เมียมีแต่เมียพี่นอนหลับอยู่!

บูบู้มนุษย์ผู้หญิงพวกนี้น่ารำคาญเสียจริงไม่รู้จะมากรี้ดกร้าดอะไรนักหนากะอีแค่ผู้ชายหล่อล่ำรักสุขภาพรักสัตว์ทำอาหารเป็นแล้วก็..รักเมียจอมขี้เกียจคนเดียวไม่มองใครไม่นอกลู่นอกทาง...แหวะหมั่นไส้ความจริงแล้วมันก็น่าอิจฉานั่นแหละไม่รู้ว่าไอ้ตัวลีบสันหลังยาวที่นอนขี้เกียจอยู่บนเตียงนั่นมันทำบุญด้วยอะไรถึงได้มีคนรักที่เลิศเลอขนาดนี้ผมชื่อบูบู้อายุห้าขวบเป็นหมาพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ที่มีต้นกำเนิดจากรัซเซีย ถ้าเกิดที่นั่นคงได้เป็นหมาลากเลื่อนสุดเท่เหมือนกับญาติตัวอื่นๆ แต่ถ้าเป็นหมาไซที่เกิดในแถบเอเชียเขตร้อนจะลดความถึกบึกบึนและความเข้มแข็งลงจนกลายเป็นหมาที่ดูดีแค่รูปลักษณ์ภายนอกแต่ภายในกลับไร้สติและติ๊งต๊องบ้าบอสุดๆ เพราะอากาศร้อนทำให้หมาเป็นบ้า~ส่วนคนหน้าหล่อน่าหมั่นไส้ที่จูงผมอยู่เนี่ยไม่ใช่เจ้าของผมโดยตรงแต่เป็นผัวเจ้าของผมชื่อนายมานะชื่อแม่งเชยบรมทั้งที่ไม่ได้เกิดยุคเก่าแต่ก็ยังอุตส่าถูกตั้งชื่อให้เชยสุดๆแต่ไม่ว่าชื่อจะเชยอย่างไรไอ้ใบหน้าหล่อๆ หุ่นแซ่บๆ ความพ่อครัว ความรักสัตว์นี้ก็ทำให้ใครต่างพากันชื่นชมมองตาเป็นมันหวังจะเคลมไอ้หมอนี่ทุกรายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอไม่ได้เว่ยนี่ผัวเจ

.....กูบูบู้หมาไซบีเรียนขนฟูตัวโตสีขาวดำเป็นหมาสายพันธุ์นอกตัวใหญ่เท่าคนนิสัยจริงดุร้ายล่าเนื้อแข็งแรงต้นกำเนิดอยู่ที่รัซเซียเมืองหนาวไม่ต่างจากหมาป่าในหนังแวมไพร์กูมันเท่สาดแต่...ไม่เท่ก็ตอนมาเจอเจ้านายคนเอเชียแบบไอ้ฝันดีนี่แหละ คนเหี้ยอะไรนอนได้นอนดีนอนหลับไม่ต่างจากโคอาล่าจำศีล วันนึงมียี่สิบสี่ชั่วโมงมันนอนไปแล้วสิบหกชั่วโมง...คนบ้าอะไรนอนวันละสิบหกชั่วโมงคนปกติยังนอนไม่ถึงแปดชั่วโมงด้วยซ้ำกูถูกฝึกมาตั้งแต่เกิดให้เห่าดัง สง่า ดุดัน ไล่ฟัดคนร้าย เอาไว้เฝ้าบ้านเหมาะกับคนที่ต้องการหมาน่ากลัวแต่ดูไอ้ฝันดีมันทำกับกูสิ มันเมินความน่ากลัวของกูไม่พอ สอนให้ทำอะไรแต่ละอย่างไม่ต่างจากคนมันเลี้ยงหมาไม่เป็นด้วยซ้ำ!บ้านไม่มีจานอาหารหมา ไม่มีถาดให้น้ำ อาหารหมาไม่ต้องใส่จานสั่งให้ที่ร้านมาส่งวางตรงไหนก็ตรงนั้นหน้าบ้านข้างประตู นอนไว้ทั้งกระสอบแล้วใช้มีดกรีดผ่ากลางอยากกินยังไงก็แล้วแต่ น้ำดื่มมันสอนให้หมาเปิดก๊อกหน้าบ้านดื่มเอา ที่ฉี่ที่อึมันชี้ไปที่ห้องน้ำทำท่าให้ดูแค่นั้น ที่นอนอยากนอนไหนก็แล้วแต่เพราะมันเองตอนง่วงก็หลับไม่เลือกที่เช่นกันมันเป็นคนที่ไม่มีเป้าหมายมากที่สุดตั้งแต่เห็นมน

ไอ้หล่อวางช่อกุหลาบลงบนโต๊ะหน้าทีวีใกล้ๆ ฝันดีนั่งยองลงบนส้นเท้า พอมองถุงเท้าสีขาวของมันกับเสื้อที่เคยสีขาวของฝันดีแล้วทำไมกูรู้สึกเขินอายอยากเอาหน้ามุดไข่ตัวเองในความแตกต่าง มันมองหน้าไอ้ฝันดีอยู่นานสองนานเงียบๆ เหมือนถูกกดสต๊อปไว้ท่านั้นไม่รู้ว่าหน้าเหวอๆ ปากหวอๆ นั่นมีอะไรให้มอง จืดยิ่งกว่าเต้าหู้ ซกมกก็ซกมก ขี้เกียจก็ขี้เกียจ ถ้ามันแดกอาหารหมาได้มันคงไม่เจียดเวลานอนอันมีค่าของมันมากดสั่งอาหารกินแหงๆ"เขาทำงานดึกเหรอถึงได้นอนกลางวันแบบนี้แถมบ้านก็...ค่อนข้างรก"ไอ้หล่อมันยื่นนิ้วใหญ่เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าฝันดีเบาๆ ราวกับกลัวมันจะตื่นเสียเต็มประดาแต่ถ้ากูพูดได้กูจะโกนบอกมึงว่าต่อให้แม่งมีคอนเสิร์ตอีดีเอ็มตรงนี้ก็ทำให้ไอ้ตัวขาวสันหลังยาวนี่ตื่นไม่ได้หรอกจริงจี๊งแต่แล้วจู่ๆ ไอ้หล่อก็พับแขนเสื้อทั้งสองข้างของมันขึ้นไปถึงข้อศอกใบหน้าใจดีเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น...หรือว่ามันจะเป็น?"บูบู้ไม้กวาดอยู่ไหนเหรอ? "ห๊ะ? มันพูดถึงอะไรนะ?นึกว่ามึงจะกลายร่างเป็นโจรกระซวกไส้ไอ้ฝันดีเพื่อยกเค้าบ้านที่...โคตรจะมินิมอลไม่มีอะไรให้ปล้นหลังนี้"ไม้กวาด ไม้ถูพื้น น้ำยาถูพื้น อยู่ตรงไหนรู้ไ

เรื่องราวมันก็เป็นเช่นนั้นเรื่อยมาตั้งแต่เริ่มเล่นแอปหาคู่แล้วไปปัดขวาแมตช์กับผู้ชายหน้าใสผมสั้นหยักศกสวยบนที่นอนดวงตาคู่สวยปรือปรอยไม่เหมือนตั้งใจถ่ายแต่กลับให้อารมณ์เหมือนเจ้าหญิงนิทราที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยจุมพิตของเจ้าชาย ถึงแม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจว่าทำไมพิมพ์ถามอะไรไปก็ไม่พิมพ์ตอบกลับมาจนเกือบจะถอดใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไปคุยกับคนอื่น แต่จู่ๆ ก็มีภาพเบลอๆ ขาดๆ เกินๆ รัวส่งมาให้ทุกวันจึงส่งภาพที่ชอบถ่ายให้คุณย่าดูกลับไป แล้วความสัมพันธ์ของเราที่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็ถูกสานต่อนานนับเดือน ถึงแม้จะชอบเจ้าของโปรไฟล์ตั้งแต่แรกเห็นแต่การไม่คาดหวังว่าต้องรีบร้อนเป็นแฟนหรือรักกันให้ไวที่สุดก็เป็นเรื่องราวดีๆ เพราะมันดูบริสุทธิ์และโรแมนติกสำหรับคนใจเย็นเช่นตนแล้ว วันหนึ่งคุณย่าป่วยหนักจนไม่สามารถดูแลเองที่บ้านได้ต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์เพื่อดูอาการตลอด ความรู้สึกเศร้าโหยหาความอบอุ่นและอาการว่างทำให้หลังจากได้โลเคชั่นบ้านผู้ชายที่แมตช์ในแอปหาคู่มาอย่างงงๆ ว่าทำไมหมาถึงกดแชร์โลเคชั่นได้แต่ก็ตัดสินใจซื้อดอกไม้ขับรถไปหาเจ้าตัวตามที่อยู่นั้น ยืนตั้งสติอยู่หน้าบ้านตั้งนานกว่าจะตัดสินใจกดกริ่ง

...“บูบู้” ผมนั่งหน้าโซฟาทีวีโดยมีหัวทุยเล็กของฝันดีนอนหนุนอยู่..ไม่ใช่เรายังไม่เคยคุยกันแค่ผมมาทีหลังแล้วชอบยกหัวคนตัวเล็กขึ้นมาหนุนตักตัวเองประจำส่วนบูบู้ก็นอนที่ปลายเท้าฝันดีขาเรียวเล็กนั่นเกยก่ายขนฟูนุ่มนิ่มหลับปุ๋ยไม่เคยตื่นงื้ดดด~เจ้าขนฟูขานรับเอียงคอมาหาผมเล็กน้อย“คุณย่าฉันชอบหมาพันธุ์ไซบีเรียนแบบนาย” โฮ่ง~“ไปหาคุณย่าของฉันกันไหม? ท่านใจดีมากๆ รักสัตว์ด้วย” โฮ่ง~ บูบู้เห่ารับเสียงใสกระดิกหางไปมาทันทีที่ชวนไปข้างนอก“แล้วจะบอกฝันดียังไงถ้าเขาตื่นขึ้นมาไม่เห็นนาย” เจ้าบูบู้ทำตาเป็นขีดเดียวสลัดขาเล็กออกจากตัวกระโดดลงโซฟาไปรออยู่หน้าประตูรั้ว ผมชักไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของคนกับหมาบ้านนี้ซะแล้วสิ..โรงพยาบาล“คุณย่า .. คุณย่าครับผมมีอะไรมาให้คุณย่าดูด้วยนะ” คุณย่ามานีในวัยแปดสิบห้าปีลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ สัมผัสอบอุ่นของมือใหญ่ที่กอบกุมมือเหี่ยวย่นบีเบาๆ ให้รู้ว่ามีคนที่รักรอให้หายดีอยู่ “อืออ” เสียงครางรับในลำคอตอบหลานรักด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีริมฝีปากหยักคนหนุ่มกดลงบนหน้าผากเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาความอบอุ่นที่เคยได้รับจากคุณย่าในตอนเด็กคือจุ