ตอนที่ 16

ซ่งเวยหลงตัดสินใจไปส่งเซี่ยซูมี่ที่บ้านก่อน จากนั้นก็เดินไปตามอาจื่อพร้อมทั้งให้ภรรยาของอาจื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยซูมี่ เพราะเขาต้องไปเอาหมูป่าออกมา

          “เจ้ารอพี่ที่บ้านก่อนได้หรือไม่ ขอพี่เดินไปตามอาจื่อกับภรรยาของเขามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าก่อน” ซ่งเวยหลงพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมทั้งพยุงให้นางเข้าไปนั่งรอในห้อง

          “เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่พยักหน้าเข้าใจ

          “ลงกลอนประตูให้เรียบร้อย พี่จะรีบไปรีบกลับมา” ซ่งเวยหลงลูบศีรษะภรรยาอย่างเอ็นดู ไม่ลืมที่จะกำชับให้ภรรยาลงกลอนประตูให้เรียบร้อย

จากนั้นไม่นานซ่งเวยหลงก็กลับมา เซี่ยซูมี่เปิดประตูบ้านให้สามี เมื่อออกไปข้างนอกพบว่ามีผู้มาใหม่ 2 คน นั่นก็คืออาจื่อ ส่วนอีกคนหนึ่งนั้นยังไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

          “นี่เจียงรั่วซีภรรยาของอาจื่อ ส่วนนี่” ยังไม่ทันที่ซ่งเวยหลงจะแนะนำภรรยาเขาให้รู้จัก เจียงรั่วซีก็พูดชื่อภรรยาของเขาขึ้นมาก่อน

          “เซี่ยซูมี่ ข้ารู้จักนางเจ้าค่ะ เพราะซือมั่นพี่สาวของนางเป็นสหายของข้า” เจียงรั่วซีพูดขึ้น เนื่องจากว่านางเป็นสหายกับเซี่ยซือมั่น

          “อืม” ซ่งเวยหลงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะไม่อยากจะพูดถึงหญิงผู้นั้น เขารู้ว่าคนที่ตนจะต้องแต่งงานด้วยเดิมทีนามว่าเซี่ยซือมั่น แต่ในวันงานกลับกลายเป็นเซี่ยซูมี่ไปได้ ซึ่งในตอนนั้นเขาเองไม่ได้คิดอะไร เพราะจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ แต่วันนี้ตนได้รู้แล้วว่าช่างโชคดีมากเพียงใดที่ภรรยาคือเซี่ยซูมี่

          “รีบไปกันเถอะ” อาจื่อพูดขึ้น ในเมื่อทั้งคู่ต่างก็รู้จักกันจึงไม่จำเป็นต้องแนะนำอะไรกันมากมาย

          “ฝากด้วยนะรั่วซี” ซ่งเวยหลงหันไปพูดกับเจียงรั่วซี “พี่จะรีบไปรีบกลับ” จากนั้นก็หันไปพูดกับเซี่ยซูมี่ พร้อมทั้งมองด้วยสายตาเป็นห่วง

          “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ พวกท่านรีบไปกันเถอะ” เจียงรั่วซีพูดขึ้น ช่างโชคดียิ่งนักที่วันนี้อยู่บ้านเฉยๆ แล้วซ่งเวยหลงสหายของสามีเดินมาตามถึงบ้าน บอกว่าให้ไปช่วยขนหมูป่า พรานป่าผู้นี้ช่างเป็นลูกรักของเจ้าป่าเสียจริง เวลาเพียงไม่กี่วันเขากลับล่าหมูป่าได้ถึงสองตัวแล้ว

          “ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่พูดให้สามีมั่นใจว่าตนไม่เป็นไรแล้ว ไม่อยากจะให้เขาเป็นห่วง

          “อืม” เมื่อได้รับคำยืนยันจากภรรยา ซ่งเวยหลงก็เบาใจ จากนั้นจึงเดินออกจากบ้านเพื่อนำทางสหายไปขนย้ายหมูป่ากลับมา

ในระหว่างที่สองสาวอยู่ด้วยกัน เซี่ยซูมี่ทำเพียงยิ้มบางๆ ให้กับเจียงรั่วซีเท่านั้น เนื่องจากว่าจำหน้าของนางไม่ได้ ในเมื่อนางบอกว่าเป็นสหายของพี่สาว แล้วทำไมถึงนึกหน้าไม่ออก ไม่ว่าจะพยายามมากเท่าไหร่ก็ตาม

          “เจ้านี่ช่างโชคดีจริงๆ เลยนะ แต่งงานได้เพียงไม่นานสามีก็สร้างบ้านหลังใหญ่โตให้ วาสนาดีกว่าซือมั่นจริงๆ” เจียงลู่ซีพูดขึ้น เซี่ยซูมี่ที่นางรู้จักเป็นคนขี้อายไม่กล้าพูด ทำเพียงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเท่านั้นเพราะขี้โรค ไม่ได้ถูกใช้ให้ทำงานหนักเหมือนเช่นเซี่ยซือมั่น

 “ท่านต้องการพูดสิ่งใดหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ไม่ใช่ไก่อ่อนที่ไม่เข้าใจเนื้อความที่คนพูดต้องการจะเอ่ย

          “ข้าก็แค่สงสารวาสนาพี่สาวของเจ้าเท่านั้น หากว่านางเลือกที่จะแต่งกับพรานซ่งแทนการถูกขายเป็นทาสของเศรษฐี ป่านนี้นางก็คงจะสบายไปแล้วน่ะจ้ะ” เจียงรั่วซีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบลื่น ไม่มีท่าทีอะไรพิเศษที่ต้องการแสดงออกมา เมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่ของน้องสาวสหายก็อดปวดใจแทนไม่ได้

          “แล้วท่านจะสงสารในวาสนาของพี่สาวข้าไปไยเล่า ในเมื่อตัวของพี่สาวข้าเองก็ไม่เห็นว่านางจะเป็นเดือดเป็นร้อนอันใด” เซี่ยซูมี่ทิ้งน้ำเสียงเรื่องที่พี่สาวไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อน เพราะดูเหมือนว่าหญิงสาวที่อยู่หน้าเสียมากกว่าที่รู้สึกเดือดร้อนแทน

          “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก แต่เป็นเพราะเจ้าไม่รู้ว่านางต้องอยู่ในสภาพเช่นไร นางไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่านางไม่รู้สึกนี่ เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่?” เจียงรั่วซีไม่ยอมแพ้ และอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเซี่ยซูมี่ในตอนนี้ถึงสู้คนยิ่งนัก

          “หากท่านไม่พูดข้าก็คงไม่รู้ว่าพี่สาวแท้ๆ ของข้าคิดเห็นเช่นไร เดิมทีข้าเพียงคิดว่านางตัดช่องน้อยแต่พอตัว เพียงเพราะไม่อยากแต่งงานกับพรานป่า จึงยอมขายตัวไปทำงานที่บ้านเศรษฐีในเมือง ต่างจากข้าที่นอนป่วยอยู่บนเตียง แต่กลับถูกยัดเยียดให้แต่งงานกับพรานป่า เมื่อเวลาผ่านไปสามีของข้าดูดีขึ้น ไม่ใช่พรานป่าอัปลักษณ์พวกท่านก็นึกเสียดายอย่างนั้นหรือ?” เซี่ยซูมี่พูดอย่างไม่อ่อนข้อให้เช่นกัน ในเมื่อจงใจที่จะไม่เป็นมิตรตั้งแต่แรก ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องพูดดีด้วย

          “ตั้งแต่ที่มีสามีหนุนหลังดูเจ้ากล้าขึ้นนี่ แต่เจ้าอย่าลืมว่านิสัยพรานป่าก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าดุร้าย ระวังตัวไว้ให้ดีก็แล้วกัน หากวันใดที่ทำให้เขาไม่พอใจ เจ้าจะเป็นเหยื่อรายต่อไป” เจียงรั่วซีพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

          เพราะความเป็นจริงแล้วนางตกหลุมรักซ่งเวยหลงตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า ตั้งแต่ที่เขายังไม่เป็นพรานป่ามีชื่อเสียง ในตอนนั้นชายหนุ่มเหมือนบัณฑิตมากกว่าชายบ้านป่า แต่แล้วจู่ๆ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาถึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ดูสกปรก หนวดเครารุงรังดูน่าเกลียดน่ากลัว

          “ข้าคิดว่าเป็นท่านมากกว่าที่พอลับหลังสามีข้าดูท่านกล้าขึ้น ต่อหน้าสามีข้าไม่เห็นท่านจะเป็นเช่นนี้เลย หรือว่านี่คือนิสัยที่แท้จริงของท่าน” เซี่ยซูมี่พูดลอยหน้าลอยตาไม่รู้สึกกลัวหญิงตรงหน้าเลยสักนิด ดูก็รู้ว่านางน่าจะคิดไม่ซื่อกับสามีของตน

          “นี่เจ้า” เจียงรั่วซีไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะต่อปากต่อคำเช่นนี้ นางไม่เหมือนกับเซี่ยซูมี่ที่เคยรู้จักเลยสักนิด

          “ข้าไม่ใช่ไก่อ่อนที่จะยอมให้ท่านเชือดได้โดยง่าย ข้าจำได้ว่าไม่เคยไปทำเรื่องเดือดร้อนอันใดให้แก่ท่าน เพราะฉะนั้นข้าขอเตือนว่าต่างคนต่างอยู่จะเป็นการดีที่สุด เพราะหากว่าท่านยังไม่หยุด เห็นทีว่าเรื่องนี้คงต้องถึงหูสามีของท่านอย่างแน่นอน” เซี่ยซูมี่ไม่คิดจะเพียงแค่ขู่ แต่หากว่านางกล้าล้ำเส้นเข้ามาวุ่นวายกับคนในครอบครัว ตนก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัวของตัวเองเอาไว้

          คงปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองมีความรู้สึกดีๆ ให้กับสามีพรานป่า แต่มันไม่ใช่เพราะหน้าตาเขาอย่างแน่นอน ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นก่อนที่จะเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาเสียด้วยซ้ำ ข้างในจิตใจของเขาต่างหากที่ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน เซี่ยซูมี่ไม่สนใจเจียงรั่วซีอีกต่อไป นำอะโวคาโดที่ได้มาเก็บให้เป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นก็ปอกหน่อไม้เพื่อต้มเอาน้ำขมออก เย็นนี้ตั้งใจจะทำน้ำแกงกระดูกหมูป่า

          เวลาผ่านไปสักพักซ่งเวยหลงก็กลับมา พร้อมทั้งหมูป่าตัวใหญ่น้ำหนักหลายร้อยชั่ง เจียงรั่วซีเข้าไปต้อนรับ พร้อมทั้งตักน้ำไปให้หนุ่มๆ ที่แบกหมูป่ากลับมา โดยนางยื่นให้กับซ่งเวยหลงก่อนแทนที่จะเป็นสามีของตัวเอง

          “เจ้าเอาไปให้อาจื่อเถอะ” ซ่งเวยหลงเดินผ่านเจียงรั่วซีที่ยื่นน้ำค้างไว้เช่นนั้น จากนั้นก็เดินไปรับน้ำจากภรรยาที่ยืนยิ้มหวานอยู่เบื้องหลัง

          “เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” เซี่ยซูมี่ยิ้มสะใจ เห็นแบบนี้ก็รู้สึกวางใจ คิดว่าสามีคงไม่คิดที่จะสวมหมวกเขียวให้ตนเองอย่างแน่นอน

“อาหลงแล้วหมูป่านี่จะทำอย่างไรต่อไปดี หากเอาเข้าไปในเมืองข้าเกรงว่าจะไปไม่ทัน” อาจื่อถามขึ้น เพราะตอนนี้เป็นยามเซินแล้ว กว่าจะเดินทางไปถึงในเมืองเกรงว่าจะไม่ทันการ

          “ไม่ต้องเข้าไปถึงในเมืองหรอกเจ้าค่ะ ข้ามีวิธี” เซี่ยซูมี่พูดขึ้น ไม่เห็นจะต้องไปไกลถึงในเมือง ในเมื่อคนในหมู่บ้านนี้ก็มี

          “วิธีอันใดของเจ้าหรือ?” ซ่งเวยหลงใช้น้ำเสียงอบอุ่นถามออกไป

          “เราก็แค่ชำแหละขายให้กับคนในหมู่บ้านนี่แหละเจ้าค่ะ ถ้าเหลือข้าจะจัดการเอง” เซี่ยซูมี่พูดขึ้น

          “เฮอะ ขายในหมู่บ้านจะได้เงินสักกี่อีแปะกันเชียว ในเมื่อพวกเขาจ่ายค่าปรับคนละตำลึงไปแล้ว น้องซูมี่พี่ว่าความจำน้องน่าจะมีปัญหานะจ๊ะ” เจียงรั่วซีพูดขึ้น

          “หากความจำข้ามีปัญหา หูท่านพี่รั่วซีเองก็น่าจะมีปัญหา ข้าพูดไปแล้วว่าที่เหลือจะเป็นคนจัดการเอง หรือท่านไม่ได้ยินเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ถามด้วยหน้าตาใสซื่อ ซ่งเวยหลงเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะใช้มือหนาลูบหัวนางแผ่วเบา

          “พี่แค่เกรงว่าจะทำให้พวกเราเสียเวลา สู้เรารีบเอาขึ้นเกวียนแล้วเข้าไปในเมืองเสียก็สิ้นเรื่อง ไปขอความช่วยเหลือจากพี่สาวเจ้าให้ท่านเศรษฐีที่นางทำงานอยู่รับซื้อก็ไม่น่าจะมีปัญหาอันใด” เจียงรั่วซีเน้นย้ำคำว่าพี่สาวให้เซี่ยซูมี่ได้ยิน

          “แค่หมูป่าตัวเดียวเหตุใดต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น เอาตามที่น้องหญิงว่าข้าจะชำแหละเอง อาจื่อเจ้าไปถามว่ามีบ้านใดต้องการเนื้อหมูป่าบ้างขายชั่งละ 30 อีแปะ” ซ่งเวยหลงพูดขึ้นเสียงเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่เอาชื่อพี่สาวของภรรยาเข้ามาเกี่ยวข้อง เนื่องจากว่าตนกับนางไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก

          “อาหลง ข้าก็แค่” เจียงรั่วซีเห็นว่าซ่งเวยหลงไม่พอใจจึงตั้งใจจะอธิบายให้ชายหนุ่มหายโกรธ

          “ไปเถอะ จะได้มาช่วยอาหลงชำแหละหมูป่า” อาจื่อดึงแขนภรรยาให้รีบไปจากที่นี่

จากนั้นซ่งเวยหลงก็ลงมือชำแหละหมูป่า แม้กระทั่งเถ้าแก่ที่สร้างบ้านเองก็ยังมาขอซื้อเพื่อเอาไปฝากลูกเมียที่บ้าน โชคดีที่เขาแวะเอาไม้มาให้คนงาน

          “ไอหยา โชคดีของข้ายิ่งนักที่ได้กินเนื้อหมูป่าสดๆ เช่นนี้” เถ้าแก่ยิ้มดีใจ

          “เพิ่งจะเอาออกจากป่ามาเองเจ้าค่ะ เนื้อยังอุ่นๆ อยู่เลย ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ต้องการกี่ชั่งหรือเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่สวมวิญญาณนักขายทันที

          “ข้าอยากได้ครึ่งตัว เจ้าจะขายให้ข้าได้หรือไม่เล่าแม่นาง” เถ้าแก่มีบ้านเล็กบ้านน้อยมากพอสมควร จึงจำเป็นต้องซื้อไปมากหน่อย

          “ย่อมได้เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ขยิบตาให้สามี เป็นเชิงว่าเห็นหรือยังว่าความคิดของนางนั้นดีเยี่ยมมากแค่ไหน

เถ้าแก่ซื้อหมู่ป่าครึ่งตัวน้ำหนักราว 100 ชั่ง จ่ายเงินไป 3 ตำลึง นอกจากนั้นเซี่ยซูมี่ยังแถมไส้ให้ไปอีกจำนวนหนึ่ง ทำให้เถ้าแก่ยิ้มออก หมูป่าที่ซ่งเวยหลงล่ามาได้น้ำหนักราวๆ 300 ชั่ง ส่วนทางด้านอาจื่อที่ไปเคาะตามบ้านเพื่อขายเนื้อหมูป่านั้นได้มาเพียง 50 ชั่งเท่านั้น ซึ่งถือว่าแค่นี้ก็มากพอสมควร ได้เงินมาทั้งหมด 1 ตำลึง 500 อีแปะ ดีกว่าที่สามีเอาไปขายให้กับหลงจู๊ในครั้งนั้นเป็นไหนๆ ที่ได้มาเพียง 800 อีแปะเท่านั้น รวมเงินที่ขายหมูป่าได้ทั้งหมด 4 ตำลึง 500 อีแปะ

เซี่ยซูมี่แบ่งเงินให้กับอาจื่อไป 500 อีแปะ เพราะเขาไม่ได้เสี่ยงอันตรายกับสามีเลยสักนิด นอกจากนั้นยังให้เนื้อหมูป่าไปอีกราวๆ 10 ชั่ง แค่นี้ก็น่าจะมากพอแล้ว

          “ข้าไม่เอาเงินหรอก เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ ขอรับน้ำใจเป็นเนื้อพวกนี้ก็แล้วกันอาซ้อ” อาจื่อพูดขึ้น ทางด้านเซี่ยซูมี่หันหน้าไปมองสามีว่าเขามีความคิดเห็นเช่นไร เพราะที่ให้เขาเพียง 500 อีแปะก็รู้สึกอายอยู่ไม่น้อย

          “รับไปเถอะ ถือว่าเป็นน้ำใจจากอาซ้อของเจ้า” ซ่งเวยหลงบอกอาจื่อ

          “เช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจพวกท่าน ขอบคุณมากครับอาซ้อ” อาจื่อรับเงินมายิ้มๆ จากนั้นก็ยื่นให้กับภรรยา

          “ข้าต่างหากที่ต้องขอบใจเจ้าที่มาช่วยทุกครั้งที่ขอความช่วยเหลือ” ซ่งเวยหลงเอ่ยขึ้น รู้สึกซาบซึ้งใจสหายไม่น้อย เพราะตนมีอาจื่อเพียงคนเดียวที่เป็นสหายในวัยเด็ก จะมีเด็กที่ไหนบ้างกล้ามาเล่นกับลูกหลานพรานป่าดุร้าย