บทที่ 9 มีดบินของนาง

         “น่าเสียดายที่หัวหน้าองครักษ์ของคุณหนูชิงมีอคติกับสตรี หากหลิวเฉิงผู้นี้ไม่ได้เป็นองครักษ์ของคุณหนูชิงวันใด ข้าก็คงพอจะมีโอกาส”

         “คุณหนูชิงให้เจ้าไปดูแลความปลอดภัยใต้เท้าฉีมิใช่หรือ”

         “จริงด้วย ข้ามัวแต่พูดกับเจ้าเพลิน ต้องไปเตรียมตัวแล้ว ยามนี้คุณหนูชิงออกไปจากจวน ที่เรือนพักของพวกเขาก็จะเหลือคนดูแลอยู่น้อย”

         หว่านอิ๋งอิ๋งรีบไปเปลี่ยนชุดแล้วตรงไปเฝ้าคนที่ได้รับบาดเจ็บตามคำขอร้องของชิงเว่ยเว่ย ทว่าเจียงลี่จังกลับขอติดตามไปด้วย

         “ลี่จัง เจ้าไม่อยู่ดูแลคุณหนูหรือ ”

         “ไม่จำเป็นหรอก ให้สามีภรรยามีเวลาส่วนตัวได้ดูแลกันบ้าง คุณหนูกับใต้เท้าเสิ่นผ่านความเป็นความตายด้วยมาถึงเพียงนี้คงไม่อยากแยกจากกันแล้ว”

         “อืม...ก็จริงของเจ้า เวรยามคุ้มกันก็เตรียมไว้อย่างแน่นหนา พวกเราไปดูใต้เท้าฉีกันเถอะ”

         สตรีทั้งสองยืนดูสภาพของฉีหรงที่ผอมโซนอนหายใจสม่ำเสมอหลับสนิทบนเตียงด้วยความสงสาร

         “ถูกทารุณถึงเพียงนี้ยังรอดชีวิตมาได้ นับว่าคนผู้นี้โชคดีนัก”

         “เป็นเพราะเขามีวรยุทธ์ พวกมันจึงได้กระทำรุนแรงยิ่งกว่าที่ใต้เท้าเสิ่นโดน คนร้ายพวกนี้ร่วมมือกับคนเผ่าฉงเพื่อทำเรื่องเลวร้าย นี่ต้องพัวพันกับศึกชายแดนเป็นแน่”

         “ลี่จัง ถ้าอย่างนั้น เจ้าช่วยเฝ้าใต้เท้าฉีเอาไว้ที ข้าอยากจะรู้เหลือเกินว่าคุณหนูชิงไปสืบเรื่องพวกนี้ที่ใด ”

         “ได้! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน แต่หากเราถามตรงๆ พวกเขาก็คงจะไม่ยอมบอก ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปสืบมาเถอะ ทางนี้ข้าดูแลเอง”

         หว่านอิ๋งอิ๋งตามขบวนคนของคุณหนูชิงไปถึงนอกเมืองก็เห็นคุณหนูชิงกับไห่ฮ่าวลอบเข้าไปในเรือนแห่งหนึ่ง นางกำลังคิดจะขยับเข้าไปตามแต่เหลือบเห็นหัวหน้าองครักษ์หลิวที่กำลังออกมาจากที่ซ่อนเดินอ้อมไปทางด้านหลัง

         ‘ตามไปดูเสียหน่อยว่าคนผู้นี้ฝีมือที่แท้จริงเป็นเช่นใด ’

         ทุกครั้งยามเกิดเหตุ ต่างคนต่างมัวแต่ต่อสู้ หว่านอิ๋งอิ๋งจึงไม่เคยเห็นว่า วรยุทธ์ของหลิวเฉิงยอดเยี่ยมเช่นใด  ในเมื่อเขากล้าปรามาสว่าสตรีไม่สมควรเป็นองครักษ์ นางก็อยากจะรู้นักว่าเขาเก่งนักหรือ

         หว่านอิ๋งอิ๋งจึงได้ย่องไปด้านหลังขององครักษ์กลุ่มของหลิวเฉิงไป ยามนั้นบนหอคอยด้านในของเรือนนั้นมีคนกำลังเล็งเกาทัณฑ์มายังหัวหน้าองครักษ์หนุ่มสกุลชิง

         ฟิ้ว! ฉึก!

         ร่างของคนเฝ้ายามผู้นั้น ร่วงลงมายังพุ่มไม้ที่อยู่ด้านล่าง ดีที่ยามนั้นไม่มีคนเดินผ่าน แต่หลิวเฉิงที่หันไปเห็นพอดีรีบบอกให้คนของตนเองรีบหาที่หลบซ่อน หว่านอิ๋งอิ๋งกระโจนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่เพื่อมองเข้าไปในเรือนแห่งนั้น จึงเห็นว่ามีเวรยามเดินไปมาอยู่หนาแน่น

         พลันเสียงของคนผู้หนึ่งในเรือนแห่งนั้นก็ร้องขึ้น

         “มีคนร้าย! มีคนร้าย!”

         หลิวเฉิงที่ซุ่มอยู่ยกมือขึ้นโบกไปข้างหน้าเป็นเชิงให้บุก องครักษ์สกุลชิงทั้งหมดก็กระโจนขึ้นบนหลังคาแล้วเข้าไปในเรือนพร้อมกัน หว่านอิ๋งอิ๋งเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า นางรีบตามพวกเขาไปทันที

         ชิงเว่ยเว่ยต่อสู้กับบุรุษผู้หนึ่งอยู่ที่ลานหน้าเรือนรับรอง ครู่หนึ่งนางก็ผลุบหายไปในเรือนปล่อยให้ไห่ฮ่าวกับหลิวเฉิงรับหน้าแทน อีกฟากหนึ่งของเรือนอาจารย์หนุ่มสองคนที่ติดตามมาจากเมืองหลวงก็พุ่งเข้ามาช่วย

         ‘ฝีมือดียิ่ง อาจารย์ไต้ผู้นี้วรยุทธ์สูงส่ง ส่วนอาจารย์จงก็นับว่าไม่ด้อย’

         หว่านอิ๋งอิ๋งไม่อยากแสดงตัว นางซุ่มดูอยู่ห่างๆ เมื่อเห็นคนร้ายจะพุ่งเข้าไปใส่ไห่ฮ่าวจากด้านหลังก็ขว้างมีดออกไปอีกคราหนึ่ง ปักหลังคนเฝ้าเรือนนั้นฟุบลง นางพยายามสงบใจอย่าขว้างออกไปมากเพราะพวกมันจะสังเกตเห็นนาง

         หญิงสาวส่ายหน้ามองหาหัวหน้าองครักษ์หลิว ครั้นตรงนี้ไม่มีเขา นางก็ค่อยๆ ย่องไปอีกฟากของหลังคา จึงได้เห็นว่าหลิวเฉิงกำลังช่วยองครักษ์ในสังกัดของเขาต่อสู้กับพวกคนเฝ้าเรือนอย่างดุเดือด

         ‘ใช้ได้ๆ สักวันข้าจะขอประลองยุทธ์กับท่านสักครา’

         ไห่ฮ่าวตะโกนให้จับองครักษ์ของท่านข่านน้อยฉงมัดมือมัดเท้าเอาไว้ ทว่าอาจารย์ไต้ผู้นั้นกลับคว้ากระบี่ฟันไปบนใกล้ข้อมือและข้อเท้าของพวกเขาคนละข้าง เสียงร้องโหยหวนของผู้ถูกทำร้ายโหยหวน

         “โหดมาก...” หว่านอิ๋งอิ๋งรำพึงเบาๆ

         รูปร่างหน้าตาของไต้เส้าจวิน[1]ผู้นี้มองเผินๆ หล่อเหลาดูบอบบางอย่างบัณฑิต ทว่าในยามจับกระบี่เช่นนี้กลับดูน่ากลัวยิ่ง

         หว่านอิ๋งอิ๋งหันไปมองหลิวเฉิง คนผู้นั้นต่อสู้อยู่ห่างออกไป หญิงสาวเห็นเขากำลังเพลี้ยงพล้ำก็รีบคืบคลานไปใกล้

         ฟิ้ว! ฉึก! ฟิ้ว! ฉึก!

         ครั้งนี้นางขว้างมีดไปปักใกล้ต้นคอบุรุษสองคนที่กำลังจะเงื้อดาบเข้าใส่หัวหน้าหลิว เมื่อเห็นว่าเป้าหมาย ร้องอั่กแล้วล้มลงนางก็รีบพุ่งหนี

         “มีคนซุ่มอยู่ข้างบนขอรับ หัวหน้าหลิว” องครักษ์ผู้หนึ่งร้องเตือน

         หลิวเฉิงรีบกระโจนขึ้นไปบนหลังคาทว่ากลับไม่เห็นผู้ใด เขากำลังจะกระโจนลงไปต่อสู้อีกครา ทว่ากลับมองเห็นเชือกสีแดงเหลือบทองสั้นๆ เส้นหนึ่งถูกกระเบื้องหนีบอยู่

         ‘คุ้นตานัก...ข้าเคยเห็นสิ่งนี้ที่ใดกันนะ ’

         “หัวหน้าหลิว! คุณหนูชิงพบข่านน้อยฉงแล้วขอรับ”

         หลิวเฉิงเก็บเชือกเส้นนั้นเข้าไว้ในซอกกระเป๋าด้านในสาบเสื้อก่อนจะลงจากหลังคาวิ่งไปตามทิศทางที่องครักษ์ของเขาชี้

         คนของสำนักมือปราบหลายสิบคนบุกข้ามาในเรือนพอดี พวกเขาจึงทำหน้าที่เข้าจับกุมคนร้ายและลำเลียงคนทั้งหมดออกจากเรือนหลังนั้นท่ามกลางการรักษาความปลอดภัยเป็นพิเศษ

         ...โดยเฉพาะท่านข่านน้อยฉง..บุรุษที่เป็นชนวนสงคราม

        

         เจียงลี่จังฟังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนนอกเมืองที่หว่านอิ๋งอิ๋งเล่าให้ฟังด้วยความตื่นเต้น

         “ท่านข่านน้อยฉงถูกจับได้แล้วหรือ  ดีจริง! สงครามจะได้สงบลงเสียที หากมิใช่เพราะคนผู้นี้ ชายแดนคงวุ่นวาย ชาวบ้านที่อพยพเข้ามาในเมืองมากเหลือเกิน พวกเขาล้วนลำบากและอดอยาก”

         “ใช่! เสียดายที่ข้าไม่อาจจะไปช่วยโดยเปิดเผย ได้แต่ลอบขว้างมีดช่วยคนของคุณหนูชิงอยู่ด้านหลัง”

[1] ไต้เส้าจวิน พระเอกจากเรื่อง เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ