บทที่ 5

"โหวนี่รถคุณเหรอ เท่จัง !" เทียนสี่ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยว่าไม่เคยได้สัมผัส หรือ เฉียดเข้าใกล้รถยนต์ที่มีราคาหลายสิบล้านขนาดนี้มาก่อน ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปเหยียบที่พื้นของมัน

"เชิญครับ" ลูเซิร์นพยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับดึงประตูรถเพื่อเปิดออกแล้วผายมือเชิญชวนเธอให้เข้าไปนั่งด้านในอย่างเป็นกันเองมากที่สุด แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยังรู้สึกเกร็ง ๆ

"ขอบคุณนะคะ" เทียนสี่นั่งที่เบาะข้างคนขับกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ รถหรูคันนั้นยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกประหม่าจนมือไม้มันสั่นทำให้ลืมคาดเข็มขัดนิรภัย ในขณะที่รถกำลังจะเคลื่อนตัว

"ขอโทษนะครับ"

"อ๊ะ !" สิ้นเสียงของเขา เทียนสี่ก็สะดุ้งตกใจ เมื่อคนข้าง ๆ เอี้ยวตัวเข้ามาหาแล้วดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดมาที่ลำตัวของเธอ ในระยะประชิดกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะมาที่ต้นคอขาวนวล ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ อีกทั้งยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนกายกำยำ ซึ่งลอยมาแตะที่ปลายจมูกเชิดรั้นนิด ๆ ของเธอด้วย

"ขอโทษที พอดีพื้นร้องเท้าฉันดันเหยียบเศษดินติดมาด้วย เดี๋ยวฉันรีบปัดออกให้นะ" เทียนสี่ทำท่าว่าจะก้มลงไปปัดเศษดินที่ตกอยู่บนพื้นรถ แต่ก็ถูกฝ่ามือแกร่งรั้งมาที่ข้อมือของเธอเอาไว้เสียก่อน

"ไม่เป็นไร เรื่องแค่นั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง คุณทำตัวตามสบาย ถือว่าเป็นรถของคุณก็ได้" คำพูดของอีกฝ่ายทำให้คนขี้เกรงใจอย่างเทียนสี่ผ่อนคลายลง โดยไม่รู้สึกเกร็งมากไปกว่านั้นอีก

ไม่นานนัก รถของทั้งคู่ก็แล่นมาจนถึงทางเข้าบริเวณปากซอย ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ของสะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดของมหานครแห่งนี้

"เดี๋ยวคุณจอดข้างหน้านี้ก็ได้ค่ะ" สายตาคมกริบเหลือบมองทางตามที่นิ้วเรียวชี้บอก ก่อนจะเคลื่อนรถเข้าไปจอด

เทียนสี่เปิดประตูก้าวลงจากรถ โดยใช้เวลาแค่เพียงไม่นาน ก่อนจะตรงดิ่งกลับมาที่รถหรูสีดำคันเดิมที่มีร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งอินเตอร์ผมเทาขาวยืนรออยู่ใกล้ ๆ

"เรามาช้าไปหน่อย ร้านขายยาแถวนี้พากันปิดไปหมดแล้ว ฉันเลยแวะที่ร้านสะดวกซื้อ ได้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อกับยาทาแผลสดแล้วก็ผ้าพันแผลรวมถึงพลาสเตอร์ยามาด้วย เราไปที่ม้านั่งด้านโน้นดีกว่า ตรงนั้นมีแสงไฟ" ว่าพลางเดินนำหน้าอีกคนไปยังม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ริมน้ำไม่ไกลจากทางเข้าบ้านของเธอนัก

"ฉันขอดูแผลหน่อยสิ" เทียนสี่นั่งลงบนม้านั่งพร้อมกับวางถุงอุปกรณ์ทำแผลหันไปขอมือของอีกฝ่ายที่ถูกปิดบังไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าสีอ่อน ๆ ซึ่งเธอเป็นเจ้าของมันและพันปิดแผลไว้ด้วยตัวเอง

"เลือดหยุดไหลแล้ว" เทียนสี่ก้มหน้าพิจารณาดูแผลที่มือของชายหนุ่มซึ่งนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่พูดไม่จาอะไร "แสบหน่อยนะ" เทียนสี่ใช้สำสีก้อนชุบด้วยแอลกอฮอล์เช็ดไปรอบ ๆ บริเวณแผลที่เป็นรอยบาดลึกถึงผิวหนังด้านใน จนเธอรู้สึกเจ็บแสบแทนไปด้วย

"ถ้าแผลลึกกว่านี้อีกนิดเดียว ฉันว่าคุณคงต้องไปให้หมอเย็บแผลให้แล้วล่ะ และฉันก็คงต้องรู้สึกผิดมากที่เป็นต้นเหตุให้คุณต้องมาเจ็บตัว"

"คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองแบบนั้น เอ่อคุณ..." เทียนสี่เงยหน้าขึ้นมองคนที่เอาแต่เงียบ โดยเธอต้องเป็นฝ่ายที่ชวนคุย จนเขายอมเปิดปากออกมา

"เทียนสี่ เรียกว่าเทียนก็พอ ฉันไม่ค่อยชอบเลข 4 เท่าไหร่"

"คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองแบบนั้นหรอกเทียน เพราะว่าผมเต็มใจ" ลูเซิร์นประสานมองกับหญิงสาวตรงหน้าที่อยู่ ๆ ก็หลบสายตาเขาไปซะเฉย ๆ

"งั้นก็... ขอบคุณนะ" เทียนสี่กล่าวขอบคุณ ลูเซิร์นพยักหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ

ดวงตาอันคมกริบของเขาไม่เพียงทำให้เทียนสี่ที่เผลอประสานสายตาเข้าไปเมื่อครู่ถึงกับใจสั่นก้มหน้าก้มตาพันแผลผิด ๆ ถูก ๆ แต่ก็พันมันจนแล้วเสร็จ

"มันมีแค่ลายเดียว ไม่มีลายอื่นให้เลือกเลย" ว่าแล้วก็ใช้แผ่นพลาสเตอร์รูปหัวใจสีชมพูดูหวานแหววแปะทับไปตรงรอยต่อของผ้าพันแผลเพื่อกันไว้ไม่ให้หลุด แล้วจัดเก็บอุปกรณ์ ในระหว่างที่ลูเซิร์นกล่าวคำขอบคุณ

"ขอบคุณครับ"

"เป็นหน้าที่ความรับชอบของฉันอยู่แล้ว ว่าแต่คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม หน้าคุณก็ไม่เหมือนกับคนที่นี่เลย"

"ผมอยู่ที่นี่มาเกือบ 10 ปีแล้ว"

"จริงเหรอ ถึงว่าดูคุณพูดไทยได้คล่องเชียว ว่าแต่ลูเซิร์นแปลว่าอะไรเหรอ" เทียนสี่เก็บของใส่ถุงจนเสร็จแล้วรวบมันมาถือไว้ในมือ ก่อนหันกลับมานั่งฟังคนข้าง ๆ ตอบคำถามอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เป็นชื่อเมืองของสวิตเซอร์แลนด์"

"คุณเกิดที่นั่นเหรอ รึว่าพ่อกับแม่ของคุณเป็นคนสวิต ฯ" คำถามของเธอทำให้ลูเซิร์นนิ่งไป ทำเทียนสี่ถึงกับถามต่อไปไม่ถูก

"ถ้าคำถามฉัน มันไปกวนใจคุณตรงไหน ไม่ต้องตอบก็ได้นะ"

"ผมเกิดที่ซูดาน" ลูเซิร์นระบายยิ้มออกมาเล็ก ๆ ทำให้เทียนสี่คลายความกังวลลง ว่าคำถามเมื่อครู่ ไม่ได้ไปสะกิดตรงไหนในใจเขา

"แต่ผิวพรรณ หน้าตากับสีผมของคุณดูไม่เหมือนคนแอฟริกาเลย เอ๊ะนั่น ! คุณมีตาสองสีเหรอ... แถมสองข้างก็ยังไม่เหมือนกันด้วย"