เป็นคนละคน

เฉินฮ่าวหรานจำต้องกลับไปนั่งลง ร่างกายเขาอ่อนแอ ยืนได้ไม่นานก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว วันนี้เขายังไม่มีข้าวตกถึงท้องแม้แต่คำเดียว เพราะหมั่นโถวที่เหลือสองก้อนสุดท้ายซ่งจิ่วเอ๋อร์กินจนหมดแล้ว

ขณะที่ซ่งจิ่วเอ๋อร์ต้มยา นางก็สำรวจข้าวของและวัตถุดิบรอบห้องครัว ทั้งห้องนางเจอเพียงข้าวสารหนึ่งกำมือในโถเล็กเท่านั้น ไม่รอช้านางนำข้าวสารใส่หม้อล้างจนสะอาดแล้วยกขึ้นตั้งเตา ถึงจะไม่มีอาหารอย่างอื่นแต่ข้าวต้มที่มียางข้าวก็ยังดีกว่าปล่อยให้ท้องว่างนาน ๆ จนทรมาน

กลิ่นหอมจาง ๆ ของยางข้าวที่เริ่มงวด ผสมผสานกับกลิ่นอุ่น ๆ ของสมุนไพรและขิงฝานค่อย ๆ โชยออกจากครัวมาเตะจมูกเฉินฮ่าวหรานที่เริ่มปวดท้องด้วยความหิวโหย

ชายหนุ่มหลับตาลงพยายามข่มความทรมาน ในใจได้แต่นึกสมเพชตัวเอง ข้าวสารกำมือสุดท้ายนั่น นางคงต้มกินเองคนเดียวจนหมดเหมือนเดิม อย่างไรเสีย สตรีที่เห็นแก่ตัวอย่างนาง มีหรือจะแบ่งปันอาหารให้สามีที่ไร้ประโยชน์เช่นเขา

ขณะนั้นเสียงก้าวเท้าเบา ๆ ก็ดังใกล้เข้ามา

เสียงวางถ้วยกระเบื้องบิ่น ๆ ลงบนโต๊ะไม้เก่าอย่างแผ่วเบา

เฉินฮ่าวหรานลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้เขาเบิกกว้างด้วยความตะลึง

ควันขาวลอยกรุ่นออกจากถ้วย ข้าวต้มสีขาวเนียนนุ่มมียางข้าวข้นกำลังดี ด้านบนมีเก๊กฮวยป่าตากแห้งและขิงฝานแผ่นบางลอยอยู่ กลิ่นหอมอบอุ่นตลบอบอวลจนกระเพาะของเขาร้องประท้วงเสียงดัง

"กินซะสิ" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ พลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม

 "ข้าเอายาบำรุงบางตัวของท่านลุงหวังมาต้มรวมกับข้าวต้ม ยางข้าวจะช่วยปกป้องเยื่อบุกระเพาะ ส่วนยาอุ่นจะช่วยขับความเย็นในร่างของเจ้า ขืนดื่มยาขม ๆ ตอนท้องว่างกระเพาะพังพอดี"

เฉินฮ่าวหรานมองชามข้าวต้ม สลับกับมองสตรีตรงหน้าที่ดูสงบและเฉียบแหลมผิดกันเป็นคนละคน

"เจ้า... ไม่กินหรือ" 

เขาถามเสียงแหบแห้งแฝงความระแวง เพราะในหม้อมีข้าวสารแค่นิดเดียว ต้มออกมาคงได้แค่ถ้วยเดียวเท่านั้น

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ยักไหล่ ยันคางมองเขาด้วยสายตาของหมอ

"ข้ากินน้ำข้าวต้มไปครึ่งถ้วยแล้ว อีกอย่าง ถ้าเจ้าที่เป็นหลักของครอบครัวล้มหมอนนอนเสื่อตายไปจริง ๆ ข้าต่างหากที่จะอดตายของจริง รีบกินตอนร้อน ๆ ซะ"

เฉินฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย มือที่สั่นเทาค่อย ๆ ยื่นไปจับช้อนไม้ ช้อนตักข้าวต้มอุ่น ๆ ขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากแห้งผาก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของยางข้าวผสมผสานกับกลิ่นอุ่นนวลของขิงและสมุนไพรเตะจมูก ละลายความตึงเครียดและชวนให้กระเพาะที่แห้งโหยส่งเสียงร้องประท้วงอย่างหนัก

เขาค่อย ๆ จิบข้าวต้มคำแรกเข้าปาก

รสสัมผัสนุ่มลื่นของยางข้าวข้นกำลังดีเข้าเคลือบลิ้นและลำคอ ความอบอุ่นซาบซ่านแล่นลงสู่กระเพาะอาหารทันที มันไม่ได้ขมบาดคอเหมือนยาบำรุงที่เขาเคยกล้ำกลืนฝืนดื่มในอดีต แต่กลับมีรสหวานธรรมชาติจาง ๆ จากข้าว และความเผ็ดซ่าอุ่นที่ปลายลิ้นจากขิงฝาน ซึ่งช่วยดับความรู้สึกเลี่ยนและคายความเย็นชื้นในอกออกไป

เพียงคำเดียวหัวใจที่เคยหนาวเหน็บและสิ้นหวังของชายหนุ่มกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

"เป็นอย่างไรบ้าง" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ถามพลางเลิกคิ้วมอง ท่าทางผ่อนคลาย ต่างจากกิริยาหยาบกระด้างในอดีต

"อร่อยและอบอุ่นมาก"

 เฉินฮ่าวหรานตอบตามความรู้สึกจริง นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด เขาตักกินคำต่อไปเรื่อย ๆ อย่างลืมตัว ร่างกายที่เคยอ่อนแรงค่อย ๆ ได้รับพลังงานฟื้นฟูกลับมาทีละน้อย

ซ่งจิ่วเอ๋อร์มองชายหนุ่มตรงหน้าที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มด้วยความหิวโหย ความรู้สึกเห็นใจฉายออกมาในดวงตา ร่างกายของเขาพละกำลังพร่องไปมาก ลมหายใจสั้นแผ่ว ชัดเจนว่าเกิดจากการขาดสารอาหารสะสมมานานและมีความเครียด หากไม่รีบฟื้นฟูด้วยโภชนาการที่ดี ต่อให้สวดมนต์อ้อนวอนสวรรค์อย่างไร ร่างนี้ก็คงอยู่ได้ไม่พ้นปีนี้แน่

เมื่อเฉินฮ่าวหรานตักข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปากจนหมดถ้วย เขาวางช้อนลงแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย ใบหน้าซูบซีดเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีฝั่งตรงข้าม แววตาสับสนและสงสัยปนเปกันไปหมด

"จิ่วเอ๋อร์ เจ้าไปเรียนรู้วิธีการทำแบบนี้มาจากที่ใดกัน"

คำถามนั้นทำให้ซ่งจิ่วเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่นางก็เรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก

"ข้าก็แค่นึกถึงเรื่องสมุนไพรที่เคยได้ยินคนอื่นพูดกันมา ลองเอามาปรับใช้ดู ไม่เห็นจะมีอะไรซับซ้อน"

เฉินฮ่าวหรานมองนางนิ่ง แม้ในใจจะยังมีข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แต่น้ำซุปอุ่น ๆ ในท้องและร่างกายที่สบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดก็เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาตัดสินใจเก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อน

"ขอบใจเจ้ามาก" 

เสียงห้าวเอ่ยเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

"อย่าเพิ่งรีบขอบใจเลย" 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ถอนหายใจยาว ชี้มือไปทางห้องครัว

 "ตอนนี้ข้าวสารในโถหมดแล้ว ในบ้านเราไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งอาหาร มื้อต่อไปพวกเราจะกินอะไรกันดี"

คำถามเรียบง่ายแต่แทงใจดำทำเอาเฉินฮ่าวหรานเงียบกริบ ความจริงอันแสนโหดร้ายตบหน้าเขากลับสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง

"ข้า... ข้าจะลองไปหาดูงานจ้างรายวันในหมู่บ้าน หรือไม่ก็..." 

เขาพยายามคิดหาทางออก แม้รู้ดีว่าด้วยร่างกายเช่นนี้ คงไม่มีใครอยากจ้างแรงงานเขาแน่นอน

"หยุดความคิดนั้นไว้เลย"

 ซ่งจิ่วเอ๋อร์ขัดขึ้นทันควัน สายตาตวัดมองร่างกายผอมเกร็งของเขา 

"ผอมเป็นกุ้งแห้งแบบนี้ ไปรับจ้างแบกหามมีหวังได้ล้มตายกลางทางพอดี ข้าไม่ยอมเสียเวลาดูแลเจ้าฟรี ๆ หรอกนะ"

นางลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบ้านดินที่ทรุดโทรม ทิวเขาเขียวขจีหลังหมู่บ้านปรากฏแก่สายตา ภูเขาสูงใหญ่ตระหง่าน ย่อมเต็มไปด้วยของป่า สมุนไพร และวัตถุดิบธรรมชาติชั้นดีสำหรับคนที่รู้จักคุณค่าของมัน

"ในเมื่อไม่มีเงิน เราก็ต้องหาอาหารจากธรรมชาติ" 

นางหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่น

 "พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าป่าหลังบ้าน"

 คำพูดสุดแปลกหูหลุดออกจากปากของซ่งจิ่วเอ๋อร์ บรรยากาศภายในห้องเก่าทรุดโทรมก็พลันเงียบกริบลงทันที

เฉินฮ่าวหรานเบิกตากว้าง จ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่เชื่อหู สมองของเขาราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ

สตรีผู้นี้จะยอมก้าวเท้าขึ้นเขางั้นหรือ

ในความทรงจำของเฉินฮ่าวหราน ซ่งจิ่วเอ๋อร์คือสตรีที่เกลียดการทำงานหนักยิ่งกว่าสิ่งใด นางรักสบาย นึกว่าตนเองเป็นดั่งคุณหนูในตระกูลใหญ่ ทั้งที่ความเป็นจริงเป็นเพียงสาวชาวบ้านยากจนที่ได้มาเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น

ย้อนกลับไปเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ช่วงที่บ้านไร้ข้าวสารจะตกถึงท้องติดต่อกันหลายวัน ป้าหลี่และชาวบ้านที่มีน้ำใจเดินมาชวนนางที่หน้าประตูบ้าน

"จิ่วเอ๋อร์ พรุ่งนี้พวกข้าจะขึ้นเขาไปเก็บผักป่าและขุดหัวมันกัน เจ้าไปด้วยกันไหม จะได้มีอาหารไปต้มให้ฮ่าวหรานกินบ้าง"

ในตอนนั้น ซ่งจิ่วเอ๋อร์คนเดิมกลับเอามือเท้าเอว ยื่นหน้าออกไปแล้วจงใจถุยน้ำลายลงพื้นตรงหน้าพวกนางอย่างหยามเกียรติ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยแป้งราคาถูกจนขาววอกแสยะยิ้มบิดเบี้ยว ดวงตาคู่กลมฉายแววดุร้าย ก่อนจะเปิดฉากด่าทอด้วยน้ำเสียงแหลมสูงบาดหูจนก้องไปทั้งถนน

"เหอะ! พวกขี้ข้าชั้นต่ำ! ร่างกายสูงส่งของข้าเกิดมาเพื่อเป็นฮูหยินนายอำเภอ ไม่ใช่พวกบ้านป่าที่ต้องไปตากแดดตากลมให้ผิวเสียเหมือนพวกเจ้า ขยะพวกนั้นมีไว้ให้หมามันกินต่างหาก คิดว่าข้าโง่เหมือนพวกเจ้าหรืออย่างไร ไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ หากใครกล้ามาชวนข้าทำเรื่องต่ำตมเช่นนี้อีก ข้าจะสาปแช่งให้ครอบครัวมันอดตายให้หมด"

คำด่าทอสุดใจดำและหยาบช้าในวันนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้ชาวบ้านพากันสาปแช่งและเดินหนีด้วยความเอือมระอา แต่นางยังหมุนตัวกลับเข้ามาในบ้าน นำโทสะทั้งหมดมาลงที่เขา

นางทั้งทุบตีและขว้างข้าวของใส่ชายหนุ่มที่นอนป่วยอยู่บนเตียง พลางกรีดร้องด่าทอว่าเขาเป็นตัวซวย เป็นคนไร้ความสามารถที่ทำให้นางต้องมาตกระกำลำบาก ไม่มีชาติตระกูลแล้วยังไม่รู้จักแสวงหาความก้าวหน้า

บาดแผลและคำด่าทอวันนั้น ยังคงเป็นฝันร้ายที่กรีดใจของเฉินฮ่าวหรานเสมอมา

แล้วตอนนี้ สตรีคนเดียวกันนี้ กลับพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยว่าจะขึ้นเขาไปหาของป่า

เฉินฮ่าวหรานกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ลมหายใจสะดุด เขามองซ่งจิ่วเอ๋อร์ด้วยความระแวง สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ราวกับกำลังมองสัตว์ร้ายที่อาจจะแว้งกัดและคลุ้มคลั่งขึ้นมาเมื่อใดก็ได้

"จิ่วเอ๋อร์... เจ้า... เจ้าพูดจริงหรือ" 

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้

 "เจ้าเคยบอกว่า การขึ้นเขาเป็นเรื่องของพวกชั้นต่ำ"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยแผลในใจของเฉินฮ่าวหราน ภาพความทรงจำอันน่ารังเกียจของเจ้าของร่างเดิมพรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที จนนางถึงกับแอบสบถในใจ

เจ้าของร่างเดิมนี่สุดยอดความขยะมนุษย์จริง ๆ ทั้งบ้า ยโส ใจดำ แถมยังทำร้ายสามีตัวเองได้ลงคอ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชายหนุ่มตรงหน้าถึงมองนางด้วยสายตาเหมือนเห็นผีร้าย

ซ่งจิ่วเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แต่นัยน์ตาคู่งามกลับฉายแววหนักแน่นทรงพลัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เฉินฮ่าวหรานไม่เคยเห็นจากร่างนี้มาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"คำพูดไร้สาระ เจ้าจะเก็บมาใส่ใจทำไม"

นางกล่าวเสียงนุ่ม แต่แฝงความเด็ดขาดที่สยบทุกสิ่ง

"ยามนี้ไม่มีอาหาร ไม่มีเงิน คนชั้นต่ำหรือชั้นสูง หากไม่มีกินก็ต้องอดตายเหมือนกันหมด พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าป่า ส่วนเจ้าอยู่บ้านพักผ่อนและดูแลตัวเองให้ดี ยาบำรุงที่เหลือข้าจะแบ่งไว้ให้"

เฉินฮ่าวหรานอ้าปากค้าง นั่งแข็งทื่อเป็นก้อนหิน สายตามองตามแผ่นหลังบางของซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่หมุนตัวเดินไปจัดแจงข้าวของในบ้านอย่างคล่องแคล่ว

ความมึนงงและความสับสนพุ่งชนสมองของชายหนุ่มจนชาไปหมด สตรีใจร้ายที่เคยเอาแต่ด่าทอและเกลียดการทำงานหนัก กลับกลายเป็นคนที่พร้อมจะก้าวเท้าขึ้นเขาเพื่อหาอาหารมาประทังชีวิต

นี่นางหกล้มหัวกระแทกพื้นจนบ้าไปแล้ว หรือสวรรค์ส่งดวงวิญญาณอื่นมาสิงร่างนางกันแน่