเงียบ ๆ ทว่า"จะไปไหน?"คนตัวโตที่สวมใส่เพียงกางเกงผ้าฝ้ายขายาวเปลือยเปล่าท่อนบนทำเป็นถามเสียงเข้มออกไป มองคนตัวเล็กที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาไปทางครัวอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้ามองเขาสักนิด "จะไปเก็บถาดค่ะ"ยืนหันหลังตอบ...เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรทำกิริยาแบบนี้กับเขา แต่จะให้ทำยังไงได้ ตอนนี้เธอทั้งหิว ทั้งอาย ทั้งรู้สึกแย่กับตัวเองจนไม่อาจทนมองเขาต่อไปได้ไหว"นั่งกินข้าวกับฉันก่อน""ไม่เป็นไรค่ะ"จ๊อก!!!!บางทีเธอก็นึกเกลียดเสียงท้องตัวเองที่ปล่อยคิวผิดให้เจ้าตัวได้อายซ้ำแล้วซ้ำเล่า หิวน่ะมันก็หิวอยู่หรอก...แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอมากกว่าน่ะสิ หรือบางทีศักดิ์ศรีอาจประทังชีวิตต่อไปไม่ได้...กองทัพยังต้องเดินด้วยท้องสินะ"จะเย่อหยิ่งให้ได้อะไรขึ้นมา ไม่ได้เต็มใจจะชวนหรอกนะ แค่ไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่นว่าใช้งานลูกน้องเยี่ยงทาส กักขังหน
Magbasa pa
ตอนที่ 9 รู้ตัวว่าไม่สูงก็บอกสิ📌♥️
เสียงน้ำไหลกระทบจานชามดังเป็นจังหวะเบา ๆ เธอพยายามระมัดระวังมากที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำกระเซ็นมาใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา ในขณะที่คนตัวโตที่กำลังนั่งเอนตัวพิงพนักเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในสายตานอกจากภาพยนตร์บนหน้าจอแอลอีดีที่กำลังฉายอยู่ แต่ในความเป็นจริง นัยน์ตาสีนิลกำลังเลื่อนไปทางห้องครัวบ่อยครั้งมากกว่าที่จะมองหน้าจอเสียอีก ดวงตาคมคู่นั้นแอบชำเลืองไปทางเธอเป็นระยะ ๆ ทุกครั้งที่เธอเอื้อมมือไปหยิบจานที่เพิ่งล้าง หรือสะบัดน้ำออกจากมือ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผลอมองอากัปกิริยาของคนร่างบางโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ก่อนที่จานใบสุดท้ายจะถูกล้างจนเสร็จสิ้น มือบางคู่นั้นเช็ดมือจนแห้งก่อนจะหันตัวกลับมาทางเขา ธราดลนั่งหลังตรงก่อนจะเบนสายตาไปทางหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ พร้อมกับเร่งเสียงภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่เบื้องหน้าให้ดังขึ้น วิมลลักษณ์ไม่แน่ใจมากนักว่าชุดปฐมพยาบาลยังเก็บไว้อยู่ที่เดิมหรือเปล่า ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเหลือบไปเห็นว่ามันวางอยู่สูงกว่าที่ควร มือบางเอื้อมไปหยิบกล่องยาที่อยู่ด้านบนจนปลายเท้าเขย่ง "อ๊ะ...อีกนิดเดียว" ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้แขนเรียวยืดขึ้นจนสุดความสามารถ อีกเพียง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status