Mag-log inShare
บทที่ 1 คำขอร้อง
Petsa ng paglalathala:
2025-12-03 23:02:13บทที่ 1 คำขอร้อง
ฝ่ามือหยาบกร้านฟาดลงมาบนใบหน้าสวยหวานจนโลหิตสีแดงฉานไหลหยดออกมาจากมุมปากเธอในทันที
ธรรมิกาแหงนหน้าขึ้นไปมองคนที่ลงมือทำร้ายเธอด้วยสายตาเย็นเยือก ก่อนจะถ่มน้ำลายก้อนใหญ่ใส่เขาอย่างไม่กริ่งเกรงว่าจะโดนทำร้ายซ้ำอีกครั้ง
“ตบไม่ได้ทำให้ตายไม่รู้หรือไง?”
ลูกสาวของวัฒนาไม่ได้เกรงกลัวคนของมาเฟียหนุ่มเลย เธอเชิดใบหน้าที่แตกยับขึ้นก่อนจะจ้องมองวาดิมอย่างไม่ละสายตา
“หึ!” วาดิมนับถือใจของหญิงสาวที่ละม้ายคล้ายคลึงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ความสูงของเธอถ้าเทียบกับลูกน้องของเขา แค่เพียงพวกมันลงมือหนักหน่อยคนอวดดีก็ไม่พ้นความตาย
คนเป็นพ่อเห็นลูกสาวโดนทำร้ายคาตาแบบนั้นก็ทรุดกองลงแดดิ้นกับพื้นดินสกปรกตรงหน้ามาเฟียหนุ่ม
วัฒนาคลานเข่าเข้าไปใกล้วาดิม แต่ก็ถูกลูกน้องของเขามากันทางไว้
“คุณโจว! คุณโจวผมขอร้อง ผมกราบก็ได้ ได้โปรดปล่อยลูกสาวผมไป มีก้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย!!”
มาเฟียหนุ่มจ้องมองคนพูดด้วยสายตาว่างเปล่า ในมือเขาหมุนปลอกกระสุนปืนที่ถูกใช้ไปแล้วกับคนของอาชาไชย
“งั้นใครที่รู้…พวกมันหรือไง?” น้ำเสียงทรงพลังทำเอาวัฒนาตัวชาวาบ ปากหยักของวาดิมยกขึ้นสูงมองคนสนิทเจ้าพ่อใหญ่ถูกลากตัวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! อ๊ะ!” ทันทีที่ธรรมิกาเอ่ยปากออกไปลูกน้องของวาดิมก็คว้าลำคอของเธอก่อนจะออกแรงบีบ
“ผมไม่อยากจะทำแบบนี้เลยจริง ๆ นะคุณเจิน” วาดิมคล้ายกับรำพึงรำพันกับตัวเอง แต่ธรรมิการู้ว่าเขากำลังพูดกับเธอ
มาเฟียหนุ่มดีดก้นบุหรี่ใส่ร่างของคนสนิทวัฒนา ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นใช้ปลายเท้าที่สวมใส่รองเท้าหนังราคาแพงขยี้เหยียบก้นบุหรี่ที่อยู่บนตัวของคนเจ็บจนไฟดับลง
“อ๊ากกก อะ โอ๊ยยยย ชะ ช่วยผมด้วย!!”
“ฉันบอกให้หยุดไง!” ธรรมิกาใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนออกไปแม้มันจะแหบแห้งจนไร้เสียงก็ตาม
“ถ้าพ่อเธอไม่รู้…อาเธอไม่รู้ แล้วเธอรู้หรือไงว่ามันอยู่ที่ไหน?”
ปลายเท้าของวาดิมเหยียบลงบนลำคอคนสนิทวัฒนา คนที่ธรรมิกาเรียกเขาว่า คุณอา คนที่มองดูเธอเติบโตมาพร้อมกับบิดา
“คุณโจวผมสาบานได้ว่าคนอื่นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องมันเป็นเพราะผมละเลยลูก…” วัฒนาร้อนรนมองไปทางลูกสาวและสั่งทางสายตาให้ธรรมิกาหยุดพูด
‘ลูก’ ในที่นี้ก็คือลูกชายคนโตของเจ้าพ่อใหญ่ วาดิมเหมือนจะไม่รับฟังเขาเอาแต่จ้องมองกองเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากปากของคนที่นอนหายใจรวยรินอยู่ใต้ฝ่าเท้าเขา
“งั้นผมฆ่าคุณได้ใช่ไหม?”
คนของวาดิมไม่ต้องรอให้เจ้านายอย่างเขาสั่ง ปลายกระบอกอาวุธร้ายสีดำจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของวัฒนา เจ้าพ่อใหญ่สั่นไปทั้งร่าง เขาไม่ได้กลัวความตาย แต่ที่ห่วงที่สุดก็คือลูกสาว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! ไอ้วาดิม!! อะ ไอ้!” ธรรมิกาเอ่ยออกมาได้แค่นั้น และเสียงของเธอก็ขาดหายไป
แรงบีบรัดที่ลำคอเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้สึกถึงแรงดันอากาศที่ไม่รู้มาจากไหนกำลังจะปะทุออกมาจากร่างกายที่ร้าวระบม
ในหูเริ่มอื้ออึงรวมถึงตามบาดแผลก็เจ็บปวดมากขึ้น
เธอกำลังจะตาย
“คุณโจว!! คุณฆ่าผมเถอะผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง!”
วัฒนาเงยหน้าจ้องมองมาเฟียหนุ่มน้ำตาไหลริน เจ้าพ่อใหญ่มองไปที่ลูกสาวอย่างคนสิ้นท่า
“ผะ ผมขอยืนยันว่าอาชาไชยคนอื่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย เรื่องสกปรกพวกนั้น…เป็นผม...ผมหักหลังตระกูลโจว ผมยินดีชดใช้ด้วยความตาย!”
วัฒนาจับปลายกระบอกปืนที่จ่อหน้าผากเขาและกำลังจะสอดนิ้วเข้าไปในไกปืนเพื่อปลิดชีพตัวเอง
แม้แต่เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของลูกสาวก็ไม่อาจจะเปลี่ยนหัวใจที่เด็ดเดี่ยวของเขาได้ เมื่อเขาตายทุกอย่างจะจบ วัฒนาคิดแบบนั้น
ทว่าความเป็นจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น วัฒนาปล่อยกระบอกปืนลงอย่างคนสิ้นท่าและหมดแรง
“เอาสิ...ถ้าคุณฆ่าตัวตายหนีความผิด ผมจะได้ไม่ต้องไปเถียงกับป๊าให้เหนื่อยด้วย ส่วนลูกสาวคุณ...เอาแบบนี้แล้วกัน ให้ไปรับแขกที่กาสิโนก็ได้ ผมจะสงเคราะห์เลือกแขกดี ๆ ให้”
*****************
เอาดี ๆ แขก = ตัวเอง แบบนี้ก็ไม่เอานะคะ 55555555
เก่งกับหมากล้ากับเด็ก ตบคนแก่อะไรก็มาเหอะพอ.เรื่องนี้
ทุกการกระทำมีเหตุผลนะคะ ส่วนวาดิม ไม่มีเหตุผลค่ะ จบ!
Pinakabagong kabanata
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 3 ส่งท้าย
ตอนพิเศษ 3 สุดท้ายบ่อน้ำหลังบ้านก็ไม่ได้ถม เหตุเพราะเหล่าเด็ก ๆ สัญญากับนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวว่าจะไม่ไปเล่นซนตรงนั้น ส่วนปลาในบ่อก็จะไม่ตกปล่อยให้มันอยู่กันตามธรรมชาติหากเจิงเจิงอยากจะกินปลาก็ไม่ต้องไปลงมือตกเอง ป๊ะป๊าจะให้คนไปขนที่ตลาดปลาและลูกอยากจะย่างกี่ตัวก็ย่าง“ถ้ามีก้าจะโกรธก็โกรธฉันน่ะถูกแล้ว ฉันหละหลวมไปเองอย่าโกรธลูก ๆ เลย ไอ้เจิงมันก็เด็กปากเปราะไปเรื่อย ส่วนจินจินก็รักน้องออกรับแทน” เรื่องทั้งหมดจบที่วาดิมออกรับความผิดแทนลูก“ถ้ามีก้าไม่หายโกรธ...งั้นคืนนี้ฉันคุกเข่าให้แล้วกันนะ อยากจะให้คุกเข่านานเท่าไหร่ก็ได้”วาดิมมองใบหน้ากลมเกลี้ยงแม้จะมีริ้วรอยตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงสวยสดสมฐานะนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวชุดกี่เพ้าคอจีนแบบเต็มยศ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบเป็นมวยต่ำ ใบหน้าตกแต่งอย่างสวยจัด ในมือถือพัดขนนกสีแดงเพียงแค่ธรรมิกานั่งเคาะพัดกับฝ่ามือและตวัดสายตาดุ ๆ มองเขา วาดิมก็เหมือนจะแดดิ้นทุกครั้งไปวาดิมโจวกลัวเมียจะแย่...ธรรมิกาหันไปมองหน้าคนที่โน้มกายหยาบมาทำเสียงแผ่ว ๆ หยอกเย้าเธออยู่ในทีไม่วายมาแค่เสียง แต่ฝ่ามือหนาลูบสะโพกเธอเล่น แม้ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง แต่แววตาแพรวพร
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2 ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่คนในตระกูลโจวคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เด็กชายวัยห้าขวบกับเด็กหญิงวัยแปดขวบนั่งพับเพียบตระกองก้มหน้าก้มตาอยู่กลางห้องโถงของบ้านด้านหลังมีบริวารเพื่อนพ้องพี่น้องมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอายุไล่เรียงกับเจ้าเด็กแสบสองคนนั่น และทั้งหมดนั่งเรียงแถวก้มหน้าหลบสายตาเช่นเดียวกันกับลูกพี่ใช่…จินโจวและเจิงโจว เป็นลูกพี่ของเด็กพวกนั้น!“แม่บอกกี่รอบแล้วเรื่องตกปลา…”เสียงของมารดาทำให้ขนคอของเจิงเจิงลุกชัน เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปสบตามารดาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเม้มขยี้ริมฝีปาก“มามี๊ไม่ได้ห้ามเรื่องตกปลาค่ะ แต่ห้ามไม่ให้พวกเราเล่นน้ำ” น้ำเสียงเล็กแผ่วเอ่ยออกอธิบายออกมาไม่เต็มเสียงเท่าใดนัก“แล้วตกปลาบนบกรึ!” เด็กหญิงเริ่มตัวแข็งค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองไปทางบิดา วาดิมโจวลอบระบายลมหายใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งตามลักษณะนิสัยของเขา“ตกในน้ำสิครับมามี๊ แต่ว่าพวกเราใส่ชูชีพที่ลุงเอียนซื้อมาให้ครบถ้วนเลยครับ!” เด็กชายเจิงโจวเห็นว่าพี่สาวจนมุมแล้วเขาก็สอดแทรกหาทางออกในทันทีซึ่งทางออกนั่นบิดาได้ยินแล้วถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับ และเมื่อวาดิมปรายสายตาไปทางภรรยา แน่นอนว่าธรรมิกามอ
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1 เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวที่ดังมาจากชั้นล่างทันทีที่คนเป็นแม่เปิดประตูห้องนอนออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบ้านมีแขกธรรมิกาพาร่างอุ้ยอ้ายเดินมาชะโงกหน้ามาเมียงมองจากชั้นบน แค่เห็นเสี้ยวหน้าของคนที่มาหาสามี แม้จะไม่เจอกันมาเป็นปี ธรรมิกาก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือครูซ เพื่อนสนิทของวาดิมคนที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่ประเทศไทยธรรมิกาเดินย่ำเท้าลงบันไดแค่ขั้นแรก ร่างสูงของสามีก็ลุกขึ้นและเดินขึ้นมาหาทันทีเมื่อถึงตัวเธอมือหนาของเขาส่งมาให้เธอจับ คุณแม่ท้องโตยกยิ้มออกมาก่อนจะวางมือลงไปบนมืออันแสนจะอบอุ่นของสามี“ทำไมไม่เรียกเด็กมาเป็นเพื่อน” “ให้เด็กเก็บชุดเล็ก ๆ ของน้องจินจะเอาไปให้หลานแม่บ้าน ได้ยินเสียงดังข้างล่างเลยเดินออกมาดู”พูดจบธรรมิกาก็สาดสายตามองไปทางด้านหลังของสามี ครูซเห็นเธอก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย แต่สำหรับธรรมิกาแล้วเธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องญาติดีกับผู้ชายใจดำคนนี้อีก“งั้นตามสบายเถอะค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักมีก้าจะมีแขก” แขกคนที่ว่าทำให้มาเฟียหนุ่มเม้มริมฝีปาก“คุณรีบพาเพื่อนคุณกลับไป...” คนท้องพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคนก่อนจะกวักมือเรียกลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักครูซให้
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทส่งท้าย
บทส่งท้ายข่าวน่ายินดีของตระกูลโจวคือธรรมิกาได้ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองสมใจพ่อของเขา ที่นับเดือนนับวันว่าเมื่อไหร่ลูกจะมาเกิดเพราะตั้งแต่จัดวันเกิดน้องจินครบสามขวบไปธรรมิกาก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ลูกก็ยังไม่มาสักที กว่าคนนี้จะมาคนเป็นพ่อแม่ก็ลุ้นแทบแย่ วาดิมถึงกับนอนเอามือก่ายหน้าผากทุกวัน เขาคิดว่าตัวเองมีปัญหาเสียแล้ว เมื่อสำเร็จสมความปรารถนามาเฟียใหญ่ก็ตระเวนแก้บนตามศาลเจ้ากับซินอี๋เรียกได้ว่าทั้งอาทิตย์อยู่ไม่ติดบ้านเลยส่วนคนท้องอ่อนสำหรับท้องนี้ซมยิ่งกว่าตอนท้องน้องจินเพราะแพ้ท้องหนักมากกินอะไรก็ไม่ได้เพราะออกปากหมดก็ยังดีที่มีครอบครัวและสามีแถมยังมีลูกสาวตัวเล็กที่ตอนนี้รับบทเป็นพี่ของน้องรอเลี้ยงน้องเต็มที่“มามี้ขา ถ้าน้องเกิดมาแล้วจินขอเอาน้องไปนอนด้วยได้ไหม ไปนอนในห้องเจ้าหญิงของจิน นอนคนเดียวเหง๊า ๆ อะค่ะ”พี่สาวสามขวบเหงาเป็นแล้ว ธรรมิกาที่กำลังยกยาดมจ่อจมูก อดจะยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เธอรับแรงโถมรัดจากลูกสาวตัวอวบอ้วนที่มานอนซุกวางใบหน้ากลมเกลี้ยงอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม“ได้สิคะ น้องจินอยากพาน้องไปนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้มามี้อนุญาตแต่ไม่ใช่อุ้มหนีไปนะคะ ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่ม
บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่มเสียงฝีเท้าตุบตับดังมาจากหน้าห้องนอนทำเอาคนเป็นพ่อแม่ที่นอนกอดก่ายกันอยู่ผละออกจากกันแทบไม่ทันธรรมิกาคว้าเสื้อผ้าที่โดนถอดกระจัดกระจายบนเตียงนอนรวบมาอย่างเร่งรีบและรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำส่วนวาดิมหยัดกายลุกขึ้นสวมใส่กางเกงอย่างรวดเร็ว เขาหันมาจัดผ้าปูที่นอนอย่างลวก ๆ เมื่อมันเรียบร้อยดีแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกตั้งแต่เป็นพ่อแม่ หูเรียกได้ว่าความรู้สึกเร็วกว่าเดิมเป็นไหน ๆ อะไรนิดหน่อยก็รู้แล้วและยิ่งเวลาทำอะไรพิสดารกันแบบนี้ด้วยแล้ว รีบได้ก็ต้องรีบเพราะลูกสาวเห็นยังเด็กอยู่แต่ก็หูตาไวเหลือเกินตึง ๆๆๆๆ ยังไม่ทันขาดคำเสียงทุบประตูห้องนอนก็ดังขึ้น คนเป็นพ่อรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วกำปั้นน้อยของเจ้าก้อนแป้งบรรจงทุบประตูห้องนอนเสียงดังโดยไม่สนใจพี่เลี้ยงที่ยอบกายนั่งลงและบอกว่าภายในห้องไม่มีใครอยู่ แต่เด็กน้อยไม่เชื่อ“ป๊าาา ป๊ะป๊าาาา ยูหนายจ๊ะ” เสียงเล็ก ๆ เรียกบิดาชัดถ้อยชัดคำกว่าคำอื่น กำปั้นกลม ๆ บรรจงทุบประตูห้องนอนบานใหญ่อย่างขะมักเขม้นไม่ยอมแพ้แม้แรงจะน้อยนิดและเจ็บมือเพียงใดก็อดทน จินจินต้องการให้ประตูเปิดออก!ร่างอวบอ้วนในชุดกระโปรงสีฟ้าคราม ทรงผม
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 74 Anniversary NC+++
บทที่ 74 Anniversary NC+++#สองปีผ่านไปร่างเล็กบอบบางของคนเป็นภรรยากำลังโน้มตัวลงมาใช้ปลายจมูกโด่งเล็กของเธอคลอเคลียปลายจมูกโด่งสันของเขาก่อนจะจับข้อมือของมาเฟียหนุ่มไปพันธนาการรัดด้วยเนกไทสีแดงเข้มและผูกยึดติดไว้บนหัวเตียง“มีก้า”“ชอบมัดดีนักโดนบ้างจะได้รู้สึก”“มัดมือมันจะไปพออะไรมัดขาไปด้วยเลยสิ”หัวใจของคนพูดเต้นระรัวราวกับตีกลอง ก่อนจะจ้องมองคนเป็นภรรยาใช้ใบหน้าซุกลงมาตรงขาข้างหนึ่งและกดริมฝีปากเล็ก ๆ จูบลงไปบนท่อนเอ็นที่พองโตคับมือเธอ“มีก้า...ทำไมวันนี้พาตื่นเต้นจัง”“Happy Wedding Anniversary”จบคำพูดของเธอใจของเขากระเด็นกระดอนออกนอกอกไปเรียบร้อย มือข้างหนึ่งที่ถูกพันธนาการพยายามขยับออกจากเนกไทที่มัดไว้และเอามาวางลงบนศีรษะทุยของคนที่กำลังอ้าปากกลืนกินตัวตนใหญ่โตของเขาอยู่วาดิมใช้สายตารุ่มร้อนจ้องมองเรียวปากที่อ้ากว้างและพยายามขบเม้มตวัดปลายลิ้นละเลงเลียเส้นเสียวด้านหลังก่อนจะใช้ฟันขบส่วนหัวและดูดมันแรง ๆ อีกครั้งร่างหนาสะท้านสั่นไหวสองขาสั่นเกร็ง มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจขาดห้วงออกมาตามแรงจังหวะที่เธอกลืนกินตัวตนของเขา บางตอนที่เธอยัดมันเข้าไปในลำคอจนเกิดเสียงค่อกแค่ก วาดิมย
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 63 เหตุผลที่โล่งใจ
บทที่ 63 เหตุผลที่โล่งใจประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาเป็นจังหวะเร็ว ๆร่างสูงของวาดิมโยนกระดาษทิชชูที่ซับปลายเลือดกำเดาที่จมูกทิ้งไปบนโต๊ะข้าง ๆ มือข้างหนึ่งจับแขนเสื้อตัวเองพับขึ้นไปยังข้อศอกเขายังคงก้มหน้าเหมือนกับจะหลบสายตาใครบางคน แต่หลบอย่างไรก็ไม่พ้นหรอกเพราะตอนน
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 50 กรรมซัด
บทที่ 50 กรรมซัด“มีก้า…มีก้า”ธรรมิกาปรือดวงตาขึ้นมาเพราะที่ผิวแก้มรู้สึกเย็น ๆ เมื่อมองไปก็พบว่าเป็นเซเวียร์ที่นั่งหน้าตาตื่นตระหนกอยู่ ทันทีที่เห็นเธอลืมตาก็เอ่ยออกมาอย่างโล่งอก“หมอ…”“ขอโทษที่ทำให้ตกใจจริง ๆ ซีไม่ควรไปดึงคุณแบบนั้นเลย”เซเวียร์พูดออกมาแล้วก็หยุดเช็ดตัวให้เธอ ดวงตาของคุณหมอสาวด
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 47 ไม่มีลางบอกเหตุ
บทที่ 47 ไม่มีลางบอกเหตุวาดิมเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ด้วยหัวใจร้อนรุ่ม เขากลับไปที่บ้านก็ไม่พบทั้งธรรมิกาและเด็กผิง ถามใครก็ไม่มีใครเห็นและพาสปอร์ตของเธอก็หายไป“ป๊า! ป๊า!”ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะตะโกนเรียกหาบิดาจนเสียงดังขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ชายชรายืนถือไม้เท้ามองลูกชายตัวเองที
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 40 ไม่ใช่ที่
บทที่ 40 ไม่ใช่ที่เตียงนอนที่ยุบตัวลงทำให้คนที่เพิ่งจะหลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วรู้สึกตัวตื่น แต่ธรรมิกายังไม่ขยับกายเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามารั้งร่างเธอไปกอด หญิงสาวจึงต้องขยับตัวใบหน้าคมคายถูไถศีรษะทุยราวกับกำลังเก็บกักกลิ่น ก่อนที่วาดิมจะระบายลมหายใจร้อนจัดที่
Maaari mong magustuhan
มาเฟียคลั่งรัก
ยัยแม่มดแสนน่ารัก161.1K viewsROARING LION | ใต้เงาราชสีห์
อยู่ในตะเกียงแก้ว14.1K viewsเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด11.9K viewsเจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด37.2K viewsช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์
25 เมษา173 viewsสยบรักท่านดอนมาเฟีย
แจ็ก ออเธอร์30 viewsรูมเมทคนดีของพี่วิศวะ
ผีเสื้อกลืนหาง151 viewsคลั่งรักแม่ตัวแสบ
คุณลูกเกด485 views
