ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลิน

ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลิน

ลู่ชุนแจกถุงใส่เงินให้กับชาวบ้านที่มาช่วยงานจนครบ ถึงแม้เงินจะไม่มากแต่ชาวบ้านที่ไม่ค่อยได้จับเงินก้อนตำลึงก็ดีใจกันเป็นอย่างมาก บ้านหลังเล็กของสกุลลู่ก็เสร็จสิ้นเสียที จ้าวลี่หลินขนของที่อยู่บนเกวียนเข้ามาเก็บข้างใน นางนำเสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งคู่เก็บเข้าไปในตู้ ตู้ใบนี้เป็นลู่ชุนที่ประกอบขึ้นมาตามแบบที่นางบอก และเขาก็ทำออกมาได้ดีกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก เป็นตู้เสื้อผ้าเหมือนในยุคที่นางจากมา

"หากรู้เช่นนี้ข้าจะขนของในจวนออกมาให้เยอะกว่านี้อีก"

"เจ้าอยากได้สิ่งใดของพวกเขากัน" จ้าวลี่หลินขมวดคิ้วขึ้น เหตุใดน้ำเสียงของสามีนางจึงได้ฟังดูห้วนยิ่งนัก นางหันไปมองก็เห็นใบหน้าที่บึ้งตึงของเขา แล้วกัน นางทำสิ่งใดให้ท่านชายลู่ไม่พอใจอีกแล้วหรือ

"ว่าอย่างไรเจ้าอยากได้สิ่งใด หรือตัดใจจากที่นั่นมิได้" ยิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งห้วน ใบหน้าหล่อเหลาเขียวคล้ำ ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่า เพราะเหตุใดตนเองถึงไม่พอใจจนอยากจะฆ่าคนให้ได้ เมื่อก่อนต่อให้เขาเห็นนางส่งยิ้มเขินอายให้กับลู่จั่นเขาก็มิได้รู้สึกอันใดสักนิด แต่ยามนี้แค่เพียงได้ยินนางเอ่ยถึงจวนสกุลลู่ เขาก็ไม่พอใจเสียแล้ว

"ข้าจะต้องตัดใจจากสิ่งใด สกุลลู่เป็นบ้านของท่านมิใช่บ้านของข้า แล้วข้ายังต้องอาวรณ์อันใดเล่า ข้าก็แค่อยากขนของมาให้มาก พวกเราจะได้ไม่ต้องซื้อใหม่" 

"ผู้ใดจะไปรู้ว่าสิ่งที่เจ้าอาวรณ์จะเป็นคนหรือสิ่งของเล่า"  อ้อ..นางเข้าใจแล้ว ที่แท้บรรพชนน้อยผู้นี้ก็กำลังกินน้ำส้มนี่เอง หญิงสาวหัวเราะเสียงใส ทว่าเสียงหัวเราะที่เบิกบานของนางกลับทำให้ลู่ชุนเกือบจะบันดาลโทสะออกมา 

"ท่าน!!..ทำน้ำส้มหกใช่หรือไม่ ข้าว่าข้าได้กลิ่นเปรี้ยว ๆ มาจากท่านนะ ไหนมาดมสิ" นางขยับปีกจมูกบานออก พลางก้มไปสูดดมตรงหน้าชายหนุ่ม

"น้ำส้มบ้าอันใดของเจ้า อย่าได้คิดเข้าข้างตนเองไปหน่อยเลย หน้าไม่อายนัก" จ้าวลี่หลินมองชายหนุ่มที่เดินหนีไป ต่อให้ไม่ยอมรับแต่ใบหูเขากลับเปิดโปงมันจนสิ้น ทั้งแดงทั้งกระตุกขนาดนั้น ยังกล้าไม่ยอมรับอีก 

จ้าวลี่หลินไม่มีอารมณ์จะเก็บของแล้ว นางโยนหีบไม้ยวี๋มู่ใบเล็กที่ใส่เครื่องประดับไว้ในตู้ และวิ่งตามบรรพชนของนางออกไปนอกบ้าน เห็นเขากำลังขุดบ่อข้างห้องครัวก็พลันสงสัย หรือเขาจะตักน้ำมาใส่ตรงนี้

"ท่านขุดบ่อน้ำหรือ" ลู่ชุนมองคนโง่ที่กำลังถามคำถามโง่เง่าออกมา 

"เจ้าไม่รู้หรือ"

"ข้าต้องรู้สิ่งใด ท่านพี่เราไม่ต้องขุดบ่อ ข้ามีวิธีทำตุ่มน้ำดินเผา"

"ข้ามิได้ขุดบ่อน้ำ ข้าขุดบ่อเก็บอาหาร"

"บ่อเก็บอาหาร ?" ลู่ชุนถอนหายใจออกมา นางไม่รู้จริง ๆ หรือ เขาก็คิดว่าเรื่องเหล่านี้ขอแค่เป็นสตรีก็ย่อมต้องรู้มิใช่หรือ ครั้นมองเห็นใบหน้าที่สงสัยของนาง เขาก็เข้าใจแล้ว สกุลจ้าวมีบ่าวรับใช้ย่อมไม่ให้คุณหนูในห้องหอทำงานในครัวกระมัง

"ใช่ บ่อเก็บอาหาร เราสองคนต้องอยู่ที่นี่ อาหารเนื้อสด ข้าจะเป็นคนขึ้นเขาไปหาเอง และหากข้าล่าสัตว์ได้มา เราก็ต้องชำแหละมันเก็บเอาไว้ในบ่อ แต่ก่อนจะเก็บได้เราก็นำมาถนอมอาหารเสียก่อน"

"อ้อ..ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าช่วยท่านนะ" นางจำได้แล้วบ่อเก็บอาหารส่วนมากจะมีกันทุกบ้าน แต่เพราะสมัยที่นางจากมามีตู้เย็นแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องขุดเช่นนี้ หญิงสาวส่ายหัวกับความซื่อบื้อของตนเอง

"ไม่รู้ย่อมไม่ผิดอย่าได้คิดมากเลย เจ้าเข้าไปดูในครัวเถอะ มีสิ่งใดขาดเหลือก็บอกมา ข้าจะหามาเติมให้" 

จ้าวลี่หลินพยักหน้าและเดินหายเข้าไปในครัว นางมองดูครัวโบราณด้วยความตื่นเต้น ก่อนหน้านั้นก่อไฟทำอาหารกลางแจ้งมาตลอด ยามนี้มีห้องครัวแล้ว ทั้งยังเป็นครัวโบราณที่ยุคนางหาไม่ได้แล้ว หากอยากลองใช้ชีวิตแบบนี้ก็ต้องเสียเงินเข้าไปตามสถานที่โบราณต่าง ๆ แต่ยามนี้ต้องใช้ชีวิตที่นี่จริง ๆ นางเก็บความยินดีไม่ไหวแล้ว เย็นวันนี้นางรีบเข้าครัวทำอาหารง่าย ๆ ออกมาสามอย่าง กินกันแค่สองคนเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ยิ่งเห็นลู่ชุนกินจนหมดนางก็ดีใจยิ่งนัก ก็บอกแล้วว่าฝีมือการทำอาหารนางไม่น้อยหน้ากว่าผู้ใดเชียวละ

"ท่านไปอาบน้ำแล้วหรือ เหตุใดไม่รอข้าบ้าง" หลังจากที่กินอาหารเย็นกันเสร็จ ลู่ชุนก็เดินหายไปทางลำธาร ส่วนนางก็เข้าครัวไปล้างชามและเก็บครัว ออกมาก็ไม่เห็นสามีของนางแล้ว รออยู่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมหาบน้ำมาสองถัง

"เจ้าไปอาบในห้องเถอะไม่ต้องไปที่ลำธาร" เขาวางไม้คานลงแล้วยกถังน้ำเข้าไปในบ้าน ด้านหลังห้องนอนทำห้องเล็ก ๆ ขึ้นมาหนึ่งห้อง พื้นปูด้วยไม้ไผ่ มีถังใบใหญ่ตั้งเอาไว้ ตอนแรกนางก็สงสัยว่าเขาต้องการทำอะไร แต่เมื่อเห็นเขายกน้ำไปเทจนเต็มถังนางก็รู้แล้ว

"ท่านทำห้องอาบน้ำให้ข้าหรือ ป้าหยางบอกว่าที่นี่พวกเราจะไปอาบน้ำที่ลำธาร ไม่มีผู้ใดอาบน้ำกันที่บ้าน ท่านไม่ต้องลำบากไปตักน้ำให้ข้า ข้าสามารถไปอาบน้ำกับพวกสตรีในหมู่บ้านที่ลำธารได้"

"ที่นั่นคนเยอะ เจ้าอาบที่นี่เถอะ" จ้าวลี่หลินยิ้มกว้างออกมา นางมองใบหน้าเขาด้วยสายตาแวววาวอย่างไม่ปิดบัง อยู่ ๆ ลู่ชุนก็รู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า เขายกมือขึ้นชิดปากไอแห้ง ๆ ออกมา จากนั้นก็รีบเดินหนีออกไปจากห้อง จ้าวลี่หลินหัวเราะเสียงดังลั่น 

"ยิ้มกว้างจนเห็นฟันทุกซี่ช่างไม่เป็นกุลสตรีเลยสักนิด น่าชังนัก" บรรพชนน้อยผู้นี้ช่างน่ารักเสียจริง ผู้ใดว่าเขาเป็นคนเย็นชากัน นับวันนางก็ยิ่งเห็นเขาแสดงอารมณ์ต่าง ๆ ออกมามากมายยิ่งนัก 

หญิงสาวปลดอาภรณ์บนร่างกายออก หย่อนตัวลงไปในถังน้ำ กลิ่นหอมไม้ไผ่เย็นสดชื่น ตัวถังเรียบเนียนไม่มีเสี้ยนไม้เลยสักนิด เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจขัดมันจนเงา ยิ่งคิดนางก็ยิ่งยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เขาใส่ใจนางขนาดนี้ สิ่งที่จ้าวลี่หลินคิดนั้นไม่ผิดเลยสักนิด ลู่ชุนนับวันก็ยิ่งแสดงความรู้สึกออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทว่านั่นเพราะเขาอยู่กับนางต่างหาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนยามที่อยู่สกุลลู่ เขาก็เป็นเพียงบุรุษเฉยชาผู้หนึ่ง ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่อาจทำให้เขาแสดงความรู้สึกออกมาได้ เขาเปลี่ยนไปเพราะนาง และนางเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ย่อมไม่เหมือนนางในอดีต 

"ฮี่ ๆ พรืด!!.." เสี่ยวไป๋เห็นเจ้านายออกมายืนเหม่อข้างตนเอง ก็พ่นลมหายใจออกมา ลู่ชุนหยิบแปรงออกมาช่วยแปรงขนของมัน เจ้าม้าดำถึงได้สงบลง ทว่าก็ตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ

"หึ..เสี่ยวไป๋หากเจ้าเบื่อก็ไปเที่ยวบนเขาดูบ้างดีหรือไม่ บางทีอาจจะเจอม้าสาวที่งดงามสักตัวก็ได้"  ลู่ชุนรู้สึกว่าเจ้าม้าดำของเขาช่างอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย อาจเพราะมันไม่ได้ห้อตะบึงอยู่กลางสนามรบ แต่ต้องติดตามเขามาอยู่ในป่าในเขากระมัง

"ฮี่ ๆ"  ได้ยินเช่นนั้นมันก็ร้องด้วยความไม่พอใจมากยิ่งขึ้น มันอยากให้แปรงขนที่ยุ่งเหยิงให้มัน ไม่ใช่อยากจะหาเมียม้าให้ เสี่ยวไป๋สะบัดหน้าหนีเจ้านายของมัน ไม่สนใจอีก