ทะลุมิติ

ผ่านมาสองชั่วยามแล้ว สตรีที่หมดสติไปก่อนหน้านี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา เฉินฮ่าวหรานถือผ้าชุบน้ำอุ่นที่บิดหมาดไว้ในมือ เขาเช็ดหน้าให้นางอยู่ตลอดไม่ห่างกาย แต่คนที่นอนนิ่งบนเตียงกลับหลับลึกเหมือนไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาอีก

เขาเริ่มกระวนกระวาย เดินออกจากบ้านไปที่บ้านลุงหวังที่อยู่ไม่ไกลกันมาก

"ลุงหวังอยู่หรือไม่"

เสียบแหบห้าวร้องถามเบา ๆ ไม่นานก็มีคนออกมาพบ

"ฮ่าวหราน เกิดอะไรขึ้นหรือ"

"ท่านป้า จิ่วเอ๋อร์ไม่ได้สติมาสองชั่วยามแล้ว เช็ดตัวให้ก็ไม่ฟื้น เห็นท่านลุงรักษาคนป่วยเป็นข้าเลยมาขอรบกวน..."

"ทำไมเพิ่งมาบอก รอเดี๋ยวนะ"

ซูเฟิ่ง ภรรยาหวังต้าซานออกมาต้อนรับ เมื่อได้ยินว่ามีคนไม่สบายก็ร้อนใจขึ้นมาทันทีและรีบเข้าไปตามสามี

"อาการเป็นอย่างไรบ้าง ข้าจะรีบไปดูให้"

หวังต้าซานหรือลุงหวังสะพายย่ามใส่เครื่องมือไปพร้อมกับเฉินฮ่าวหรานอย่างรีบเร่ง

เมื่อมาถึงก็รีบเข้าไปจับชีพจรของซ่งจิ่วเอ๋อร์ทันที

หวังต้าซานแตะนิ้วลงบนข้อมือที่ซูบซีดของซ่งจิ่วเอ๋อร์ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าปรากฏความเครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนเฉินฮ่าวหรานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใจคอไม่ดีตามไปด้วย

​"ชีพจรอ่อนนัก จนแทบจะจับไม่ได้แล้ว" 

เขาพึมพำ น้ำเสียงหนักใจ ถอนหายใจยาว

 "ฮ่าวหราน เจ้าทำใจไว้หน่อยเถิด ร่างกายนา..."

​ยังไม่ทันที่หวังต้าซานจะพูดจบประโยค

​ชีพจรใต้ปลายนิ้วที่เคยริบหรี่กลับพุ่งพรวดกระตุกเต้นขึ้นมาอย่างรุนแรงและหนักแน่น เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอและมีพลังขึ้นมาทันตาเห็น

หวังต้าซานเบิกตากว้าง สะดุ้งจนเกือบจะชักมือกลับ 

"นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร"

"เฮือก"

ร่างบนเตียงกระตุกขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ดึงอากาศเข้าปอด พร้อมกับเปลือกตาบางที่เบิกกว้างขึ้นทันที

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววล่องลอยของคนใกล้ตายแม้แต่น้อย แต่กลับฉายแววเฉียบคม ว่องไว และกระจ่างใสอย่างน่าประหลาด ซ่งจิ่วเอ๋อร์กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ชายหนุ่มร่างผอมซูบเซียว และตาแก่ที่กำลังจับข้อมือตัวเองอยู่ด้วยความตกตะลึง

"ตกบันไดลงมา แต่ทำไมไม่เจ็บหัวสักนิด"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงใสกระจ่างก้องไปทั่วห้องนอนเงียบกริบ ทำเอาทั้งเฉินฮ่าวหรานและลุงหวังยืนแข็งทื่อเป็นหิน มองคนที่เมื่อครู่เกือบจะ หมดลมแต่ตอนนี้กลับลุกพรวดขึ้นมานั่งได้อย่างหน้าตาเฉย

ความทรงจำมากมายไหลทะลักจนทำให้นางรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างไปครู่หนึ่ง

'ไม่ตายหรอกหรือ อย่าบอกนะว่าทะลุมิติเหมือนในนิยาย'

คงจะเป็นอย่างที่นางคิด นอกจากความทรงจำประหลาด ยังมีผู้ชายต่างวัยสองคนสวมชุดชาวบ้านโบราณยืนท่ามกลางห้องเก่า ๆ ห้องนี้

ซ่งจิ่วเอ๋อร์กลืนน้ำลายลงคอทันทีและเหมือนเฉินฮ่าวหรานจะรู้ เขารีบหยิบถ้วยใส่น้ำบนโต๊ะมาให้นางโดยไม่รีรอ

"ดื่มน้ำก่อน"

นับว่าเขายังมีสติแก้สถานการณ์ได้ไว ขณะที่ลุงหวังยังพูดไม่ออกบอกไม่ถูก นอกจากไม่เคยพบเรื่องอย่างนี้ ยังนึกไม่ออกว่าตนจะต้องทำเช่นไร

"ขอบคุณ"

นางดื่มรวดเดียวหมดถ้วยแล้วยื่นคืนไป ชายหนุ่มชะงักมือค้างก่อนรับมาวางไว้ตามเดิม

คำพูดก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตอนนี้เขาเองก็มึนงงเช่นเดียวกับลุงหวังแล้ว

"จิ่วเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง"

ลุงหวังเอ่ยถาม เป็นห่วงนางอยู่ไม่น้อย

"ก็...ดีเจ้าค่ะ"

นางตอบเสียงใสไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟื้นเลยสักนิด ลุงหวังเห็นดังนั้นก็โล่งใจ

"เจ้าหายก็ดีแล้ว ข้าจะให้ยาบำรุงเอาไว้กินก็แล้วกันนะ นอนพักให้มากหน่อย"

เขาเห็นนางหายดีก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันใด จากนั้นก็เดินออกจากห้องโดยมีเฉินฮ่าวหรานเดินออกไปส่ง

"ยาห่อนี้เป็นยาบำรุงเอาไว้ต้มให้นางดื่ม อ้อ เจ้าก็ควรดื่มด้วย"

ลุงหวังส่งห่อยาให้เขา ชายหนุ่มยังไม่รับ แววตาของเขาหม่นแสงลง กล่าวขึ้นเสียงเบา

"ขอบคุณท่านลุงขอรับ แต่ข้ายังไม่มีเงินจ่าย"

ลุงหวังคะยั้นคะยอไม่นานก็ยัดห่อยาใส่มือเขาสำเร็จ

"มีเมื่อไหร่ค่อยจ่ายก็ได้ แต่เจ้ากับจิ่วเอ๋อร์ควรบำรุงร่ายกายนะ จะได้สุขภาพดีขึ้น เจ้าผอมลงกว่าเดิมแล้ว"

ลุงหวังบอกอย่างเป็นห่วงและหวังดี คุยกันอีกสามสี่คำเฉินฮ่าวหรานก็กล่าวขอบคุณเป็นคำรบสอง คำนับอย่างอ่อนน้อมส่งลุงหวังที่หน้าบ้าน

ทั้งหมดไม่พ้นสายตาของซ่งจิ่วเอ๋อร์ที่ตามไปยืนแอบฟังตรงประตูห้อง

ครอบครัวนางยากจนนั้นเข้าใจได้จากความทรงจำ แต่นางไม่เคยรู้เลยว่าทั้งบ้านจะไม่มีเงินสักอีแปะเดียว

เมื่อส่งลุงหวังกลับไปแล้ว เฉินฮ่าวหรานหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในบ้าน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางก้มมองห่อยาบำรุงในมือด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แต่เมื่อก้าวผ่านประตูห้องนอนเข้ามา เขาก็ต้องชะงัก

ร่างผอมบางในชุดผ้าป่านสีซีดเช่นเดียวกับเขากำลังยืนพิงกรอบประตู จ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งสงบ

เฉินฮ่าวหรานเกร็งไปทั้งตัวแอบสูดลมหายใจลึก เผชิญหน้ากับความกลัวในใจที่คุ้นเคย ตามปกติแล้ว หากซ่งจิ่วเอ๋อร์รู้ว่าในบ้านไม่เหลือเงินสักอีแปะเดียว นางจะต้องเปิดฉากด่าทอว่าเขาเป็นคนไร้ความสามารถ หรือทุบข้าวของโวยวายจนบ้านแทบแตก

"ในบ้าน... ไม่มีเงินเลยหรือ"

น้ำเสียงใสกระจ่างเอ่ยถามขึ้นมาเรียบ ๆ ไม่มีความดุดัน หรือแววตาเกรี้ยวกราดแม้แต่น้อย มีเพียงความสงสัยที่ฉายชัดในดวงตาคู่งาม

เฉินฮ่าวหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เตรียมรับแรงกระแทกจากคำด่าทอกลับหวิวขึ้นมาอย่างประหลาด เขาหลบสายตาเหลือบมองห่อยาในมือ ก่อนตอบเสียงเบาแผ่ว ๆ

"อืม ตอนนี้ไม่มีแล้ว ข้า... ข้าจะไปต้มยาให้เจ้าก่อน"

พูดจบ เขารีบหมุนตัวทำท่าจะเดินหนีไปยังครัวทันที ราวกับกลัวว่าหากช้าไปกว่านี้ ระเบิดอารมณ์ของนางจะปะทุขึ้นมา

"เดี๋ยวสิ"

ซ่งจิ่วเอ๋อร์เรียกไว้ เสียงของนางไม่ได้ดังแต่มีอำนาจบางอย่างที่ทำให้ขาของเฉินฮ่าวหรานหยุดก้าวโดยไม่รู้ตัว นางก้าวเข้ามาหาเขา ชะโงกหน้ามองห่อยาในมือชายหนุ่ม แล้วขมวดคิ้วยุ่ง

"นั่นยาอะไร ยาบำรุงที่ท่านลุงหวังให้มาน่ะหรือ"

"ใช่ ท่านลุงบอกว่าให้ต้มบำรุงร่างกาย ทั้งเจ้าและ..."

"เอามานี่ ข้าขอดูหน่อย"

ไม่รอให้เขาอนุญาต มือผอมเล็กก็ยื่นไปหยิบห่อยาจากมือเขามาเปิดออกทันที สัญชาตญาณของหมอสั่งการให้นางวิเคราะห์สมุนไพรแห้งในห่ออย่างรวดเร็ว 

ซ่งจิ่วเอ๋อร์คลี่ห่อยาออกดู กลิ่นสมุนไพรโชยเตะจมูก เพียงแค่เขี่ยดูตัวยาไม่กี่ชนิด สมองของนางก็ประมวลผลได้ทันที

‘ยารสขมฤทธิ์เย็น ขมบาดคอขนาดนี้ ขืนต้มดื่มตอนท้องว่างมีหวังกัดกระเพาะจนปวดเกร็งแน่ ๆ’

"ข้าต้มเองดีกว่า เจ้าไปนั่งพักเถอะ"

นางพับห่อยากลับตามเดิมแล้วพูดขึ้นเรียบ ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังครัวเล็กหลังบ้านทันทีโดยไม่รอฟังคำคัดค้าน

เฉินฮ่าวหรานเบิกตากว้าง ยืนตื่นตะลึงไปชั่วขณะ

นางถือห่อยาตรงเข้าครัวไปเองเนี่ยนะ

"จิ่วเอ๋อร์ เดี๋ยวก่อน ร่างกายเจ้ายัง..."

ชายหนุ่มที่เพิ่งได้สติรีบก้าวเท้าตามไปติด ๆ หมายจะแย่งห่อยากลับมา ร่างกายของเขายังอ่อนแอแถมป่วยเรี่ยวแรงน้อย ก้าวเดินยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เริ่มหอบเหนื่อย แต่สตรีตรงหน้ากลับก้าวเท้า คล่องแคล่วว่องไว ราวกับไม่ใช่นางคนเดิมที่เกือบจะหมดลมหายใจเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

พอตามเข้ามาถึงในครัวแคบ ๆ ที่มีคราบเขม่าดำเกาะแน่น เฉินฮ่าวหรานก็ต้องชะงักตรงหน้าประตู

ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา

ซ่งจิ่วเอ๋อร์ไม่ได้เงอะงะหรือทำข้าวของพังเหมือนที่เขาหวาดหวั่น แต่นางกลับหยิบจับสิ่งของในครัวได้อย่างคล่องแคล่วมือเล็กหยิบเศษไม้แห้งและฟางมาจุดไฟในเตาอย่างง่ายดายด้วยท่าทางชำนาญ นำกาต้มน้ำดินเผาไปล้างเช็ดจนสะอาด แล้วคัดเลือกตัวยาในห่อแยกออกเป็นสองส่วนอย่างละเอียด

"เจ้า... เจ้าทำอะไรน่ะ นั่นมันยาบำรุงของท่านลุงหวังนะ" 

เฉินฮ่าวหรานเอ่ยถามเสียงหอบเบา ๆ พลางยกมือยันกรอบประตูไว้

"ก็ใช่น่ะสิ"

 ซ่งจิ่วเอ๋อร์ตอบโดยไม่หันกลับมามอง มือยังคงหยิบขิงแก่แง่งเล็กที่เหลือติดตะกร้ามาฝานบาง ๆ อย่างแม่นยำ

 "ยาร้อนกับเย็นปนกันมั่วไปหมด แถมขมขนาดนี้ ขืนต้มกินเปล่า ๆ ร่างกายซูบซีดอย่างเจ้ากับข้าได้อาเจียนออกมาหมดพอดี ข้าเลยแบ่งยาตัวที่รสขมเกินไปออก แล้วใส่ขิงลงไปช่วยขับลมและบำรุงกระเพาะแทน"

เฉินฮ่าวหรานยืนแข็งเป็นหิน สมองสับสนจนพูดอะไรไม่ออก

น้ำเสียง การพูดจา ท่าทางการจับสิ่งของ และความรู้เรื่องสมุนไพรที่พรั่งพรูออกมาจากปากของนางอย่างเป็นธรรมชาติดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษา มากกว่าภรรยาชาวบ้านที่เอาแต่โวยวายไปวัน ๆ

"ยืนอยู่ทำไมล่ะ" 

จิ่วเอ๋อร์หันกลับมามองเขา พลางกวาดสายตาสำรวจแผงอกผอมเกร็งและลมหายใจที่ยังหอบถี่ของเขา

 "ข้าบอกให้ไปนั่งพัก ร่างกายอ่อนแอกินข้าวไม่ครบสามมื้ออย่างเจ้า ถ้าลมจับล้มลงไปตรงนี้ ข้าไม่มีแรงแบกขึ้นเตียงหรอกนะ"