ตอนที่ 9 ก้อนทอง

ตอนที่ 9 ก้อนทอง

ยามเฉินลู่ชุนเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นว่าจ้าวลี่หลินกำลังนั่งเท้าคางมองหีบใบเล็กที่อยู่บนโต๊ะ เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามกับนาง ครั้นนั่งลงไปแล้วหญิงสาวจึงได้รู้สึกตัว นางรีบเทน้ำใส่ถ้วยยื่นไปให้เขา

"ท่านเพิ่งฝึกวรยุทธ์มาดื่มน้ำเปล่าดีกว่าน้ำชา" ลู่ชุนรับถ้วยน้ำเปล่ายกขึ้นดื่มจนหมด เขาวางมันลงบนโต๊ะ แต่ก็ยังเห็นว่าสีหน้าของนางดูเหมือนจะไม่ค่อยดีสักเท่าไร

"เจ้าไม่สบายหรือ ไปหาหมอหรือไม่"

"ข้าสบายดี" นางส่ายหน้าปฏิเสธ เขาพยักหน้าแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร เห็นนางเป็นเช่นนี้ในใจเขาก็พลันบีบรัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

"หากมีสิ่งใด เจ้าสามารถบอกกับข้าได้"

"จริง ๆ ก็มีนั่นแหละ ท่านพี่ข้าให้ท่านเอาเครื่องประดับข้าไปขายท่านก็ไม่ยอม ยามนี้เงินที่เรานำมาจากเมืองหลวงเหลือไม่กี่ตำลึงแล้ว ท่านว่าพวกเราจะทำสิ่งใดเลี้ยงชีพดีเจ้าคะ" จ้าวลี่หลินกลัวว่าสามีของนางจะรับการเป็นพ่อค้าไม่ได้ เขาเป็นถึงรองแม่ทัพอุดร ความจริงศึกกับแคว้นเป่ยเหลียงครั้งนั้น เขาเกือบจะได้เลื่อนยศเป็นแม่ทัพแล้ว ทว่ากลับเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน 

นางเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวสักเท่าไรนัก รู้เพียงว่าสกุลลู่เมื่อครั้งที่ท่านทวดยังหนุ่มได้สร้างชื่อเสียงอันโด่งดังจากการรบ จนพาสกุลลู่ขึ้นมาสู่ขั้นป๋อ บรรดาศักดิ์สืบทอดให้ทายาทได้ ทว่ารุ่นปู่และรุ่นบิดาของลู่ชุนกลับไม่มีผู้ใดที่มีความสามารถเช่นนั้นอีก จนกระทั่งมาถึงรุ่นเหลน ลู่ชุนเหมือนมังกรในหมู่คน เขามีความสามารถโดดเด่นไต่เต้าขึ้นมาจนได้เป็นถึงรองแม่ทัพ ทว่าชาติกำเนิดกลับต่ำต้อยเป็นเพียงบุตรอนุในจวนขัดหูขัดตาลู่ฮูหยิน 

ความทรงจำของร่างเดิมบอกนางว่า ลู่ชุนถูกใส่ร้ายจากแม่ทัพอุดร ซึ่งเป็นพี่ชายของลู่ฮูหยิน เขาจึงถูกไล่ออกจากกองทัพ เท่านั้นยังไม่พอ จ้าวลี่หลินในร่างเก่ายังสร้างเรื่องทำร้ายเขา ด้วยการวางยาในสุราจนเขาสลบไสลไม่ได้สติ คนพวกนั้นจึงได้หามเขาเข้าไปนอนในห้องหวังอี๋เหนียง เช้าวันต่อมาลู่ฮูหยินก็พาบิดาของเขามาจับโจร แต่บังเอิญเจอบุตรชายตนเองกับอี๋เหนียงคนโปรดนอนด้วยกัน ต่อให้ลู่ชุนจะไม่ได้ทำอันใด ต่อให้มีปากก็ไร้กำลังที่จะปฏิเสธ หลังจากนั้นสามวันลู่ชุนและจ้าวลี่หลินก็ถูกไล่ออกจากจวน 

"เงินหมดก็หาใหม่ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเช่นนั้น เครื่องประดับเจ้าย่อมเป็นของเจ้า ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีก" จ้าวลี่หลินคิดเอาไว้ไม่มีผิด เขาวางศักดิ์ศรีตนเองไม่ลง ย่อมไม่ยอมให้นางขายเครื่องประดับ ครั้นนางจะเอาไปขายเองก็เป็นเรื่องที่เกินกำลัง ทางไปในตัวอำเภอไปเช่นไรก็สุดจะรู้

"เช่นนั้นพวกเราจะทำเช่นไร"

"เอาอย่างนี้เถอะ ประเดี๋ยวข้าจะขึ้นเขาเสียหน่อย ยามที่ข้าออกรบ บางครั้งพวกเราติดอยู่ในป่าเป็นเวลาหลายวัน พวกข้าก็ล่าสัตว์มาเป็นอาหาร เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะอดตาย สองมือข้ามีย่อมหาอาหารให้เจ้าได้" 

"เช่นนั้นก็รบกวนท่านพี่แล้ว" ลู่ชุนมองใบหน้าที่ยังคงไม่คลายความกังวลของภรรยา ในใจก็อัดอั้นเป็นอย่างยิ่ง นางเป็นคุณหนูในห้องหอย่อมไม่เคยพบเจอความลำบาก หลายเดือนที่ผ่านมาก็ถือว่านางอดทนได้มากแล้ว เขาเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ นางเปลี่ยนไปมาก อาจเพราะพบเจอกับเรื่องราวหนักหนาสาหัสจึงทำให้นางเปลี่ยนไปกระมัง 

หลังจากวันนั้นลู่ชุนก็นำเงินที่เหลือไปซื้อข้าวและธัญพืชมาเก็บไว้ในบ้าน เขาดักไก่และยิงกระต่ายใกล้ ๆ บ้านมาเก็บเอาไว้ในบ่ออาหาร ตรวจดูแล้วว่า อาหารเหล่านี้พอให้จ้าวลี่หลินกินได้ไปหลายวัน ส่วนตนเองก็เตรียมตัวขึ้นเขา

"สามสี่วันนี้ข้าไม่กลับบ้านเจ้านอนคนเดียวได้ใช่หรือไม่" จ้าวลี่หลินเบิกตาขึ้น เดินไปคว้าปลายแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

"ท่าน..ท่านจะไปที่ไหน ให้ข้าไปด้วยเถอะ" สีหน้าที่ตื่นตกใจของนาง ทำให้เขาเบิกบานใจเหลือเกิน นั่นไม่ใช่หมายความว่า นางต้องการเขาหรอกหรือ การเป็นที่ต้องการของใครสักคนมันดีจนเขาไม่อยากจะเสียมันไป อยู่ ๆ เขาก็รวบตัวนางมากอดเอาไว้แนบอกอย่างไม่ทันตั้งตัว

จ้าวลี่หลินเขินอายเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นอาการตื่นตกใจก็ยังคงมีมากกว่า จะว่าไปแล้วถึงแม้เขาและนางจะนอนเตียงเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยร่วมหอกันเลยสักครั้ง นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงไม่คิดจะทำเรื่องเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่วันที่เขาเกือบจะรุกล้ำนางที่ธารน้ำเดือนที่แล้ว เขาก็ไม่เคยทำเช่นนั้นอีก แม้กระทั่งกอดหรือจูบก็ยังไม่มี แต่วันนี้เขากลับดึงนางมากอด คงไม่ใช่หลอกล่อให้นางตายใจและทิ้งนางไปหรอกนะ

"เจ้าอยู่บ้านกับเสี่ยวไป๋ดีหรือไม่ ข้าจะทิ้งเสี่ยวไป๋ให้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า"

"แล้วท่านพี่จะไปที่ใดหรือเจ้าคะ" ครั้นได้ยินว่าเขาทิ้งไอ้ม้าดำชื่อขาวนั้นไว้กับนางก็พลันสบายใจขึ้น เพราะเขากับเจ้าม้าบ้านั่นร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายครั้งหลายหน หากถามว่าระหว่างนางและเสี่ยวไป๋เขาจะเลือกใคร ตอบได้เลยว่าเขาเลือกเสี่ยวไป๋!!..

"ข้าจะขึ้นไปล่าสัตว์บนเขา สอบถามลุงไห่มาแล้ว ร้านอาหารรวมทั้งเหลาสุราในตัวอำเภอมีอยู่หลายร้าน หากเราล่าสัตว์ได้ ลองเอาไปขายส่งให้ร้านโดยตรง หากเขาไม่ซื้อข้าก็ให้ลุงไห่นำไปขาย เพราะถึงอย่างไรบ้านนั้นก็หาของป่าไปขายอยู่แล้ว แต่อย่างนั้นเราก็ต้องจ่ายเงินให้กับลุงไห่และป้าหยางจำนวนหนึ่ง" ยอมเป็นนายพรานแต่ไม่ยอมทำการค้า เข้าใจอยู่ว่าอาชีพค้าขายดูต่ำต้อยในยุคนี้ แต่ต่ำต้อยแล้วอย่างไร นางจะบอกให้ว่าการค้าขายนี่แหละ สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้ดียิ่งนัก 

วันต่อมาลู่ชุนก็ไม่รอช้า เขาสั่งจ้าวลี่หลินกับเสี่ยวไป๋ในเรื่องต่าง ๆ เสร็จก็แบกอาวุธขึ้นเขาไป วันแรกที่นางนอนคนเดียวก็กระสับกระส่ายอยู่บ้าง ก็คนเคยนอนด้วยกัน อยู่ ๆ ต้องมานอนคนเดียวมันก็เหงาเช่นกัน นางอาศัยช่วงเวลาที่สามีไม่อยู่บ้าน หยิบหีบเครื่องประดับขึ้นมา ต่อให้ไปขายเองไม่ได้ก็ฝากป้าสะใภ้หยางและลุงไห่ไปก็ได้นี่นา หญิงสาวคว่ำหีบใบเล็กลงจากโต๊ะ ปิ่นปักผมราคาแพงหล่นกระทบโต๊ะเสียงดัง เมื่อรื้อกองปิ่นนั้นออก นางก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตนเอง ก้อนทองห้าก้อนกองรวมอยู่ในนี้ด้วย จ้าวลี่หลินหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ นางกับลู่ชุนรอดแล้ว

"ฮี่ ๆ" เสียงร้องของเสี่ยวไป๋ดังมาจากทางหลังบ้าน นางชะโงกหน้าออกไปดู ก็เห็นว่าหญ้าที่ลู่ชุนตัดมากองไว้หมดลงแล้ว

"หึ..เจ้าม้าบ้าเอ๊ย เชือกก็ไม่ได้มัดเอาไว้ จะเดินไปกินเองไม่ได้หรือ ข้ามิได้เป็นบ่าวดูแลม้านะ" นางเบะปากบ่นออกมา แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงต้องเดินออกไปยกกองหญ้าเอามาให้มันอยู่ดี เสี่ยวไป๋เห็นนางเดินออกมา ก็พ่นลมหายใจดังฟืด หันหัวไปที่ถังน้ำ เหมือนต้องการจะสั่งให้นางไปตักน้ำมาให้ จ้าวลี่หลินสูดลมหายใจเข้า พยายามห้ามใจไม่ให้สังหารม้าหน้าตายนี่เสีย ไอ้ม้าคุณชายนี่มันจะมากไปแล้วนะ บังอาจมาสั่งให้นางยกน้ำให้หึ..แต่กระนั้นนางก็เดินไปยกมาให้มันอยู่ดี