Beranda / รักโบราณ / สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน / ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน

Share

ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน

last update Tanggal publikasi: 2025-11-04 23:06:10

ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน

 หลังจากเดินทางมานานนับเดือนในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงที่หมายเสียที เสี่ยวไป๋ก้าวเท้าไปหยุดในที่รกร้างแห่งหนึ่ง ต้นเถาจื่อ[1] ยังพอมีร่มเงาให้ได้หลบแดดอยู่บ้าง นับว่าเจ้าม้าดำนั่นรู้ความยิ่งนักมันหยุดลงที่ใต้ต้นไม้ พลางก้มหน้าเล็มกินหญ้าที่ขึ้นเกือบถึงหัวเข่า หลังต้นเถาจื่อเป็นบ้านพัง ๆ หลังหนึ่ง นางกระโดดลงจากเกวียนแต่แล้วก็รีบกรีดร้องกระโดดโหยงขึ้นมาบนเกวียนเช่นเดิม กริชเล่มหนึ่งปักลงไปบนพื้น งูลายตัวยาวบิดม้วนหัวมันถูกเสียบจมลงไปในดิน นางลูบแขนตนเองพลางเบ้ปากมอง

"นี่คือบ้านบรรพชนของสกุลลู่จริงหรือ"  นางหันไปมองระหว่างบ้านพัง ๆ และสามีหนุ่มที่กำลังก้มเก็บซากงูขึ้นมา

"คงใช่" คงใช่!!..หมายความว่าอย่างไร อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้อย่างนี้น่ะหรือ เขาพานางมาผิดที่หรือไม่ ถึงอย่างไรสกุลลู่ก็มีลำดับขั้นป๋อ เหตุใดจึงมีบ้านบรรพชนที่ย่ำแย่ถึงเพียงนี้

"มะ..หมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่าท่านมาผิดที่" ลู่ชุนเดินเข้าไปในบ้าน อย่าเรียกว่าบ้านเลยเถอะ เรียกว่าไม้พัง ๆ ตั้งตระหง่านกองหนึ่งดีกว่า

"หลังจากที่ท่านทวดของข้าสร้างชื่อเสียงในสนามรบ ฝ่าบาทก็มอบที่ดินบรรพชนในอำเภอฮุ่ยหลัว คนสกุลลู่ส่วนใหญ่ก็อยู่ที่นั่น"

"เช่นนั้นเหตุใดพวกเราจึงไม่ไปอำเภอฮุ่ยหลัวเล่า พวกเรามาเหลียงโจวทำไมกัน"

"ก็เพราะที่อำเภอฮุ่ยหลัวเป็นที่ดินสกุลลู่"

"ก็ใช่อย่างไรเล่า พวกเราต้องไปที่ดินบรรพชนสกุลลู่สิ ไปเถอะออกเดินทางยามนี้ยังทัน" 

"เจ้าอยากตายอย่างนั้นหรือ..หากไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ก็ไปอำเภอฮุ่ยหลัวเถอะ ข้าจะไม่รั้งเจ้า ส่วนข้าจะอยู่ที่นี่ บ้านเดิมของสกุลถางของมารดาข้า" จ้าวลี่หลินมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เขาไม่ได้มองมาที่นาง แต่มองไปยังบ้านทรุดโทรมตรงหน้า แววตาที่เอ่ยถึงมารดาสั่นไหวนางจึงทันได้เห็น หญิงสาวถอนหายใจออกมา 

"เช่นนั้นพวกเราก็เข้าไปดูข้างในเถอะ ยังพอจะอยู่อาศัยได้หรือไม่ หากไม่ได้ก็ขึ้นไปตัดไม้บนเขา สร้างบ้านขึ้นมาใหม่เสีย ในป่ามีต้นไม้ ในน้ำมีปลา ดูสิว่าพวกเราจะอยู่กันไม่ได้ เราสองคนสี่มือสี่เท้ายังต้องกลัวความลำบากอีกหรือ" ลู่ชุนขมวดคิ้วขึ้น เขาเกือบจะยกมือขึ้นเคาะหูตนเองเสียแล้ว นั่นเป็นคำพูดของนางจริงหรือ สตรีที่เห็นเขาก็คอยแต่จะรังเกียจ และส่งสายตายั่วยวนให้พี่ใหญ่เขาเสมอ ยังเป็นนางผู้นั้นจริงหรือ

จ้าวลี่หลินเดินเข้าไปในบ้าน เพียงแค่ผลักเบา ๆ ประตูไม้ก็พังลงไป ทั้งหนูทั้งสัตว์ป่าวิ่งหนีไปคนละทาง นั่นยังไม่รวมงูที่นางกลัวนักหนานั่นอีก ร่างอรชรแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น ทว่าพื้นก็ไม่มีที่ให้ทรุดตัวลงได้เช่นกัน 

"ท่าน..คืนนี้พวกเราจะนอนกันอย่างไร เกรงว่าคงต้องสร้างบ้านใหม่แล้ว" 

"ทำไมกลัวแล้วหรือ ไม่ใช่เจ้าพูดเองหรือว่าไม่กลัว ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วกระมัง" ลู่ชุนแค่นเสียงเย้ยหยัน เขาเดินผ่านนางเข้าไปข้างใน หน้าต่างบ้านที่เคยมีถูกถอดออกไปแล้ว เครื่องเรือนก็หายไปหมด พื้นบ้านโล่ง ๆ เต็มไปด้วยต้นหญ้าและเห็ดพิษ เดินเข้าไปข้างในยังเหลือเตียงไม้เนื้อแข็งที่ยังพอนอนได้อยู่

จ้าวลี่หลินเบ้ปากขึ้นเดินตามชายหนุ่มเข้าไปสำรวจข้างในเช่นกัน ความทรงจำเกี่ยวกับถางอี๋เหนียงมารดาของลู่ชุนก็ไม่มีในความทรงจำเลยสักนิด จำได้แค่เพียงว่านางขายตัวเข้ามาเป็นบ่าวรับใช้ในสกุลลู่ ต่อมาลู่จือเห็นเข้าก็ถูกใจรับนางเป็นสาวใช้ข้างห้อง หลังให้กำเนิดลู่ชุนก็ถูกยกเป็นอี๋เหนียง แต่บ้านเดิมของถางอี๋เหนียงอยู่ที่ใดนั้น จ้าวลี่หลินไม่รู้เลยสักนิด 

ฮี่ ๆ เสียงเสี่ยวไป๋ร้องขึ้นมา พร้อมกับเสียงฟึดฟัดของลมหายใจมัน จ้าวลี่หลินแทบจะนึกภาพตลก ๆ ของเจ้าม้าบ้านั่นได้ทันที ทว่านอกจากเสียงร้องของม้าแล้ว ก็มีเสียงเรียกของบุรุษผู้หนึ่ง นี่อย่าบอกนะว่าเจ้าเสี่ยวไป๋นั่นนอกจากจะเป็นม้าแล้ว ยังเป็นสุนัขเฝ้าบ้านได้อีกด้วย 

"พวกท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ" ลู่ชุนเดินออกมาข้างนอก จ้าวลี่หลินก็เดินตามออกมาด้วย ผู้ที่มาเรียกเป็นบุรุษมีหนวดเคราและเส้นผมสีดำแซมด้วยสีขาว ดูแล้วมีอายุมากสักหน่อย ลู่ชุนประสานมือด้านหน้าโค้งตัวลงเล็กน้อย 

"ข้ากับภรรยาพวกเรากลับมาอยู่ที่ดินของท่านตาขอรับ ท่านคือ.."

"ข้าหยางมั่วเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่นี่ และนี่คือหยางไห่บุตรชายของข้า เช่นนั้นพวกเจ้าก็คือญาติของตาเฒ่าถางอี้หรือ"

"เป็นเช่นนั้นขอรับ ท่านตาของข้ามีนามว่าถางอี้ ท่านยายมีนามว่าหลี่เหม่ย ส่วนมารดาของข้านามว่าถางหลิงอี" ลู่ชุนบอกรายชื่อญาติทางฝั่งมารดาออกมาจนหมด ครั้นได้ยินว่าเขาเป็นบุตรชายของถางหลิงอี หยางไห่ที่ยืนนิ่งมานานก็เงยหน้าขึ้นจ้องหน้าลู่ชุนอย่างโจ่งแจ้ง เหมือนจะมองหาเงาของใครบางคนผ่านทางบุรุษผู้นั้น ลู่ชุนยืนนิ่งให้สองพ่อลูกจ้องตามสบาย 

"อ่า..เจ้าเป็นบุตรชายของอาหลิงอีเองหรอกหรือ นางเป็นเช่นไรบ้างสบายดีหรือไม่ แล้วเหตุใดจึงไม่กลับมาด้วยกัน"

"นางจากไปแล้วขอรับ ข้าตั้งใจนำกระดูกของนางกลับมาบ้านเกิดด้วย ท่านแม่คิดถึงที่นี่อยู่เสมอ" หยางไห่เหม่อมองไปยังใต้ต้นเถาจื่อ ดวงตาสั่นไหว

"เหตุใดนางถึงจากไป นางเจ็บป่วยหรือ"

"หลังจากที่ท่านแม่ให้กำเนิดข้า นางก็ไม่แข็งแรงมาตลอด ปีชุนเต๋อที่สิบห้านางก็จากไปแล้ว" หยางไห่เซถอยหลังจนเกือบล้ม หยางมั่วผู้เป็นบิดาต้องจับเอาไว้พร้อมทั้งไอเรียกสติ

"ตั้งแต่ตาเฒ่าถางจากไป บ้านหลังนี้ก็ปล่อยร้างมาตลอด พวกข้าก็มิได้สนใจมาดูแล เพราะคิดว่าคงจะไม่มีคนกลับมาอยู่ แต่อาไห่กับมารดาของเจ้าเป็นสหายกันตั้งแต่เด็ก ๆ วันที่นางออกจากหมู่บ้านไป นางเคยบอกกับลูกชายข้าว่าจะกลับมา อาไห่จึงไม่ยอมให้ใครเข้ามารุกล้ำที่นี่ ในเมื่อพวกเจ้าตั้งใจมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็อยู่ไปเถอะ เครื่องไม้เครื่องมือถางหญ้าก็ไปยืมข้าได้ พรุ่งนี้ข้าจะเกณฑ์คนในหมู่บ้านมาช่วยสร้างบ้าน ระหว่างนี้พวกเจ้าก็พักบ้านข้าก่อนก็แล้วกัน" ผู้เฒ่าหยางมั่วเห็นว่าสองผัวเมียตั้งใจมาอยู่ที่นี่ ประเดี๋ยวเขาก็จะประทับรายชื่อตีทะเบียนราษฎร์เป็นคนในหมู่บ้านอู่ยวน

"อย่าให้ข้ากับภรรยาต้องรบกวนเลยขอรับ ในบ้านยังเหลือเตียงไม้พอจะนอนได้อยู่ พวกเราอาศัยกันที่นี่ได้ แต่เรื่องสร้างบ้านยังต้องรบกวนท่านหัวหน้าอยู่ดี"

หยางมั่วเห็นว่าเกลี้ยกล่อมแล้วลู่ชุนก็ยังคงยืนยันจะอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้บังคับให้ลำบากใจ เขากลับไปที่บ้านพร้อมกับหยางไห่ เพียงไม่นานก็พาคนหนุ่มในหมู่บ้านมาช่วยกันถางหญ้าในบ้าน และรอบ ๆ บ้านให้พออยู่ได้ไปก่อน และยังบอกอีกว่าหากขาดเหลือสิ่งใดอย่าได้เกรงใจรีบไปแจ้งให้เขาทราบที่บ้านโดยด่วน ลู่ชุนและจ้าวลี่หลินโค้งคำนับเป็นการขอบคุณ เอาไว้ให้เสร็จเรื่องที่อยู่เขาค่อยขึ้นเขาไปหากวางป่ามาย่างเลี้ยงคนในหมู่บ้านสักวัน

เชิงอรรถ

^ 桃子 [táozi เถาจื่อ] ลูกท้อ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง

    ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง "อันอันลูกต้องเอาไปล้างก่อนแล้วจึงจะกินได้""ไม่ทันแล้วขอรับลูกกัดมันไปแล้ว" จ้าวลี่หลินส่ายหน้าพลางมองผลซีหงซื่อ[1] สีแดงสด ผลขนาดเท่ากำปั้น ที่อยู่คาปากของบุตรชาย นางยื่นมือหมายจะดึงมันออกมาทว่าเด็กชายกลับหลบ"ท่านแม่ลูกใช้เสื้อเช็ดแล้วขอรับ ท่านพ่อบอกว่าเกิดเป็นบุรุษจะทำตัวเหมือนสตรีได้อย่างไร มีครั้งใดบ้างที่ทหารยามออกรบจะได้กินของดี ๆ ต่อให้ตกพื้นคลุกฝุ่นคลุกดิน ก็ต้องกินประทังชีวิต แล้วซีหงซื่อของลูกนับเป็นอะไรได้ เพียงแค่ไม่ได้ล้างก่อน กินได้สบายมาก""พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าอยากเป็นทหารเช่นเดียวกับบิดา" "โอ้ว..ลูกไม่ถนัดการใช้แรงงานเช่นเดียวกับพี่ชายและท่านพ่อหรอก ลูกขอเป็นกุนซือวางแผนการรบให้พี่ชายดีกว่า""เช่นนั้นแม่ก็ต้องรบกวนท่านกุนซือมาช่วยเก็บผักให้เสร็จก่อนเจ้าค่ะ เอ้านี่รับไป แม่จะพาน้องไปนอนแล้ว" ลู่หย่งฉือรับตะกร้ามาถือไว้ เขามองมารดาที่เดินท้องโตออกจากสวนผัก ทว่ายังไม่ทันได้ออกจากสวนผัก ก็เห็นท่านแม่เซถอยหลัง นางนั่งคุกเข่าลงที่พื้น "ท่านแม่เป็นอะไรหรือขอรับ เหตุใดจึง...." ดวงตากลมมองมารดาของตนที่นั่งยองอยู่บนพื้นแล้วกวาดตาไปรอบตัวด้วยความระว

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว

    ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวจ้าวลี่หลินยืนมองแปลงผักที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ แทบจะกินภูเขาทั้งลูก และโรงผลิตน้ำพริกเผา นอกจากนั้นยังมีโรงผลิตผักอบกรอบที่นางเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา และมีสวนใบชาที่นางปลูกเอาไว้และนำมาผลิตเป็นใบชาอีกด้วย สินค้าเหล่านั้นเป็นสินค้าขึ้นชื่อของเมืองกานโจว ทุกปีนางจะเลือกของที่ดีที่สุดส่งเข้าวังหลวงก่อนเสมอ และที่เหลือก็จะเก็บเอาไปขายแปลงผักและผักอบกรอบนั้น มิได้เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว นางทำการค้าแบบยุคปัจจุบัน สร้างกลุ่มการค้าภรรยาทหารขึ้นมา แบ่งให้ซื้อหุ้นในจำนวนหนึ่ง แต่นางก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ตั้งชื่อสมาคมการค้าฮูหยินกานโจว หลังจากที่ตั้งสมาคมขึ้นมาแล้ว นางก็จ้างลูกจ้างที่เป็นชาวบ้านในเมืองกานโจวก่อนเป็นกลุ่มแรก จ้าวลี่หลินสอนขั้นตอนการปลูกผัก ทำปุ๋ย และการอบผักผลไม้เองทุกขั้นตอน ใช้เวลาเพียงไม่นาน สมาคมการค้าฮูหยินกานโจวก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้น"หลินหลินเจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยจนเกินไป มิใช่ว่าข้าจะหาเงินให้เจ้าไม่ได้เสียเมื่อไร ทุกวันนี้เบี้ยหวัดรายเดือน เงินภาษีห้าหัวเมืองหลักส่งเข้าหลวงแล้ว ที่เหลือข้าก็ให้เจ้าทั้งหมด เจ้ายัง

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบ

    ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบรถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงช้า ๆ เรื่องที่ควรทำก็ทำเสร็จสิ้นแล้ว หวังอี๋เหนียงสารภาพหมดทุกอย่าง ว่าครั้งนั้นนางมิได้ร่วมหลับนอนกับลู่ชุน เขาถูกวางยาและนำมาส่งที่ห้องนาง ฮูหยินใหญ่บังคับให้นางแสร้งร้องไห้ใส่ความ นางไม่มีทางเลือกจึงได้รับปากทำเช่นนั้น ถึงแม้จ้าวลี่หลินคนเดิมเองก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่รังแกสามีของนาง ทว่าสตรีผู้นั้นก็ตายไปแล้ว ก็ให้จบกันไปแค่นี้ "ท่านแม่พวกเราจะไปที่กานโจวหรือขอรับ ท่านพ่อบอกว่าพวกเราจะอยู่ที่นั่นตลอดไป""ใช่แล้ว..ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้ท่านพ่อเฝ้าประจำที่กานโจว เป็นแม่ทัพใหญ่ดูแลหัวเมืองทางเหนือทั้งห้าหัวเมือง พวกเราจะย้ายไปอยู่นั่นตลอดไป""เช่นนั้นหยวนหยวนก็จะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ" ลู่หย่งเล่อตบหน้าอกตนเองเสียงดัง เขาอยากเป็นทหาร อยากแข็งแกร่งจะได้ปกป้องแม่กับน้อง ทว่าลู่หย่งฉือกลับส่ายหน้าเบ้ปาก จ้าวลี่หลินเห็นดังนั้นก็ยกคิ้วขึ้น นางอุ้มบุตรชายคนเล็กมานั่งบนตัก พลางจุมพิตไปที่แก้มกลม ๆ อย่างเต็มแรง"อันอันเล่าอยากเป็นแม่ทัพหรือไม่" "ไม่ อันอันชอบหนังสือ" "หืม..อันอันน้อยของแม่ชอบเรียนหนังสือหรอกหรือ ไหนดูสิเขีย

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย

    ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย"กรี๊ด..นังจิ้งจอก..นั่งชั่ว..จ้าวลี่หลินนังสารเลว กล้าดีอย่างไรถึงมายุ่งกับสามีข้า สามีเจ้าไม่มีหรือ หรือว่าผู้เดียวมันไม่พอต่อความร่านราคะของเจ้า" เสียงก่นด่าดังออกจากในห้อง เรือนท้ายจวนที่เคยสงบเงียบยามนี้วุ่นวายราวกับตลาดยามเช้า "ตบปากนาง!!.." เสียงเข้มตวาดดังมาจากทางหน้าประตู ลู่ชุนเดินเข้ามาพร้อมกับท่านป๋อบิดาตนเอง ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงแหลมที่กำลังด่าทอภรรยาของเขาอยู่ บ่าวรับใช้เห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็พากันหลีกทางให้ หูเทียนมิ่งเดินหน้าเข้าไปตวัดฝ่ามือตบลงที่ริมฝีปากของฉินซื่อภรรยาลู่จั่นเต็มแรง นางถุยเลือดปนซี่ฟันออกมา พลางกรีดร้องดังลั่น กระโจนเข้าใส่พ่อบ้านหูอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้ชั่ว!!..ไอ้บ่าวชั่วกล้าดีอย่างไร ข้าเป็นฮูหยินซื่อจื่อ บ่าวชั่วเช่นเจ้ากล้าตบข้าหรือ""โทษฐานที่ท่านดูหมิ่นฮูหยินแม่ทัพใหญ่ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "หึ..ฮูหยินแม่ทัพหรือ ก็แค่นังจิ้งจอกร่านราคะผู้หนึ่ง ไปเบิกตาดูสภาพนางเสียก่อน ป่านนี้มันยังไม่มีแรงเหลือลุกขึ้นมาจากตั่งเลยด้วยซ้ำ" ฉินซื่อชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ในห้อง ม่านมุ้งปิดบังร่างชายหญิงที่นอนกอดก่ายกัน

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 49 คืนสนอง

    ตอนที่ 49 คืนสนอง"ขออภัยเจ้าค่ะบ่าวเดินไม่ระวังฮูหยินสามโปรดลงโทษ" จ้าวลี่หลินแค่นยิ้มออกมา นางมองสาวใช้ที่ชนนางและล้มลงไปกองกับพื้น ครั้นเห็นนางหยุดมอง สาวใช้ผู้นั้นก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากบวมแดง เหมือนกับว่ามิได้ตั้งใจที่จะชน จ้าวลี่หลินย่อมเล่นละครฉากนี้ด้วยกัน"นังบ่าวชั่วเดินอย่างไร!!..ไม่มีตาหรือ กินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใดถึงกล้าชนฮูหยินเก้ามิ่งเช่นข้า จื่อรั่วตบปากนาง" จื่อรั่วได้ยินคำสั่งก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นางรีบเงยหน้ามองจ้าวลี่หลินพร้อมทั้งเบิกตาขึ้น "ยังไม่ทำตามที่ข้าบอกอีก หรืออยากให้ข้าตบเจ้าด้วยอีกคน โง่เขลาเช่นนี้จะรับใช้ฮูหยินเก้ามิ่งอย่างข้าได้เช่นไร ตบปากนาง!!.." จื่อรั่วไม่กล้าชักช้าอีก ก้าวขาขึ้นไปตวัดฝ่ามือฟาดลงไปบนแก้มของสาวใช้ผู้นั้นเต็มแรง "ฮูหยินสามบ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย" นางร้องโหยหวนออกมา พร้อมกับโลหิตที่ไหลออกจากมุมปาก ไม่กล้าดิ้นหนี ทำได้เพียงส่งเสียงร้องขอชีวิตเท่านั้น จ้าวลี่หลินแสยะยิ้มเชิดปลายคางขึ้น สั่งให้จื่อรั่วหยุดมือและเดินจากไป ปล่อยให้สาวใช้ผู้นั้นนอนฟุบหน้าที่พื้น ทว่าอีกด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากนี้ มีเงาร่างของ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 48 แผนการของฮูหยินใหญ่

    ตอนที่ 48 แผนการของฮูหยินใหญ่ลู่ชุนอึดอัดเป็นอย่างมาก เขาเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ยิ่งเห็นท่านย่าที่เมื่อก่อนไม่เคยใส่ใจเขาแม้แต่น้อยบัดนี้พยายามเอาอกเอาใจ เรียกบุตรชายทั้งสองไปนั่งเล่นเรือนตนเองบ่อย ๆ บางวันยังรั้งให้ทั้งคู่นอนด้วย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าช่างเสแสร้งยิ่งนัก ยิ่งฮูหยินใหญ่ก็เช่นกัน ต่อหน้าทำดีทว่าลับหลังยิ่งกว่าอสรพิษ นี่คงยังไม่รู้กระมังว่าหายนะกำลังจะมาเยือน คิดว่าพี่ชายนางถูกจับกุมแล้วคงจะถูกเพียงถอดยศเช่นเดียวกับเขากระมัง หึ..สิ่งที่โหลฮันได้รับมันหนักหนายิ่งกว่าเขาเสียอีก และสิ่งที่ลู่ชุนคิดก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องของฮูหยินใหญ่ดังลั่นจวน นางสั่งให้สาวใช้คนสนิทมาตามเขาและภรรยาที่เรือน แต่เหตุใดเขาจะต้องไปด้วยเล่า"พวกเราไปดูสักหน่อยเถอะ ถึงอย่างไรก็ยังต้องพักที่นี่อีกหลายเดือน" จ้าวลี่หลินวางหวีไม้ลงบนโต๊ะ นางหันหน้ามามองสามีตนเอง หลังจากไล่สาวใช้ผู้นั้นออกไป ลู่ชุนก็นั่งเช็ดกระบี่อยู่บนเก้าอี้ ไม่แม้แต่จะสนใจอันใดอีก ผิดกับผู้เป็นภรรยาที่ยังอยากรู้นัก ว่าฮูหยินโหลซื่อต้องการทำสิ่งใด "หากเจ้าไม่รำคาญใจเช่นนั้นพวกเราก็ไปดูกันเสียหน่อยก็ได้" ลู่ชุนเก็บกระ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 21 ซื้อที่ดินเพิ่ม

    ตอนที่ 21 ซื้อที่ดินเพิ่มในเมื่อลู่ชุนรับของกำนัลของภรรยามาแล้วทั้งคืน เช้าวันต่อมาเขาก็ไม่รอช้า หากรีบจัดการธุระให้นางเสร็จเร็วไวไม่แน่ว่า คืนนี้เขาอาจจะได้นอนมองหญิงงามควบขี่บนตัวเขาอีกก็ได้ "ท่านหัวหน้าหยางขอรับ" ลู่ชุนตะโกนเรียกผู้เฒ่าสกุลหยางอยู่หน้ารั้วบ้าน ป้าหยางชะโงกหน้าออกมาดู ครั้นเห็น

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 18 เก็บเกี่ยวผลผลิตรอบแรก

    ตอนที่ 18 เก็บเกี่ยวผลผลิตรอบแรกลู่ชุนขึ้นเขาไปได้สามวันแล้ว ในช่วงสามวันนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก วัน ๆ นางก็เอาแต่ก่อกวนเสี่ยวไป๋ ทะเลาะกับมันสักรอบสองรอบ จากนั้นก็ไปทำปุ๋ยหมักของนาง ตั้งแต่ที่ได้ฟังคำพูดของสามี นางก็เลิกคิดเรื่องมือวิเศษของนางไปเสีย เพราะนางลองใช้ชุบชีวิตหนูที่สามีหามา ปรากฏว่ามัน

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 13 ข้าหลับเจ้าจะเสียใจ

    ตอนที่ 13 ข้าหลับเจ้าจะเสียใจฮี่ ๆ ๆ เจ้าเสี่ยวไป๋ส่งเสียงเรียกร้องความสนใจขึ้นมา ลู่ชุนหันไปมองมันเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงหาบน้ำเข้าไปในบ้านเช่นเดิม คราวนี้เจ้าม้าตะกุยขาหน้าขึ้น ร้องฮี่ ๆ อย่างไม่พอใจ มันวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากคอก หมายจะเข้าไปหาเจ้าของมัน"เสี่ยวไป๋หยุดอยู่ตรงนั้น ข้ายกน้ำอาบใ

  • สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน   ตอนที่ 12 ปล่อยวางอดีต

    ตอนที่ 12 ปล่อยวางอดีตลู่ชุนปลดตะกร้าด้านหลังออก จ้าวลี่หลินรีบเข้ามายกประคองผ่อนน้ำหนักให้กับชายหนุ่ม ครั้นวางตะกร้าลงแล้ว นางก็เบิกตาขึ้น เนื้อสัตว์เต็มตะกร้าไปหมด ล้วนผ่านการชำแหละและทำการถนอมอาหารเอาไว้ทั้งนั้น "ข้าขึ้นเขาไปหลายวันหากปล่อยเนื้อทิ้งไว้คงจะเสียทิ้ง""ท่านช่างเก่งยิ่งนัก ทำเช่นน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status