บทที่ 1

“อึก อ้า” น้ำเสียงหวานส่งเสียงร้องรัญจวนเคล้าคลอเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อจากการขบเม้มกัดกลั้นไม่ให้เสียงเล็ดลอดห้อเลือดชวนมองให้น่าสงสาร ทว่าร่างกายที่โดนเคี่ยวกรำกลับไม่ได้รับความปรานี

ร่างบางบิดเร้าตอบสนองต่อสัมผัสเพราะไม่อาจขัดขืน มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยผ้าสีแดง สีเดียวกับอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยหมิ่นเหม่ที่ถูกปลดออกด้วยฝีมือของใครบางคน เรือนร่างขาวเนียนปรากฏเชิญชวนให้สัมผัสจนยากหากใครที่ได้ทอดมองจะหักห้ามใจไหว

ส่วนอ่อนไหวกลางกายถูกกอบกุมพร้อมทั้งขยับเร่งเร้าจนร่างที่ถูกปรนเปรอสั่นเทาด้วยความเสียดเสียว ชั่วครู่เดียวเจ้าของร่างก็ถูกส่งจนถึงฝั่งฝัน ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำคาวขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนบนหน้าท้องแบนราบ

ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยได้รับ ความเสียวซ่านทั่วร่างกายเมื่อครู่ก็ยังไม่ทันเหือดหาย เขาก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขาลอยขึ้นจากพื้นที่เขานอนราบอยู่ ขาทั้งสองข้างถูกจับให้แยกออกจากกันจากนั้นก็ถูกดันให้ยกสูง

ฉิงเทียนเบิกตากว้างในทันทีที่สติรับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกาย สายตาที่ไม่คุ้นชินทำให้เขาเพ่งมองอย่างไม่ถนัด ซ้ำร่ายกายยังไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ตามดั่งใจนึกคิด

ทว่าสัมผัสเคล้าคลึงตรงสะโพกกลมทำให้เขาต้องผวา เมื่อจู่ ๆ เขาก็ถูกบุคคลปริศนาฟาดฝ่ามือลงบนก้นอย่างแรง

“เฮือก!” เขาสะดุ้งจนตัวโยน ความเจ็บร้าวระคนเจ็บแสบพลันทำให้ได้สติกลับคืนมาอย่างครบถ้วน

ฉิงเทียนพยายามเพ่งมองใบหน้าบุคคลที่กำลังกระทำบางอย่างต่อร่างกายของเขาด้วยความหวาดเกรง เพราะความสลัวจากเปลวเทียนในยามค่ำคืนไม่อาจทำให้เขามองใบหน้าของบุคคลตรงหน้าได้อย่างชัดเจน ทว่ายังไม่ทันได้นึกคิดสิ่งอื่นใดร่างกายใหญ่โตก็โน้มกายทาบทับร่างของเขาเอาไว้ เขาตกใจพยายามจะผลักออก ทว่าต้องตกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้จนไม่อาจขยับ

ทันทีที่ใบหน้าของบุคคลปริศนาเคลื่อนเข้ามาใกล้

ฉิงเทียนที่ตื่นตระหนกกับสภาพร่างกายที่ไม่อำนวยในการดิ้นรนก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง บุรุษตรงหน้าของเขาช่างมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเสียจนทำให้เขาที่เพิ่งพบเจอเพียงครั้งแรกยังเผลอไผลใจเต้นระรัวได้ถึงเพียงนี้

นัยน์ตาสีดำสนิทราวกับหลุมอันมืดมิดที่หากเมื่อจ้องมองแล้วเหมือนกับว่าตัวเขาถูกสะกดนิ่งไม่ให้ต่อต้าน ใบหน้าคมคายได้รูปพร้อมทั้งเรือนร่างกำยำสะกดทุกสิ่ง ทำให้ฉิงเทียนตกอยู่ในภวังค์อย่างไม่อาจต้านทานไหว

ทันทีที่ริมฝีปากของชายหนุ่มจรดลงบนเนินอก ความเสียดเสียวพร้อมกับความเจ็บแปลบเบา ๆ ทำให้เขาต้องแอ่นเนินอกขึ้นอย่างเผลอตัวราวกับว่าเขาเป็นคนเสนอให้อีกฝ่ายกระทำต่อ ทว่านั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ฉิงเทียนคืนสติกลับมาอีกครั้ง

“ดะ…เดี๋ยวก่อน เจ้าเป็นใครกัน” เขาตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง ทว่าน้ำเสียงของเขากลับแหบแห้ง

“สามีของเจ้า”

บุรุษตรงหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉิงเทียนเบิกตากว้างอีกครั้ง เขามั่นใจเป็นแน่ว่าเขาไม่มีสามีอย่างแน่นอน แม้แต่ชาติที่แล้วเขาก็ยืนยันได้ว่าเข้าไม่เป็นตกเป็นภรรยาของใคร แม้จะเคยแต่งชุดเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวมาก็ตามที เพราะนั่นเป็นเพียงแค่การสังเวยแด่ราชันปีศาจเท่านั้น

“จะ…เจ้าจะเป็นสามีข้าได้เช่นไร ในเมื่อข้า อะ เพิ่งตายไป” เขาพยายามหลบเลี่ยงเรียวลิ้นที่ตวัดไปมาบนเนินอก แต่เห็นทีจะไม่เป็นผลเสียเท่าไหร่ “ปะ ปล่อยข้านะเจ้าบ้า”

“เจ้ากำลังปฏิเสธข้าอย่างนั้นหรือ เหตุใดกัน ในเมื่อส่วนอ่อนไหวเจ้าตรงนี้กลับรู้สึกดีเมื่อข้าสัมผัส” เขาเงยหน้าจากเนินอกเพียงเล็กน้อยก่อนจะใช้สายตาปรายตามองพร้อมทั้งแลบลิ้นเลียสัมผัสเบา ๆ ตรงยอดอก

“เจ้าไม่มีทางเป็นสามีข้าแน่ สวรรค์เล่นตลกสิ่งใดกับข้าอยู่กันแน่ หรือว่านี่เป็นความฝัน ใช่แล้ว ข้าฝันไปแน่นอน”

ฉิงเทียนสะท้านไปทั้งตัว ตั้งตัวไม่ทันต่อเหตุการณ์ตรงหน้า เขารู้สึกอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด เพื่อเรียกสติที่เตลิดกลับมา

“เจ้าไม่ได้ฝัน และเจ้าก็มิได้ตายไป หากเป็นเช่นนั้นร่างกายของเจ้าคงไม่อาจรู้สึกดีได้เช่นนี้” เขาผละออกจากร่างของฉิงเทียน ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปัดปลายผมที่ปรกใบหน้า

ภาพตรงหน้าทำเอาฉิงเทียนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เนินหน้าท้องแบนราบเรียงตัวสวยเสียจนนึกอิจฉา ครั้นมองลงมาต่ำอีกนิดพลันดวงตากลมก็ต้องเบิกกว้าง แก่นกลางกายขนาดใหญ่โตของคนตรงหน้าทำเอาเขาแทบอดกลั้นสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่

“จะ…เจ้าจะทำอันใด” เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังใช้มือหนาของเขาปลุกปั้นจับส่วนนั้นขยับขึ้นลงจนมันขยายใหญ่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม พลันใบหน้าของฉิงเทียนก็แดงก่ำ

บุรุษตรงหน้ากลับไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งที่ฉิงเทียนร้องถามด้วยความตื่นตระหนก แต่เข้ากลับจับขาเรียวแยกออกจากกันอีกครั้งและแทรกกายของเขากั้นขวางเอาไว้ไม่ให้ร่างเล็กตรงหน้าขยับหนีได้อีก

“ข้ากำลังจะขยับขยายช่องทางให้กับเจ้า เพื่อที่ส่วนตรงนี้ของข้าจะได้เข้าไปได้”

ฉิงเทียนรู้สึกเหมือนมีสิ่งใดดุนดันอยู่ตรงส่วนนั้น เมื่อยกศีรษะขึ้นมองก็เห็นว่าส่วนใหญ่โตของอีกฝ่ายกำลังดุนดันอยู่ สีหน้าแดงก่ำค่อย ๆ ซีดเผือด เขาไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

“เจ้าคงไม่ได้หมายถึงเอาสิ่งนั้นเข้ามาในกายข้าแบบนั้นใช่หรือไม่”

“เจ้าคิดถูกแล้ว สิ่งนี้จะเข้าไปอยู่ในกายเจ้า แต่ก็ต่อเมื่อส่วนตรงนี้ของเจ้าพร้อม” เขาเอ่ยบอกให้อีกฝ่ายรู้ตัว ก่อนจะ

ค่อย ๆ สอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปทีละนิด ความคับแน่นทำเอาเขาสอดเข้าไปได้อย่างยากลำบาก แม้ว่าตรงส่วนนั้นของคนตรงหน้าจะชื้นแฉะไปด้วยน้ำรักที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมาก็ตาม

ความเจ็บแปลบอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาฉิงเทียนสะดุ้งเฮือก “มะ…ไม่ ข้ารู้สึกเจ็บ” ความปวดตึงบริเวณส่วนนั้นทำเอาน้ำตาคลอ มือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการเอาไว้กำเข้าหากันแน่น

“อดทนหน่อยเถิด แล้วเจ้าจะรู้สึกดี” เขาโน้มกายกระซิบที่ข้างหูของฉิงเทียนอย่างแผ่วเบา ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสารไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนยอมปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ทว่ากลับเร่งจังหวะการสอดแทรกเตรียมพร้อมให้กับ

ฉิงเทียนอย่างที่เขาก็อดกลั้นเอาไว้ไม่ไหว ริมฝีปากหนาประกบจุมพิตปลอบโยน พร้อมกับส่งนิ้วสอดแทรกเข้าไปเพิ่มเมื่ออีกฝ่ายเริ่มปรับตัวได้

“อืม ดี ตรงนั้น” เมื่อถูกสัมผัสจุดกระสันด้านใน ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดจนเผลอลืมตัวเอ่ยบอกอีกฝ่ายว่ารู้สึกดีอย่างไร นั่นก็ทำให้เขาถูกอีกฝ่ายกระตุ้นด้วยการกดย้ำ ๆ ตรงจุดเดิมด้วยเช่นกัน “มะ…ไม่ดี ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้เจ้าบ้า อ๊ะ ตรงนั้น ไม่ ไม่ ไม่”

“เจ้ารู้สึกดีก็ปลดปล่อยออกมาเถิด อย่าอดกลั้น”