บทที่ 10 มือสังหาร

         “อย่าบอกนะว่ามีดที่เจ้าใส่กระเป๋าสะพายอกไปด้วยนั่น เจ้าขว้างไปจนหมด” เจียงลี่จังมองดูถุงผ้าเปล่าๆ ที่หว่านอิ๋งอิ๋งสะพายอยู่แล้วก็เงยหน้ายิ้ม “ดูเหมือนเจ้าจะขว้างเพลินไปหน่อย”

         “หากว่าเจ้าอยู่ในที่แห่งนั้นกับข้า รับรองว่าเจ้าจะต้องอยากขว้างรัวๆ เหมือนข้าแน่นอน ดีที่ข้าหลบซ่อนดี เกือบถูกหัวหน้าหลิวจับได้เสียแล้ว”

         เจียงลี่จังยิ้มน้อยๆ “ปากเจ้าบอกไม่ชอบเขา แต่กลับไปช่วยเขา นี่ข้าเริ่มได้กลิ่นแปลกๆ แล้วนะ”

         “เหลวไหล! เห็นแก่เขาที่ทำภารกิจสำคัญช่วยคุณหนูชิง ข้าจึงได้ปามีดแค่สี่ห้าเล่มช่วยชีวิตเขาเอาไว้”

         “คนร้ายพวกนั้น ถูกจับกุมมาขังที่คุกหลวงหมดแล้วหรือ ”

         “ไม่นี่ ข้าเห็นพวกเขาขนเอาร่างท่านข่านน้อยไปที่ค่ายพยัคฆ์ไฟ ขบวนคนที่ตามหลังพวกมือปราบมานั่น เป็นทหารขบวนใหญ่ทีเดียว”

         “เจ้าได้อยู่ดูจนถึงตอนสุดท้ายหรือไม่ ”

         “ไม่ ข้ากลัวมีคนเห็นเขาก็เลยแอบกลับมาก่อนนี่ล่ะ”

         “ถ้าอย่างนั้น พวกเรารีบไปดูกันที่หน้าจวนเถอะ ข้าอยากรู้แล้วว่าพวกเขาบาดเจ็บกันมากหรือไม่ ”

         “ไม่ได้ๆ พวกเราเฝ้าอยู่ที่นี่ล่ะ ภายนอกกำลังปั่นป่วน ไม่แน่ว่าคนพวกนั้นอาจจะส่งคนออกตามหาใต้เท้าฉีอยู่ หน้าที่ของเราคือดูแลความปลอดภัยของใต้เท้าฉีให้ดี เอาไว้คุณหนูชิงกลับมาถึงก่อนเถิด”

         เจียงลี่จังหันไปมองใบหน้าซูบซีดที่นอนสงบอยู่บนเตียง

         “ข้าว่าใต้เท้าฉีผู้นี้ คงต้องนอนเหมือนศพไปอีกนับเดือนนั่นล่ะ ถ้าลองเปิดหน้าอกเขาดูคงเห็นกระดูกเป็นท่อนๆ”

         “เจ้าพูดเสียน่ากลัว เราเฝ้าเขาให้ดีเถอะ อย่าให้ศึกนอกชนะแต่ศึกในแพ้พ่ายก็แล้วกัน” หว่านอิ๋งอิ๋งขมวดคิ้ว “หากเผ่าฉงกล้าก่อกวนแคว้นเราจนเกิดความวุ่นวายได้เช่นนี้ ต่อให้จับท่านข่านน้อยฉงได้แต่พวกลิ่วล้อยังอยู่ มันพวกก็น่าจะทำเรื่องอันตราย”

         “เจ้าพูดราวกับระแวงว่าในจวนของเราอาจจะมีคนร้ายหลงเหลืออยู่”

         “รอบคอบไว้ก่อนไม่ดีหรือ  ในเมื่อคนผู้นี้ถูกนำมาเป็นหมากตัวหนึ่งในการวางแผนก่อสงคราม ชีวิตของเขาย่อมมีค่าพอที่จะตามฆ่า”

         “จริงของเจ้า อิ๋งอิ๋ง ความรอบคอบเป็นสิ่งที่ท่านอาจารย์กำชับไว้นักหนา”

         “ข้าไปล้มลุกคลุกคลานอยู่ตรงป่าละเมาะ ทั้งล้มกลิ้งอยู่แถวเรือนนั้นนานสองนานคันไปหมดแล้ว ขอข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน เดี๋ยวมาคุยกับเจ้า”

        

         ครั้นหว่านอิ๋งอิ๋งกลับมาที่เรือนพักรับรองอีกคราหนึ่งก็ได้ยินเสียงเอะอะของเจียงลี่จัง องครักษ์หญิงสกุลโม่รีบพุ่งเข้าไปในเรือนทันที สหายของนางชักกระบี่ต่อสู้กับคนร้ายที่เหลืออยู่หนึ่งคนอยู่ห้องโถงกลาง

         “ข้าช่วยเอง!”

         เจียงลี่จังกระโจนถอยออกจากคนร้าย ปล่อยให้สหายนักขว้างมีดมือหนึ่งของสกุลโม่ ควักเอามีดสั้นที่เหน็บเอวมาขว้างปักเป้าหมายอย่างแม่นยำ

         ฟิ้ว! ฉึก!

         ร่างในชุดดำก็โงนเงนล้มลง เสียงฝีเท้าขององครักษ์ข้างนอกถี่กระชั้น

         “แม่นางเจียง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ”

         เจียงลี่จังชี้ไปข้างในห้องนอนที่มีฉีหรงนอนอยู่

         “มีอีกข้างในอีกสามศพ พวกเจ้าไปเก็บเอาเถิด”

         สาวใช้สี่คนที่เดินตามเข้ามาส่ายหน้าอย่างเอือมๆ พวกนางต้องรอให้นักชันสูตรและมือปราบมาวาดรูปสถานที่เกิดเหตุก่อนจึงจะเข้ามาทำความสะอาดได้ คราบเลือดพวกนี้ทำความสะอาดได้ยากนัก ดีที่มีผู้คิดผงฟอกคราบสกปรกแบบใหม่ออกมาขาย ทำให้การทำความสะอาดทำได้ง่ายขึ้น

         นัยว่า...คนที่ทำการค้าผงฟอกคราบนี้เคยเป็นขันทีในวังมาก่อน ทำหน้าที่เก็บกวาดการลอบสังหารนับครั้งไม่ถ้วน เพราะความเบื่อหน่ายที่ต้องทำความสะอาดคราบเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงได้คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมา

“ขยันมาบุกจริงๆ จวนแห่งนี้ เจ้าดู เอะอะฟัน เอะอะฆ่า ตอนข้ามาทำงานอยู่ที่ใหม่ๆ ก็เคยกลัวนะผี แต่ตอนนี้คิดว่าแม้แต่ผีก็คงจะสับสน”

         “ทำไมเล่า” สาวใช้อีกคนที่หิ้วถังน้ำรีบถาม

         “ตายซ้ำตายซ้อนจนไม่รู้พวกใครเป็นใครอย่างนี้ สุดท้ายแม้แต่ผีก็ยังแยกพวกไม่หรอกแล้วข้าว่า”

         หว่านอิ๋งอิ๋งยืนฟังเสียงสนทนาของสาวใช้ทั้งสี่แล้วก็หัวเราะหึๆ

         “เจ้าฟังสิ สาวใช้พวกนี้แต่ก่อนแค่ได้ยินเสียงกระบี่ก็หวีดร้องจะเป็นจะตาย ทุกวันนี้แม้แต่ศพพวกนางก็ไม่กลัวแล้ว”

         “ก็เห็นอยู่บ่อยเยี่ยงนี้ ก็เลิกตื่นเต้นเป็นธรรมดา ว่าแต่เจ้าเถอะ เหตุใดจึงได้ลงมือรวดเร็วนัก ”

         เจียงลี่จังถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางกระบี่ลงบนโต๊ะ ทรุดตัวลงนั่งแล้วรินน้ำชาขึ้นมากระดกสองสามจอก

         “ดีนะ ที่ข้าระวังตัวเหมือนที่เจ้าเตือน ไม่อย่างนั้น ข้าคงจะได้เป็นวิญญาณสหายของใต้เท้าฉีไปแล้ว เมื่อครู่พวกมันย่องเข้ามาทางหน้าต่าง ข้ากำลังคิดจะเอนหลังที่เก้าอี้ตัวนั้นพอดีก็เลยเหลือบเห็นเข้า”

         หว่านอิ๋งอิ๋งทำหน้าเคร่งเครียด

         “เวรยามในจวนเทียนโต่วแน่นหนาเพียงนี้ พวกมันยังเข้ามาได้ คงจะแฝงกายอยู่ที่นี่มานานแล้ว”

         “ข้าก็คิดเช่นนั้น”

         สายตาของหว่านอิ๋งอิ๋งมองเลยไปด้านหลังสหายมองใบหน้าสงบนิ่งของฉีหรง

         “เจ้าปกป้องชีวิตของเขาไว้อย่างนี้ หากวันใดเขาฟื้นขึ้นมา ข้าจะบอกเขาตอบแทนเจ้าด้วยร่างกายดีหรือไม่ ”

         “จะบ้าหรือ  ข้าก็แค่เฝ้าเขาแทนเจ้า เอาเป็นว่าให้เขาตอบแทนเจ้าไม่ดีกว่าหรือ ”

         “ไม่ได้ๆ ข้าไม่เหมาะกับบัณฑิตหรอกเพราะข้าทำสิ่งใดก็ไร้ระเบียบ ส่วนเจ้าชอบหาความรู้และยังเป็นคนทำทุกอย่างเรียบร้อยเหมาะกับเขามากกว่า”

         “เหลวไหลใหญ่แล้ว พวกขุนนางมีภรรยาหลายคน ข้าไม่ปรารถนาจะข้องเกี่ยวด้วยหรอก” เจียงลี่จังเม้มปาก

         “เออๆ ไม่เอาก็ไม่เอา ดูเจ้า เสื้อผ้าเลอะเลือดไปหมดแล้ว รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวข้าจะเฝ้าเขาเอาไว้เอง”

         พวกองครักษ์พามือปราบเข้ามาตรวจตราสถานที่และเก็บศพออกไปข้างนอกจวน หว่านอิ๋งอิ๋งนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของฉีหรงไม่ยอมขยับไปที่อื่นเพราะเกรงจะมีคนสวมรอยมาฆ่าเขาอีกรอบ

         หลิวเฉิงอาบน้ำเสร็จก็มานั่งจิบชา เขาหยิบเอาเศษเชือกที่เก็บมาได้ออกมานั่งพิจารณา เศษเชือกสีแดงเกลียวคลิปทองยาวประมาณครึ่งฝ่ามือสะดุดตาของชายหนุ่มยิ่งนัก

         “เคยเห็นจากที่ใดกันนะ ”