บทที่ 4 โยนบาป 2/2

 ข้าเห็นนางเดินออกมาร้องไห้ จึงเข้าไปสอบถามแล้วเข้าไปเห็นกับตา ข้าต้องการให้ใต้เท้าหลัวมีคำอธิบาย

แต่สกุลหลัว ลบหลุ่ดูหมิ่นราชวงศ์ไม่อยากให้ข้าสอดมือเข้าไปยุ่ง แล้วข้าเป็นพี่จะทนเห็นน้องสาวได้รับความอัปยศในจวนสกุลหลัวได้อย่างไร ขอพระองค์โปรดให้ความเป็นธรรมกับจวนอ๋องเว่ยด้วย”

สิ้นคำร้องเรียนขององค์รัชทายาท เสียงอื้ออึงก็ตามมาอย่างไม่ขาดสาย เหล่าขุนนางต่างกระซิบกระสาบกันเซ็งแซ่ ใต้เท้าหลัวก็ยืนอกสั่นขวัญหาย รอฝ่าบาทเรียกสอบ เพราะหากแทรกขึ้นกลางปล้องจะเป็นการมิบังควร

“ใต้เท้าหลัว ท่านมีอันใดจะแก้ตัวหรือไม่” เสียงฝ่าบาทที่กรุ่นโกรธเอ่ยถามขึ้น ทั้งยังกำหมัดแน่น นี่มันงานพระราชทานสมรส กลับให้เกิดเรื่องบัดสีเช่นนี้ได้อย่างไร

“ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้กระหม่อมคิดว่ามีคนจงใจยุให้แตกพะยะค่ะ” ใต้เท้าหลัวฝากความหวังไว้ที่น้องสาว แต่ไม่รู้ว่าบัดนี้เป็นอย่างไรแล้วบ้าง

“ยุยุงโดยนำคณิกามาประเคนให้ลูกท่านถึงห้องหอรึ” ต่อให้เป็นญาติกับสนมที่รักดั่งชีวิต แต่หากทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษเช่นเดียวกัน ไม่ละเว้น

“กระหม่อมได้นำคณิกาผู้กล้าดี แอบลากลูกชายกระหม่อมเข้าหอไปโบยแล้วพะยะค่ะ กำลังให้คนสอบสวนว่าผู้ใดส่งมา ” ใต้เท้าหลัวกล่าวตะกุกตะกัก

‘หึ สกุลหลัวหน้าด้านนัก พูดกลับดำเป็นขาว’

“ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้ลูกสาวกระหม่อมได้รับความอับอายยิ่งนัก เรื่องเกิดในจวนสกุลหลัวเพียงเมื่อคืน จนลูกสาวกระหม่อมต้องหนีอายกลับจวน ไม่กล้าสู้หน้าบ่าวไพร่ในจวนสกุลหลัว ขนาดเข้าหอคืนแรกยังโดนหมิ่นเกียรติเช่นนี้ กระหม่อมต้องให้สาวใช้พลัดกันเฝ้า กลัวนางจะคิดสิ้น โปรดให้ความเป็นธรรมด้วย” อ๋องเว่ยบีบน้ำตา กล่าวอย่างแค้นเคือง

“ข้าต้องให้ความเป็นธรรมกับเจ้าแน่น้องพี่”

ฮ่องเต้ไม่คิดว่าการจับแต่งงานระหว่างเด็กสองคน จะนำมาซึ่งความอัปยศขนาดนี้ จื่อเถิงช่างน่าสงสารนัก แล้วบุตรชายสกุลหลัวหากไม่รู้เห็นเป็นใจแล้ว คาดว่าคงไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นง่ายๆ เป็นแน่ นี่เป็นเรื่องที่เขาต้องให้คำตอบแก่เหล่าขุนนาง

หากองค์รัชทายาท และตระกูลอ๋องโดนตระกูลกุ้ยเฟยย่ำยีหมิ่นเกียรติ เหล่าขุนนางฝ่ายใต้และตะวันออกจะไม่พอใจ และที่สำคัญต่างเป็นกำลังสำคัญในการรักษาแคว้นอีกต่างหาก

“ทหาร...จับบุตรชายสกุลหลัวมาขังคุก รอการไต่สวน รวมทั้งนางคณิกานั้นด้วย เลิกประชุม” เขาเป็นฮ่องเต้คงทำได้เพียงสั่งการให้สอบสวนไปเท่านั้น

“ฝ่าบาท ไว้ชีวิตลูกชายกระหม่อมด้วย ไว้ชีวิตด้วย” เสียงใต้เท้าหลัวขอร้องอย่างน่าสงสาร แต่ว่าฮ่องเต้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาสักนิดเดียว

องค์รัชทายาทและอ๋องเว่ยเดินออกมาพร้อมกัน ผ่านหน้าใต้เท้าหลัว ใต้เท้าหลัวจึงรั้งขาของอ๋องเว่ยไว้

“ท่านอ๋อง โปรดละเว้นลูกชายข้าด้วย ให้ข้าทำอันใดก็ยอม โปรดไว้ชีวิตด้วย” ยามนี้ใต้เท้าเว่ยไม่เหลือแม้ศักดิ์ศรีไว้แล้ว ขอร้องดั่งสุนัขจนตรอกตัวหนึ่ง

“ใต้เท้าเว่ย ท่านไม่ได้ผิดอันใด ให้คนที่ทำผิดได้รับโทษเถอะ” อ๋องเว่ยไม่อยากจะพูดให้มากความกว่านี้อีก เรื่องนี้เขายอมไม่ได้จริงๆ

“ข้าจะหาคนผิดมาลงโทษให้ได้ แต่โปรดของร้องฝ่าบาทให้ละเว้นด้วยเถิด”

“เรื่องนี้ข้าคิดว่าคนผิดท่านย่อมรู้ดีแก่ใจ ลูกสาวข้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แล้วลูกชายท่านเอาไปย่ำยีเช่นนื้ ทั้งชาวบ้านร้างตลาดลือกันให้ทั่ว ท่านจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

“ข้าจัดการได้ ข้าจัดการได้”

“ฝ่าบาทมีรับสั่งแล้ว ข้าขัดไม่ได้หรอก คอยดูกันต่อไปก็แล้วกัน” อ๋องเว่ยจับมือใต้เท้าหลัวออก แล้วเดินจากไป เขาก็ไม่อาจจะทำให้อภัยเรื่องนี้ได้เช่นเดียวกัน

ทหารจากในวัง พุ่งเข้าล้อมจวนสกุลหลัว เข้ามาจับเอาบุตรคนรองของใต้เท้าหลัว ควบคุมเข้าคุกหลวงต่อไป เพื่อรอการสอบสวน

จื่อเถิง ตื่นนอนในตอนสาย ด้วยความสดชื่น แต่กลับได้รับรู้เรื่องราวน่าตื่นเต้น ก็นึกสนุกยิ่งนัก

“อี๋เหนียง ที่เจ้าพูดมาจริงหรือไม่”

“จริงเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย สงสารคณิกานั้นโดนทารุณอย่างเลือดเย็นและไม่เป็นธรรมเลยสักนิด” จื่อเถิงเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน ชาติก่อนนางก็ตายเพราะความเห็นแก่ของนายท่าน ที่อยากเอานางไว้เคียงข้างกาย แต่เมื่อไม่พอใจก็ขายต่อ

มาชาตินี้ก็เจอแต่ชายชั่ว ขนาดสามีไม่ทันข้ามคืนยังเลวได้ขนาดนี้ แต่นึกสนุกชิบเป๋ง ดูสิสกุลหลัวจะแก้หมากตานี้อย่างไร