ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิด

ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิด

หลังจากที่ลู่ชุนพาจ้าวลี่หลินมาอยู่ที่หมู่บ้านอู่ยวน ในทุก ๆ วันชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาช่วยพวกนางทำบ้าน และจ้าวลี่หลินก็รับหน้าที่ทำอาหารให้กับทุกคน ก็ในเมื่อเขามาช่วยพวกนางสร้างบ้านแล้ว จะต้องให้ลำบากกลับไปกินอาหารที่บ้านตนเองได้อย่างไร 

"อาหลินวันนี้ทำแกงอะไรหรือ กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลยเชียว" ป้าฝูภรรยาของลุงฝูอันที่มาช่วยพวกนางทำบ้านส่งเสียงร้องทัก ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาถึงเสียอีก จ้าวลี่หลินเงยหน้าจากเตาไฟหันไปส่งยิ้มให้ 

"ข้าทำน้ำแกงกระต่ายเจ้าค่ะ เมื่อวานสามีข้าขึ้นเขาไปดักกระต่ายได้มาถึงสามตัว ข้าจึงแบ่งมาเคี่ยวน้ำแกง และยังเลาะเนื้อมาประเดี๋ยวจะทำเสี่ยวหลงเปาเนื้อกระต่าย กินคู่กับผัดผักหวานป่า ป้าฝูกินข้าวมาหรือยังจะกินก่อนสักหน่อยดีหรือไม่"

"ไม่เป็นไร ๆ ก่อนออกจากบ้านข้ากินมาแล้ว นี่เจ้ากำลังจะนวดแป้งหรือ ให้ข้าช่วยเถอะ" 

"เช่นนั้นป้าฝูมาเคี่ยวน้ำแกงให้ข้าก็แล้วกัน" ป้าฝูเดินไปนั่งที่หน้าเตาเคี่ยวน้ำแกงในหม้อใบใหญ่ นางเห็นผักหวานป่ายังแช่อยู่ในน้ำ ก็หันไปถามว่าต้องการให้ช่วยหั่นหรือไม่ จ้าวลี่หลินพยักหน้าตอบตกลง ส่วนตนเองก็นวดแป้งเพื่อทำเสี่ยวหลงเปาไม่หยุด

ทั้งสองคนช่วยกันทำราวหนึ่งชั่วยามทุกอย่างก็เสร็จสิ้นลง พอดีกับพวกผู้ชายที่แบกไม้ลงจากเขา ท่ามกลางบุรุษทั้งหลาย จ้าวลี่หลินรู้สึกว่าสามีของนางโดดเด่นกว่าทุกคน ตัวเขาสูงใหญ่ ทั้งใบหน้ายังคมเข้มดังเช่นเอกบุรุษในเมืองหลวง ดูแตกต่างจากคนที่นี่อย่างสิ้นเชิง ทว่าเขากลับปรับตัวกลมกลืนได้อย่างลงตัว เผลอมองจนป้าฝูเดินเอาศอกมากระทุ้งที่แขนและส่งยิ้มอย่างรู้ทันมาให้ ใบหน้าหวานพลันแดงซ่าน รีบก้มหน้าลงทันที แต่กระนั้นลู่ชุนก็เห็นได้อย่างชัดเจน

"แหม!!..ข้ารู้แล้วว่าสามีเจ้ารูปงาม แต่เจ้าก็ไม่เห็นต้องจ้องจนน้ำลายยืดเช่นนี้ ยามอยู่กันสองคนมองไม่พออีกหรือ" 

"ขะ..ข้าไม่ได้มองเขาเสียหน่อย ข้า..ข้ามองไม้ที่พวกเขาแบกมาต่างหาก" นางปฏิเสธอย่างไม่เต็มเสียงนัก ป้าฝูเห็นว่าหญิงสาวเขินอายก็เลิกหยอกล้อ จ้าวลี่หลินจึงถอนหายใจโล่งอก นางเหลือบไปมองลู่ชุนอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ ที่หลังเขาสะพายตะกร้าหวายใบหนึ่งเหมือนจะมีบางอย่างอยู่ในนั้น นางรีบเดินเข้าไปหาและปลดตะกร้าที่หลังเขาลง จึงได้เห็นว่ายังมีไก่ป่าถูกมัดเอาไว้อีกสองตัว

"เย็นนี้เจ้าเอาสองตัวนี้ไปทำอาหารเถอะ" 

"รอบนี้ท่านตัดไม้มาเยอะมากคงพอที่จะสร้างบ้านกระมัง" จ้าวลี่หลินพยักหน้าขึ้น โอบกอดตะกร้าไว้ในอก นางหันไปมองกองไม้ที่ถูกวางเอาไว้ข้างบ้าน ก็เห็นว่ามันมีหลายต้น หากเป็นยุคที่นางจากมา ต้นไม้เช่นนี้มีไม่มากแล้ว ยิ่งหากจะตัดแบบนี้ยังต้องแจ้งทางการเสียก่อน มิเช่นนั้นต้องถูกจับแน่ ๆ ทว่าในยุคนี้อยากจะตัดเท่าไรก็ตัดได้ ป่าเขายังอุดมสมบูรณ์อยู่มากดีเหลือเกิน

"อืม..ข้าคำนวณดูแล้วเท่านี้ก็น่าจะพอ เราทำตัวบ้านให้พอได้อยู่ก่อน หลังจากนั้นข้าก็ค่อยต่อเติมเพิ่มเอาทีหลัง" 

"ดีเจ้าค่ะ หลังจากนั้นเราสองคนก็ค่อยช่วยกันทำไปทีละนิด" ความตั้งใจเดิมของลู่ชุนคือการไม่สนใจสตรีผู้นี้ ยิ่งไม่ชอบที่จะสนทนากับนาง ทว่าตลอดระยะทางที่เขาและนางเดินทางมาด้วยกันเพียงลำพัง เขาก็ไม่รู้ตัวเลยว่า ตนเองนอกจากจะเถียงกับนางอยู่เสมอแล้ว ยังใส่ใจเรื่องต่าง ๆ ของนางมากอีกด้วย

"พรุ่งนี้ลุงไห่จะพาข้าเข้าไปในตัวอำเภอ คนที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ตัดไม้ให้เป็นแผ่น ยังต้องไปจ้างช่างมาทำให้ ส่วนการสร้างบ้านลุงไห่กับชาวบ้านจะช่วยกัน แต่หลายวันมานี้พวกชาวบ้านก็ช่วยเรามามากแล้ว พวกเขายังต้องทำมาหากินอีก ข้ายังพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง เลยจะจ้างให้สร้างบ้านไปเลยเจ้าเห็นว่าอย่างไร"

"ก็ดีเจ้าค่ะ แต่ข้ากลับเห็นว่าท่านจ้างช่างมาตัดแผ่นไม้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนเรื่องสร้างบ้าน อย่างไรเราก็ต้องอาศัยอยู่ที่นี่ เช่นนั้นเราก็จ้างชาวบ้านที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ท่านไปในตลาดก็นำเครื่องประดับข้าไปขายด้วย"

"ได้อย่างไรกัน นั่นเป็นของของเจ้า"

ลู่ชุนขมวดคิ้วส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย ถึงแม้เมื่อก่อนยามที่นางอยู่สกุลลู่จะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนพี่สะใภ้ ทว่าเขาก็เห็นว่านางมีเครื่องประดับล้ำค่าอยู่หลายชิ้น ครอบครัวนางมิได้ให้สินเดิมนางมากมายเช่นนั้น นอกจากจะไม่ให้แล้ว เขาก็เห็นว่าพี่ชายนางก็แอบมาขอไปจนหมด ของที่นางได้มาคงเป็นของกำนัลจากฮูหยินใหญ่ที่ใช้ให้นางทำร้ายเขากระมัง เมื่อคิดถึงที่มาของเครื่องประดับนาง เขาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก โทสะสายหนึ่งพลุ่งพล่านไปทั้งตัว 

"ท่านพี่..ของข้าหรือของท่านก็เหมือนกันมิใช่หรือ อย่างไรข้าก็แต่งให้ท่านแล้ว"

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ข้ายังไม่ถึงกับต้องเอาเครื่องประดับที่เจ้าได้มาอย่างยากลำบากไปขายกิน" พูดจบร่างกำยำก็สะบัดหน้าเดินออกไป ทิ้งให้จ้าวลี่หลินได้แต่ยืนมองอย่างไม่เข้าใจ ไม่ใช่เมื่อสักครู่เขายังพูดกับนางดี ๆ อยู่ไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดอยู่ ๆ ก็โมโหเสียแล้วเล่า หรือคิดว่านางดูหมิ่นเรื่องที่เขาไม่มีเงิน แต่สวรรค์นางไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย นางก็แค่เห็นว่าอยู่ที่นี่เครื่องประดับเหล่านั้นหาได้จำเป็นไม่ และอีกอย่างของพวกนั้นน่ารังเกียจเกินกว่าที่นางจะหยิบเอามาใช้

วันนี้ทั้งวันจ้าวลี่หลินพยายามจะพูดคุยกับลู่ชุน แต่เขาก็ดูยุ่งจนไม่สามารถหาช่องว่างได้เลย นางจึงล้มเลิกความตั้งใจเอาไว้ยามค่ำเสร็จงานแล้ว ค่อยหาเวลาแก้ความเข้าใจผิดกับเขาก็แล้วกัน หญิงสาวหันไปช่วยหยิบจับเล็ก ๆ น้อย ๆ จนกระทั่งถึงยามเว่ยนางก็ต้องกลับเข้าไปทำอาหารอีกหนึ่งมื้อ 

่"ท่านจะไปอาบน้ำหรือ รอก่อนได้หรือไม่ข้าไปด้วย" ลู่ชุนเห็นนางถือตะกร้าติดมือมาก็รู้ว่านางต้องการไปซักผ้า เขาแย่งนางมาถือเองและเดินนำหน้าไป ไม่แม้แต่จะพูดกับนางสักประโยค

"ท่านโกรธข้าหรือ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ทั้งไม่ได้คิดจะดูหมิ่นท่าน ข้าก็คิดว่าเครื่องประดับเหล่านั้นไม่ได้จำเป็นสำหรับข้าเลย อีกอย่างพวกเราไม่มีเงินทองมากมายถึงเพียงนั้น ตอนที่ท่านออกจากสกุลลู่ฮูหยินใหญ่ก็ยักยอกเงินท่านไปจนหมด ข้าจึงคิดว่าเอาของเหล่านั้นไปขายเสีย แล้วเอาเงินมาจ้างคนทำบ้านให้เสร็จเร็ว ๆ ไม่ดีกว่าหรือ ข้าคิดเช่นนี้จริง ๆ นะ ท่านอย่าได้มองเจตนาข้าผิดไป" 

ลู่ชุนยังไม่ตอบออกมาสักครึ่งคำ นางเองก็พูดไปหมดแล้ว ถ้าเขายังเข้าใจผิดอีกนางก็จนปัญญาแล้วเช่นกัน 

"ท่านยังโกรธข้าอีกหรือ" นางเม้มปากก้มหน้ามองหลังเท้าของเขาที่เดินนำหน้า อยู่ ๆ เขาก็หยุดเดิน นางไม่ทันตั้งตัวจึงชนเข้าที่แผ่นหลังเขาอีกแล้ว ดีที่ครั้งนี้นางก้มหน้า ไม่เช่นนั้นเลือดนางคงไหลอีก

"หยุดทำไมกัน"

"ถึงลำธารแล้วไม่หยุดได้หรือ"

"อ้อ..เช่นนั้นข้าไปซักผ้าตรงนั้น" นางร้องอ้อออกมาหนึ่งคำ เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นธารน้ำใสที่ชาวบ้านมักจะเอาน้ำตรงนี้ไปใช้สอยกันทุกบ้าน นางมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นคนแม้แต่คนเดียว อาจเพราะยามนี้เป็นยามไฮ่แล้วแล้วกระมัง ผู้คนก็คงพักผ่อนนอนหลับกันหมดแล้ว

"เจ้าถือตะเกียงไปเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำตรงนี้ เจ้าเองก็หลบหลังโขดหินนั่นอาบน้ำเสีย เสร็จแล้วก็เรียกข้า" 

"อืม" นางพยักหน้ารับและเดินออกไปตรงโขดหินที่เขาชี้บอก ลู่ชุนมองตามร่างอรชรไปจนเห็นว่านางนั่งลงซักผ้าแล้ว เขาจึงเดินลงไปชำระร่างกายตนเองในแม่น้ำ