Partager

บทที่ 5

last update Date de publication: 2026-03-10 12:53:56

"โหวนี่รถคุณเหรอ เท่จัง !" เทียนสี่ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยว่าไม่เคยได้สัมผัส หรือ เฉียดเข้าใกล้รถยนต์ที่มีราคาหลายสิบล้านขนาดนี้มาก่อน ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปเหยียบที่พื้นของมัน

"เชิญครับ" ลูเซิร์นพยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับดึงประตูรถเพื่อเปิดออกแล้วผายมือเชิญชวนเธอให้เข้าไปนั่งด้านในอย่างเป็นกันเองมากที่สุด แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยังรู้สึกเกร็ง ๆ

"ขอบคุณนะคะ" เทียนสี่นั่งที่เบาะข้างคนขับกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ รถหรูคันนั้นยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกประหม่าจนมือไม้มันสั่นทำให้ลืมคาดเข็มขัดนิรภัย ในขณะที่รถกำลังจะเคลื่อนตัว

"ขอโทษนะครับ"

"อ๊ะ !" สิ้นเสียงของเขา เทียนสี่ก็สะดุ้งตกใจ เมื่อคนข้าง ๆ เอี้ยวตัวเข้ามาหาแล้วดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดมาที่ลำตัวของเธอ ในระยะประชิดกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะมาที่ต้นคอขาวนวล ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ อีกทั้งยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนกายกำยำ ซึ่งลอยมาแตะที่ปลายจมูกเชิดรั้นนิด ๆ ของเธอด้วย

"ขอโทษที พอดีพื้นร้องเท้าฉันดันเหยียบเศษดินติดมาด้วย เดี๋ยวฉันรีบปัดออกให้นะ" เทียนสี่ทำท่าว่าจะก้มลงไปปัดเศษดินที่ตกอยู่บนพื้นรถ แต่ก็ถูกฝ่ามือแกร่งรั้งมาที่ข้อมือของเธอเอาไว้เสียก่อน

"ไม่เป็นไร เรื่องแค่นั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง คุณทำตัวตามสบาย ถือว่าเป็นรถของคุณก็ได้" คำพูดของอีกฝ่ายทำให้คนขี้เกรงใจอย่างเทียนสี่ผ่อนคลายลง โดยไม่รู้สึกเกร็งมากไปกว่านั้นอีก

ไม่นานนัก รถของทั้งคู่ก็แล่นมาจนถึงทางเข้าบริเวณปากซอย ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ของสะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดของมหานครแห่งนี้

"เดี๋ยวคุณจอดข้างหน้านี้ก็ได้ค่ะ" สายตาคมกริบเหลือบมองทางตามที่นิ้วเรียวชี้บอก ก่อนจะเคลื่อนรถเข้าไปจอด

เทียนสี่เปิดประตูก้าวลงจากรถ โดยใช้เวลาแค่เพียงไม่นาน ก่อนจะตรงดิ่งกลับมาที่รถหรูสีดำคันเดิมที่มีร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งอินเตอร์ผมเทาขาวยืนรออยู่ใกล้ ๆ

"เรามาช้าไปหน่อย ร้านขายยาแถวนี้พากันปิดไปหมดแล้ว ฉันเลยแวะที่ร้านสะดวกซื้อ ได้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อกับยาทาแผลสดแล้วก็ผ้าพันแผลรวมถึงพลาสเตอร์ยามาด้วย เราไปที่ม้านั่งด้านโน้นดีกว่า ตรงนั้นมีแสงไฟ" ว่าพลางเดินนำหน้าอีกคนไปยังม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ริมน้ำไม่ไกลจากทางเข้าบ้านของเธอนัก

"ฉันขอดูแผลหน่อยสิ" เทียนสี่นั่งลงบนม้านั่งพร้อมกับวางถุงอุปกรณ์ทำแผลหันไปขอมือของอีกฝ่ายที่ถูกปิดบังไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าสีอ่อน ๆ ซึ่งเธอเป็นเจ้าของมันและพันปิดแผลไว้ด้วยตัวเอง

"เลือดหยุดไหลแล้ว" เทียนสี่ก้มหน้าพิจารณาดูแผลที่มือของชายหนุ่มซึ่งนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่พูดไม่จาอะไร "แสบหน่อยนะ" เทียนสี่ใช้สำสีก้อนชุบด้วยแอลกอฮอล์เช็ดไปรอบ ๆ บริเวณแผลที่เป็นรอยบาดลึกถึงผิวหนังด้านใน จนเธอรู้สึกเจ็บแสบแทนไปด้วย

"ถ้าแผลลึกกว่านี้อีกนิดเดียว ฉันว่าคุณคงต้องไปให้หมอเย็บแผลให้แล้วล่ะ และฉันก็คงต้องรู้สึกผิดมากที่เป็นต้นเหตุให้คุณต้องมาเจ็บตัว"

"คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองแบบนั้น เอ่อคุณ..." เทียนสี่เงยหน้าขึ้นมองคนที่เอาแต่เงียบ โดยเธอต้องเป็นฝ่ายที่ชวนคุย จนเขายอมเปิดปากออกมา

"เทียนสี่ เรียกว่าเทียนก็พอ ฉันไม่ค่อยชอบเลข 4 เท่าไหร่"

"คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองแบบนั้นหรอกเทียน เพราะว่าผมเต็มใจ" ลูเซิร์นประสานมองกับหญิงสาวตรงหน้าที่อยู่ ๆ ก็หลบสายตาเขาไปซะเฉย ๆ

"งั้นก็... ขอบคุณนะ" เทียนสี่กล่าวขอบคุณ ลูเซิร์นพยักหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ

ดวงตาอันคมกริบของเขาไม่เพียงทำให้เทียนสี่ที่เผลอประสานสายตาเข้าไปเมื่อครู่ถึงกับใจสั่นก้มหน้าก้มตาพันแผลผิด ๆ ถูก ๆ แต่ก็พันมันจนแล้วเสร็จ

"มันมีแค่ลายเดียว ไม่มีลายอื่นให้เลือกเลย" ว่าแล้วก็ใช้แผ่นพลาสเตอร์รูปหัวใจสีชมพูดูหวานแหววแปะทับไปตรงรอยต่อของผ้าพันแผลเพื่อกันไว้ไม่ให้หลุด แล้วจัดเก็บอุปกรณ์ ในระหว่างที่ลูเซิร์นกล่าวคำขอบคุณ

"ขอบคุณครับ"

"เป็นหน้าที่ความรับชอบของฉันอยู่แล้ว ว่าแต่คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม หน้าคุณก็ไม่เหมือนกับคนที่นี่เลย"

"ผมอยู่ที่นี่มาเกือบ 10 ปีแล้ว"

"จริงเหรอ ถึงว่าดูคุณพูดไทยได้คล่องเชียว ว่าแต่ลูเซิร์นแปลว่าอะไรเหรอ" เทียนสี่เก็บของใส่ถุงจนเสร็จแล้วรวบมันมาถือไว้ในมือ ก่อนหันกลับมานั่งฟังคนข้าง ๆ ตอบคำถามอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เป็นชื่อเมืองของสวิตเซอร์แลนด์"

"คุณเกิดที่นั่นเหรอ รึว่าพ่อกับแม่ของคุณเป็นคนสวิต ฯ" คำถามของเธอทำให้ลูเซิร์นนิ่งไป ทำเทียนสี่ถึงกับถามต่อไปไม่ถูก

"ถ้าคำถามฉัน มันไปกวนใจคุณตรงไหน ไม่ต้องตอบก็ได้นะ"

"ผมเกิดที่ซูดาน" ลูเซิร์นระบายยิ้มออกมาเล็ก ๆ ทำให้เทียนสี่คลายความกังวลลง ว่าคำถามเมื่อครู่ ไม่ได้ไปสะกิดตรงไหนในใจเขา

"แต่ผิวพรรณ หน้าตากับสีผมของคุณดูไม่เหมือนคนแอฟริกาเลย เอ๊ะนั่น ! คุณมีตาสองสีเหรอ... แถมสองข้างก็ยังไม่เหมือนกันด้วย"

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 172

    "ขึ้นรถ !" เสียงนั้นฟังดูเข้มและดุดัน จนเหมือนเป็นการบังคับให้เพื่อให้เธอยอมไปกับเขา หากแต่นิสัยของเทียนสี่ที่ดื้อรั้นและไม่ยอมฟังใครง่าย ๆ อยู่แล้วก็เลือกที่จะไม่ทำตาม "ฉันบอกแล้วไงว่าจะแวะไปหายาย นายกลับไปได้เลย" พูดบอกถึงตรงนี้ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง หากแต่เซย์ยะกลับปรี่เข้ามาคว้าเรียวแขนเธอเอาไว้ หมับ ! "ไปขึ้นรถ !" น้ำเสียงแข็งกร้าวบอกกับเธอพร้อมกับแรงบีบที่กดเข้ามาที่เรียวแขนจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บจากการถูกบังคับและฝืนใจ แต่ทันใดนั้นเอง หยางฟานที่มองเหตุเหตุหาฝการณ์ตั้งแต่ต้นก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวเทียนสี่ให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาแทน "นี่ลื้อทำอะไร ไม่ได้ยินที่อีบอกรึไงว่าไม่ไปลื้อหูตึงเหรอ ?" หยางฟานถามเสียงเรียบจ้องหน้าเซย์ยะอย่างไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะถูกฝ่ามือแกร่งกระแทกเข้ามาที่ต้นคออย่างจัง ผัวะ ! "ถอยไปไอ้กระจอก !" หยางฟานถูกสันมือหนาฟาดเข้าที่ต้นคอจนคอแทบเคล็ด หากแต่เขาก็ไม่เกรงกลัวพุ่งเข้าไปกรชากคอเสื้อของเซย์ย่าแล้วชกเข้าที่ใบหน้าไปหนึ่งที แต่น้ำหนักไม่พอให้อีกฝ่ายล้มลงหรือรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย หากแต่เป็นหยางฟานเองที่ถูกกำปั้นหนัก ๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าทั้งสองข้า

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 171

    คำถามของหยางฟานทำให้เทียนสี่ถึงกับนิ่งไป เพราะรู้ดีถึงความต้องการบางอย่างที่วิคเตอร์ต้องการจากเธอ หากแต่เทียนสี่กลับไม่ได้พูดมันออกไป เพราะเรื่องพวกนี้หยางฟานไม่ควรจะต้องมารับรู้ แค่เขาต้องมาเดือดร้อน เพราะวิคเตอร์พยายามเล่นงานคนรอบตัวเธอก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเขาอาจจะไม่พอใจอะไรฉันอยู่ก็ได้ แต่ช่างเถอะ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันต้องขอโทษนายกับพ่อของนายด้วยที่ทำให้ต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันที่เป็นต้นเหตุ ฉันอยากให้นายพยายามอยู่ให้ห่างจากฉัน อย่างก็เพื่อไม่ให้คนพวกนั้นกลับมาเล่นงานนานได้ ฉันขอโทษจริง ๆ นะ หยางฟานต่อจากนี้เราไม่ควรเจอกันอีก" "ลื้อพูดอะไร อั๊วไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย แต่นี่อั๊วยิ่งรู้ว่าลื้อกำลังตกอยู่ในอันตรายจะให้อั๊วทิ้งลื้อไปได้ยังไง" "ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง แต่นายคือเพื่อนของฉันแล้วจะให้ฉันยอมเห็นนายถูกทำร้ายได้ยังไง นายคือเพื่อนนะหยางฟาน จะเป็นอย่างอื่นก็คงไม่ได้ ถ้านายไม่ตัดใจ ก็ได้โปรดรู้เอาไว้ว่าอย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก นายกับพ่อของนายจะไม่ปลอดภัย หนีให้ห่างจากฉันเถอะนะหยางฟาน อย่างน้อย ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดีของเพื่อนเอาไว้"

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 170

    ความอดทนอดกลั้นขาดสะบั้นลง เมื่อความยั่วเย้าเร้าอารมณ์ที่เธอปลุกปั่นให้เขาลุกฮือขึ้นมาจนหยุดไว้ไม่ได้ หมับ ! ลูเซิร์นพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้แล้วดันเรียวขาให้อ้าถ่างออกจากกัน ก่อนจะเสียบเสยแท่งเอ็นดุ้นใหญ่เข้าไปในร่องรักคราวเดียวจนมิดลำโคน ปึก ! "อ๊า !" เทียนสี่หยาดน้ำตารินไหล เมื่อลำเอ็นแท่งใหญ่ถูกดันเข้ามาในคราวเดียวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความใหญ่โตถาโถมเขาหากลีบอวบอ้าที่ยังมีร่องรอยของการเสียดสีอย่างหนักหน่วงจากบนรักเร่าร้อนของเมื่อคืนทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านปนความเจ็บร้าวระบมอยู่ลึก ๆ หากแต่เธอกลับใจสู้ เด้งสะโพกอวบเข้าใส่ลำเอ็นที่อัดกระแทกเข้ามาหาเธออย่างเน้น ๆ "ดื้อเหลือเกิน ไม่รู้จะห้ามยังไง" ลูเซิร์นพูดขึ้นพลางบีบขยำไปที่ก้นอวบใหญ่จับสะโพกเธอล็อกไว้ไม่ให้ขยับหนีแล้วอันลำเอ็นเข้าไปในรูรักจนมันปลิ้นอ้าออกจากกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำเธอเสียวซ่านไปถึงท้องน้อย ขณะที่ลำเอ็นแล่นเข้าออกในจังหวะที่ถี่รัว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ขณะที่ใบหน้าคมฝังปลายจมูกโ่ด่งเข้าหาซอกคอขาวระหงดูดดึงจนเกิดรอยแดงที่เขาฝังลึกเอาไว้ราวกับตีตราจองไม่ให้ใครกล้ามาซ้ำ หรือ เอาตัวเธอไปได้ สัมผัสหยาบ

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 169

    เวลาต่อมา "อื้อ" เทียนสี่ขยับตัวปรือตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือเมื่อใบหน้าถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือกับผ้าที่เปียกพอหมาด ๆ ทำเธอรู้สึกตัวแล้วพลิกนอนตะแคงหาคนที่ปลุกให้ตื่นด้วยน้ำเย็น ๆ ภายในห้องอับอบอุ่นสบาย "ลูเซิร์น" เธอเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ไอร้อนจากผิวกาย ทำให้ลูเซิร์นต้องหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อให้ไข้ลดลงไป เธอยิ้มอ่อน ๆ ให้เขาทันที เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเขาเป็นคนแรกตามที่อีกคนได้บอกเธอไว้จริง ๆ ไม่ผิดคำพูด "กี่โมงแล้ว ?" เธอถามเขาเสียงเบา จนแทบไม่ได้ยินเสียง "บ่ายสองแล้วค่ะคนเก่ง ไข้ขึ้น แต่ไม่เป็นไรลีวายมาดูแล้วบอกให้ผมป้อนยาลดไข้ให้คุณไปแล้ว" "ป้อน ?" เทียนสี่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกินยาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันตื่นมากินยาตั้งแต่ตอนไหนกันคะ" ริมฝีปากหยักยกขึ้นตรงมุมปากเล็ก ๆ "ผมไม่ปลุกหรือกวนคุณให้ตื่นเลย อยากให้คุณได้พัก" ดูเหมือนจะตอบไม่ตรงคำถาม "แล้วป้อนยายังไงคะ" เธอเอียงใบหน้าพลางกะพริบตาปริบ ๆ ขึ้นลงเบา ๆ เป็นจังหวะช้า ๆ ในตอนที่ถามแล้วรอคำตอบจากเขา "ป้อนด้วยปาก" นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวเกลี่ยไล้ไปบนกลีบปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างหลงใหลในตอนที่ให้คำเฉลย ทำเทียนสี่ใบ

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 168

    "อยากให้เรียก...เรียกอีกสักครั้งนึงจะได้ไหม ?" เธอถามเสียงแผ่ว แม้กลัวว่าตัวเองจะผิดหวัง เพราะที่ผ่านมาลูเซิร์นไม่ใช่คนที่พูดจาหวานหูอะไร ไม่แปลกหากเขาจะไม่ยอมเอ่ยเรียกคำพูด้หล่านี้ให้ได้ยินอีกซ้ำ ๆ "จะให้เรียกอีกกี่ครั้งก็ยังได้ ถ้าคุณต้องการ ผมจะทำให้ที่รัก" พูดพลางก้มลงไปจูบที่ขมับขวาของเธอเบา ๆ แล้วขยับเลื่อนลงมาแตะเรียวปากไว้ที่กลีบปากนุ่ม ๆ ค้างไว้นานนับนาทีกว่าที่เขาจะผละออกไป "ลูเซิร์น..." เทียนสี่จ้องเขาตาค้างไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว เธอจับจ้องด้วยแววตาที่เปื้อนยิ้มเต็มเปี่ยมบนใบหน้าสวย "เด็กดี....คุณนอนต่อเถอะนะคะที่รัก เดี๋ยวผมไปตามลีวายมาดูไข้" ว่าจบก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบที่หน้าผากอุ่น ๆ ทำเทียนสี่อึ้งไปราวกับถูกสาปไว้ชั่วขณะ ทันทีที่ได้ยินคำว่าที่รักหลุดออกจากปากของเขา และไม่เพียงแค่นั้น ยังมีคำพูดคะขาที่เขาพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรกอีกด้วย ทั้งที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ หมับ ! เทียนสี่เอื้อมมือบางเหนี่ยวรั้งที่ชายเสื้อของลูเซิร์นเอาไว้เหมือนไม่อยากให้ไปไหน ทำคิ้วหนา ๆ ของเขาเลิกขึ้นมาแล้วมองหน้าคนสวยที่เอาแต่จ้องเขาอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหน

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 167

    ลูเซิร์นวางเธอลงบนเตียงนอนแล้วขึ้นมาคร่อมร่างเปลือยเปล่ากักขังตัวเธอเอาไว้ภายใต้พันธนาการอันแข็งแกร่ง "ทีนี้ จะหายงอนผมได้รึยัง ?" "ยัง" เทียนสี่ตอบพลางจ้องมองเขาอย่างไม่คลาดสายตา มือบางลูบไล้ไปบนแผงอกแกร่งเบา ๆ "งั้นก็กลับหลังหัน" ว่าจบก็พลิกร่างนุ่มให้หันหลังในท่าคลานเข่า พร้อมกับฟุบหน้าลงไปบนหมอน ช้อนสะโพกอันกลมกลึงเธอให้ลอยเด่นขึ้นมาจนเห็นร่องรักอวบอูมที่ดูฉ่ำเยิ้มอวดแก่สายตาคมของเขา เผียะ ! ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงไปที่แก้มก้นขาว ๆ จนขึ้นรอยมือเป็นสีแดงตามมาด้วยรอยนิ้ว "อ๊ะ ! " เขาดึงรั้งไปที่เส้นผมบนท้ายทอยคนสวยให้เชิดหน้าขึ้นมาแล้วโน้มริมฝีปากเข้าหาเธอ ก่อนจะสัมผัสจูบอันร้อนแรงที่เรียวปากนุ่ม ๆ อย่างดุดันสอดปลายลิ้นอุ่นจัดเข้าไปในโพรงปากอันหวานล้ำแล้วบี้บดไปที่หัวจุกสีหวานจนมันนูนเด่นแข็งขึ้นเป็นไต "อื้อ ลูเซิร์น !"ทเทียนสี่สั่นสะท้านร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย "แบบนี้ชอบไหม ?" "อ๊า ลูเซิร์น ฉันชอบ !" "ไม่ชอบให้ผมอ่อนโยนรึไง" เขาผละจูบออกมาถามเธอแล้วดูดดึงลำคอขาวระหงของเธอด้วยริมฝีปากอันร้อนแรง ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ฟุบหน้าลงไปบนเตียงนอนอีกครั้ง "ก้นขาว น่ากระแท

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 83

    เทียนสี่กดโทรศัพท์มือถือต่อสายหาเจ๊หวาน หลังจากที่วางสายจากกันได้ไม่นาน ทว่าไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับถึงติดต่อไม่ได้ "ฟอร์ลัน" เทียนสี่ก้าวออกจากห้องส่วนตัว เห็นคนสนิทของพี่ชายกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอดีจึงได้เอ่ยเรียกไว้ "ครับ คุณเทียน ?" ฟอร์ลันหันกลับมาหาผู้เป็นนายหญิงของเขาพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ โดยรัก

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 70

    "เดี๋ยวเรื่องสัญญาผมจะจัดการใหม่ให้เร็วที่สุด" พูดพลางหันไปสบตากับผู้ช่วยสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน "ผมฝากคุณด้วยนะเทียน" "ได้ค่ะ ท่านประธาน" "ไว้เจอกันนะครับ คุณคาลวิน คุณหมอลีวาย เอ่อ...แล้วก็" วิคเตอร์กล่าวคำอำลาพลางหรี่มองไปทางมือขวาคนสนิทของคาลวินแล้วหยุดคำพูดทิ้งไว้เพียงแค่นั้น ดูเหมือนว่

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 66

    วันต่อมา ขณะที่รถหรูของผู้บริหารหนุ่มอย่างวิคเตอร์กำลังมุ่งตรงไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยมีผู้ช่วยสาวคนสนิทนั่งอยู่ข้าง ๆ ระหว่างทางที่เขาเป็นคนขับมาด้วยตัวเอง สายตาอันคมกริบเหลือบมองผู้ช่วยสาวที่นั่งเงียบมาตลอดทางเป็นระยะ ๆ โดยไม่ได้เอ่ยวาจาใด ๆ จนกระทั่ง... "ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่เมื่อวานลางา

  • สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย   บทที่ 62

    ดวงตาคมกริบเหลือบมองการกระทำของเด็กดื้อในสายตาเขาโดยไม่พูดอะไรออกไป หากแต่กลับดันสะโพกแกร่งเข้าหาร่องรักอันบอบบางของเธออีกครั้งแบบหนัก ๆ เน้น ๆ ปึก ปึก ปึก ! "อื้ออ... อ๊าา" เทียนสี่ส่งเสียงร้องครางอย่างไม่อาย ไม่เพียงแค่นั้นหากแต่มือบางยังคงกำมือถือของลูเซิร์นเอาไว้แน่น แล้วส่งเสียงหวานไม่ปล่อย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status