ตอนที่ 7 ซักผ้า

ตอนที่ 7 ซักผ้า

จ้าวลี่หลินก้มหน้าก้มตาซักเสื้อผ้า นางใช้ไม้ที่เตรียมมาทุบลงไปบนตัวผ้า จากนั้นก็นำลงไปขยี้ในแม่น้ำ เสื้อผ้ามีไม่เยอะเท่าไร เพราะปกติแล้วนางก็จะนำมาซักสองวันครั้ง หญิงสาวหยิบกางเกงตัวในสีขาวขึ้นมาขยี้ อยู่ ๆ ใบหน้าหวานก็แดงซ่าน ถึงแม้จะรู้ว่ากางเกงชั้นในของยุคนี้ไม่โป๊เหมือนในยุคปัจจุบัน แต่ว่ามันเป็นของที่ลู่ชุนใส่อยู่ด้านใน อย่างไรนางก็รู้สึกเขินอายอยู่ดี ลู่ชุนอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นมานั่งบนโขดหิน ครั้นเห็นนางทำหน้าตาแปลก ๆ ก็เผลอยกยิ้มขึ้น ทว่าภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในความคิด เขาสะบัดศีรษะเบือนหน้าหนี หากจะว่าไปแล้ว จ้าวลี่หลินเป็นสตรีที่เขาพึงใจเป็นอย่างมาก สกุลจ้าวมีฐานะไม่ต่างจากสกุลลู่ นางเป็นบุตรอนุเช่นเดียวกันกับเขา

ครั้งที่บิดาไปสู่ขอนางให้เขานั้น ลู่ชุนไม่ได้ปฏิเสธและยังยินดีเสียด้วยซ้ำ แต่แล้วเมื่อแต่งเข้ามาเขาจึงได้รู้ว่า นางมิได้เต็มใจแต่งกับเขา นางถูกมารดาเลี้ยงหลอกล่อเช่นกัน คนที่นางมีใจให้ก็คือลู่จั่นพี่ใหญ่บุตรชายสายตรงผู้นั้น วันที่เข้าหอครั้นเขาเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวขึ้นมาแล้ว นางตกใจเป็นอย่างมาก ทั้งต่อว่าด่าทอเขาสารพัด แน่นอนว่าตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาและนางก็ยังมิได้ร่วมหอกันสักครั้ง เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ต้องออกรบ ส่วนนางก็อยู่ที่บ้านสกุลลู่ แต่ทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านก็มักจะเห็นนางส่งสายตายั่วยวนให้ลู่จั่นเสมอ

"ว้าย!!.."

ตู้ม!!..เสียงน้ำแตกกระจายพร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่จมหายลงไปในน้ำ ลู่ชุนหลุดจากภวังค์ความคิด เขาเห็นเพียงแค่เส้นผมกลางศีรษะนางกำลังจมหายไปต่อหน้า ชายหนุ่มไม่ทันได้คิดสิ่งใด ก็พุ่งตัวลงไป คว้าร่างอรชรขึ้นมาเหนือผิวน้ำ นางหอบหายใจเข้าพร้อมกับไอจนหน้าแดง มือหนาลูบไปที่แผ่นหลัง จ้าวลี่หลินกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น

"เป็นอย่างไรบ้าง"

"แค่ก!!..ข้าไม่เป็นอะไร" นางตอบพร้อมกับเสียงไอ ลู่ชุนขมวดคิ้วขึ้น ว่ายน้ำพานางไปที่ริมบ่อข้างโขดหินที่นั่งซักผ้าเมื่อสักครู่

"เหตุใดจึงได้ตกน้ำเล่า"

"งูเจ้าค่ะ ข้าเห็นงูมันเลื้อยมา" อ้อ..ที่แท้เป็นเพราะงูนี่เอง 

"เมื่อก่อนเจ้ามิกลัวงูไม่ใช่หรือ ทั้งยังชอบกินน้ำแกงงูอีกด้วย แล้วเหตุใดเดี๋ยวนี้ข้าเห็นเจ้ามักจะกลัวมันอยู่เสมอ" เสียงทุ้มดังอยู่เหนือศีรษะ นางกลืนน้ำไปหลายอึกจนเหนื่อยล้าเอนซบลงที่หน้าอกเขาอย่างไม่ทันรู้ตัว มือเล็กก็ยังกอดกระชับเอาไว้แน่น ลู่ชุนประคองกอดนางอย่างเบามือ ทั้งสองทำไปตามธรรมชาติเป็นอย่างมาก

"หืม..เหตุใดเจ้าจึงกลัวงูเสียแล้วเล่า" จ้าวลี่หลินอ้าปากหอบ นางกลอกตาขึ้นไม่รู้จะบอกเขาเช่นไรดี คนที่ชอบกินงูนั่นมันไม่ใช่นาง แต่เป็นเจ้าของร่างตัวจริง ส่วนลี่หลินคนนี้ทั้งกลัว ทั้งขยะแขยงงูเป็นอย่างมาก อย่าว่าแต่กินเลย แค่เห็นนางก็ตัวเกร็งจนแทบหยุดหายใจแล้ว 

"ข้าเกือบถูกงูกัดก็เลยเลิกกินมันแล้ว และไม่ชอบมันมากด้วย"

"อ้อ.."

"เจ้าเกือบถูกงูกัดตั้งแต่เมื่อใดกัน ข้าถึงกับไม่รู้"

"ลู่ชุนเหตุใดท่านถามมากจังเล่า" นางผงกหัวที่ซบอยู่บนบ่ากว้างขึ้น ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ปลายจมูกโด่งเสียดสีกันจนได้กลิ่นลมหายใจผสมกลิ่นไผ่คล้ายกับเป็นกลิ่นประจำตัวของชายหนุ่ม ทั้งสองชะงักค้างดวงตาจ้องมองจนเห็นเงาสะท้อนของกันและกัน 

ลู่ชุนกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขารอให้นางผละหน้าออก แต่นางก็ยังคงนิ่งเฉย ชายหนุ่มเอียงหน้าเล็กน้อย ค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปช้า ๆ ริมฝีปากเย็นชืดแตะลงไปที่กลีบปากบาง จ้าวลี่หลินหลับตาลงแหงนหน้านิด ๆ เหมือนเป็นการเชิญชวน ลู่ชุนไม่รอช้ากดริมฝีปากตนเองลงไป ใช้ปลายลิ้นดันเปิดช่องสอดเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวาน ร่างหนาดันหญิงสาวไปติดโขดหิน มือประคองใบหน้านางขึ้นจูบอย่างดูดดื่ม เกี่ยวกระหวัดรัดพันจนแยกไม่ออก

"อือ..." หญิงสาวครางประท้วงเสียงหวาน ยิ่งได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็ยิ่งบดจูบเร่าร้อนยิ่งขึ้น มือหนาค่อย ๆ สอดเข้าไปในเสื้อกอบกุมเต้าอวบอั๋นอย่างเต็มมือ หัวเข่าแยกเรียวขาให้อ้าออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไป จ้าวลี่หลินยกขาเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ เจ้าสิ่งนั้นของเขาเสียดสีกับกลางกายนางผ่านทางเนื้อผ้าที่เปียกชื้น 

"หลินหลิน" เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู พลางขบเม้มจนเกิดรอยดอกเหมย เขาดึงกระโปรงนางขึ้น และปลดสายคาดเอวตนเองลง

"ไหนเจ้าลืมตะกร้าเอาไว้ตรงไหน รีบไปเอาเสีย เหตุใดข้าถึงได้มีเมียโง่เขลาเช่นนี้ มาซักผ้าแต่ลืมตะกร้าผ้ากลับไป ยังมีใครที่โง่เหมือนเจ้าอยู่ไหม"

สองร่างที่กอดกันชะงักค้าง จ้าวลี่หลินรีบยกขาตนเองลง นางขยับหนีเข้าไปอยู่ในซอกหิน ลู่ชุนสูดลมหายใจเข้า แท่งหยกปวดหนึบตั้งตรง เขาดึงกางเกงขึ้นมามัดสายคาดเอวเอาไว้เช่นเดิม เสียงคนบนฝั่งยังคงด่าภรรยาที่โง่เขลาไม่หยุดปาก

"นั่นไม่ใช่หรือตะกร้าผ้าลงไปเอาเสีย" 

"ไม่ใช่!!..นี่ไม่ใช่ผ้าของข้า" เสียงภรรยาตอบกลับออกไป ตามมาด้วยเสียงตวาดของผู้เป็นสามี

"เจ้าจะด่าข้าไปไย มิใช่ข้าผู้เดียวที่ลืมเสียหน่อย นี่ดูสิยังมีคนลืมเหมือนข้า ว่าแต่ผ้าผู้ใดกันนะ ขอดูสักหน่อยเถอะ" จ้าวลี่หลินเบิกตาขึ้นส่ายหน้าไปมา ในตะกร้ามีเสื้อบังทรงของนางอยู่ด้วย ทั้งยังมีกางเกงตัวในของลู่ชุนอีกด้วย ชายหนุ่มเห็นท่าทางของนางก็พลันเข้าใจ เขาขยับตัวออกไปพ้นจากโขดหิน

"ตะกร้าของข้าเองพี่สะใภ้หลิว พี่ชายหลิว พวกท่านมาหาตะกร้าผ้าหรือ ข้าเห็นวางอยู่ตรงโน้นไม่รู้ว่าของท่านหรือไม่" ผัวเมียสกุลหลิวเห็นลู่ชุนโผล่หน้าออกมาก็จำได้ หลิววั่งเองก็เป็นหนึ่งที่ไปช่วยผัวเมียสกุลลู่ทำบ้าน

"อ้าวอาชุนเจ้ามาซักผ้าหรือ ช่างเป็นคนที่รักภรรยาเสียจริง เหตุใดไม่ให้นางมาซักเองเล่า บุรุษเช่นเราจะซักผ้าให้พวกนางได้ที่ไหน ไอ้หยา!!.."

"ไม่เป็นไรขอรับ อาหลินเองนางก็ทำงานมิได้หยุด ข้าช่วยนางเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็สมควรแล้ว"

"ใช่ ๆ ข้าก็เห็นว่าสะใภ้ลู่ขยันยิ่งนัก ยิ่งรสมือในการทำอาหารของนางด้วยแล้ว เฮ้อ...ชาตินี้ข้าก็คงไม่อาจทำได้เช่นนาง" สะใภ้หลิวถอนหายใจออกมา ยิ่งคิดถึงเสี่ยวหลงเปาเนื้อกระต่ายกับผักดอง น้ำลายก็แทบจะไหล และยิ่งเห็นลู่ชุนมาซักผ้าให้ภรรยาด้วยตนเอง นางก็ยิ่งนับถือจ้าวลี่หลินเป็นอย่างมาก สตรีที่ทำให้บุรุษหลงใหลได้เช่นนี้ หาได้ยากจริง ๆ สองผัวเมียพูดคุยกับลู่ชุนอีกไม่กี่คำก็ไปเอาตะกร้าของตนเองและเดินกลับบ้านไป

"ออกมาเถอะพวกเขาไปกันแล้ว"

"อืม..." จ้าวลี่หลินค่อย ๆ เดินไต่หินขึ้นมา นางกอดตนเองตัวสั่นเพราะแช่อยู่ในน้ำนานเกินไป 

"เจ้าผลัดเปลี่ยนผ้าก่อน ข้าจะขึ้นไปรอบนนั้น" เขาส่งผ้าแห้งให้นางและขึ้นไปรอจริง ๆ จ้าวลี่หลินรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ และมองหาตะกร้าผ้า ก็เห็นว่าชายหนุ่มถือเอาไว้แล้ว นางรีบขึ้นไปบนฝั่ง ยืนก้มหน้าด้านหลังเขา 

"ไปกันเถอะ" ลู่ชุนเอียงหน้ามามอง เห็นใบหูที่แดงก่ำของนางก็อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เขาผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง เดินเคียงกันไปจนถึงบ้าน