บทที่ 8 อย่าคิดแตะต้องสามีของข้า

อาหลี่หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อหยิบกาน้ำเข้ามาให้นาง เสิ่นเสวี่ยพยายามเก็บซ่อนความหื่นกระหายนี้เอาไว้ นางนั่งรอเขาอยู่บนเตียง ไม่นานนักอาหลี่ก็กลับมาพร้อมกับกาน้ำใบหนึ่ง เขาเทน้ำก่อนจะยื่นมันส่งมาให้แก่นาง เสิ่นเสวี่ยรับน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว ก่อนทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยหอบ

ให้ตายสิ!!! ระบมไปทั้งตัวเลย

อาหลี่ทิ้งตัวลงนอนข้างกายนาง กลับพบว่านางหลับสนิทไปเสียแล้ว เขามองใบหน้าเรียวงามที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ก่อนจะนำผ้าห่มมาคลุมให้แก่นางอย่างห่วงใย ฝ่ามือหนาใหญ่ยื่นไปลูบพวงแก้มสีชมพูของนางด้วยความรักใคร่

เขาดีใจเหลือเกินที่นางไม่ทำร้ายทุบตีเขาเช่นแต่ก่อน นางดีกับเขาเหลือเกิน ดีจนเขาหวาดกลัว กลัวว่าวันหนึ่งนางจะใจร้ายกับเขาอีกครั้ง

อาหลี่ยื่นท่อนแขนแกร่งไปให้นางหนุนนอน สองมือใหญ่โอบกอดนางเข้ามาไว้ในอ้อมอกแข็งแกร่ง เขาสัญญาว่าจากนี้ไป เขาจะปกป้องนางเอง จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหรือดูถูกนางได้อีก

รุ่งเช้าวันต่อมาที่เรือนใหญ่ เสิ่นเหยากวงกำลังสอบถามบ่าวที่เขาส่งไปเฝ้าสวนส้มให้เสิ่นเสวี่ย

"เมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยดีหรือไม่"

"ขอรับ แต่เหมือนคุณหนูใหญ่จะถูกอาหลี่ทารุณนะขอรับ นางร้องเสียงดังออกมาจากเรือนค่อนคืนเลยขอรับ"

เสิ่นเหยากวงรีบหันมามองบ่าวรับใช้ของเขาทันที แววตาเย็นชาน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

"นางร้องเช่นไร? ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้!!! ข้าจะไปฆ่าอาหลี่!!!"

"คุณหนูใหญ่ร้องว่า 'อาหลี่!!! อย่ากัดข้า ซี้ดดด อ๊าส์' ขอรับ!!!"

กากากา

เสิ่นเหยากวงอยากจะกระโดดถีบบ่าวชั่วผู้นี้ให้กระเด็นออกไปจากเรือนเสียจริง

นั่นมันเสียง...

เสียงสามีภรรยากำลังร่วมหลับนอนกันต่างหาก!!! แต่เมื่อสมัยหนุ่มๆ ภรรยาของเขาไม่ได้ร้องเช่นนี้

นางร้อง อิ๊ อิ๊ อิ๊

ไม่ใช่สิ!!! นี่เขาคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่กัน?

"คราวหลังนางร้องอีกเจ้าก็ไม่ต้องมาบอกข้า"

"ทำไมเล่าขอรับ? เมื่อคืนบ่าวแทบจะวิ่งเข้าไปดู..."

"ห้ามดู!!! ให้นางร้องไป นางชอบแบบนั้นก็ปล่อยนาง"

"ขอรับ ขอรับ"

หลายวันต่อมา เป็นวันที่เสิ่นเฟยบุตรชายคนโตและเสิ่นเยี่ยบุตรชายคนรองเดินทางกลับมาถึงจวนโหวตระกูลเสิ่น เสิ่นเฟยพี่ชายของเสิ่นเสวี่ยเป็นถึงท่านรองแม่ทัพและผู้สืบทอดจวนโหวแห่งนี้ ส่วนเสิ่นเยี่ยพี่ชายของเสิ่นหนิงเป็นเพียงนายทหารร่วมรบติดตามพี่ชายไปเท่านั้น

งานเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นในจวนโหวตระกูลเสิ่น มีผู้คนมาร่วมยินดีกับบุตรชายของเสิ่นเหยากวงที่มีหน้ามีตากลับมา อาหลี่ไม่ได้มาร่วมงานด้วย เขาอยู่ช่วยคนในเรือนจัดของยกของอยู่ด้านหลังจวน ส่วนเสิ่นเสวี่ยนางก็ออกมารอผู้เป็นพี่ชายพร้อมกับมารดาของตน

"ท่านแม่ น้องเสวี่ยเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว"

เสิ่นเฟยรีบวิ่งเข้ามาหาท่านแม่และน้องสาวของเขา ฮูหยินใหญ่ที่ใบหน้าซีดเซียว ยามนี้มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง

"เสวี่ยเอ๋อร์ ท่านแม่ส่งจดหมายไปเล่าเรื่องของเจ้าให้พี่ฟังแล้ว เจ้าไม่ต้องกลัวนะ พี่จะปกป้องเจ้าเอง"

"เจ้าค่ะ"

เสิ่นเสวี่ยยิ้มให้พี่ชายของตนเอง เสิ่นเฟยเป็นบุรุษผิวคล้ำ คงเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่แต่ในสนามรบมานาน แต่ยังคงรูปงามหล่อเหลาใช้ได้ ส่วนเสิ่นเยี่ยเป็นคนผิวขาว คิ้วเรียวโก่ง ดูเจ้าเล่ห์คล้ายกับท่านแม่ของเขาไม่มีผิด

สายตาทุกคู่ที่มองมา จับจ้องมาที่เสิ่นเสวี่ยด้วยความสงสาร ได้ยินมาว่านางล้มป่วยจึงถูกถอนหมั้น เสิ่นเหยากวงเองก็ไม่ยอมให้ข่าวที่เสิ่นเสวี่ยร่วมหลับนอนกับบ่าวในจวนแพร่สะพัดออกไปเป็นอันขาด

เสิ่นเสวี่ยไม่ชอบถูกผู้คนจับจ้องมากเท่าใดนัก นางจึงเดินไปที่หลังเรือน เพื่อตามหาอาหลี่

"บ่าวชั้นต่ำ!!! ได้ยินว่าเจ้านอนกกนังเสิ่นเสวี่ยหรือ? ชั่วช้าทั้งคู่"

เสิ่นเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นางแอบอยู่ที่มุมอับ แล้วจึงมองไปที่หลังเรือน นางเห็นอาหลี่นั่งคุกเข่าอยู่ ใบหน้าของเขาบวมช้ำมีเลือดออกที่มุมปาก สองมือของเขากำเอาไว้จนแน่น เขากำลังถูกชายหนุ่มผู้หนึ่งด่าทอทุบตีเขา

"คุณชายรองโปรดด่าบ่าวเถิดขอรับ อย่าเอ่ยถึงคุณหนูใหญ่ให้นางเสื่อมเสียเลยขอรับ"

"ปกป้องกันหรือ? ข้าจะด่า เจ้าจะทำไมฮะ? !!!"

เสิ่นเยี่ยยกเท้าขึ้นเตรียมจะถีบอาหลี่ แต่ทว่า

ผัวะ!!!

"โอ๊ะ!!! ใครตบหัวข้า"

"ข้าเอง!!! มีปัญหาอะไรไหม?"

เสิ่นเสวี่ยพุ่งเข้าไปตบกลางศีรษะของเสิ่นเยี่ยจนเขาล้มหน้าทิ่มลงไปกับพื้น เสิ่นเยี่ยรีบหันมามองเสิ่นเสวี่ยทันที ด้านอาหลี่เขารีบยืนขึ้นมา และดันร่างเสิ่นเสวี่ยไปไว้ด้านหลัง

"ไอ้บ่าวเลว!!! นังเสิ่นเสวี่ยต่ำช้า"

พลั่ก!!!

อาหลี่ทนไม่ไหวแล้ว เขาชกไปที่หน้าของเสิ่นเยี่ยคราหนึ่ง เสิ่นเสวี่ยไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าไปหาเสิ่นเยี่ย ก่อนจะใช้เท้าเตะเสยปลายคางของเขา จนฟันหน้าหลุดกระเด็นออกมาถึงสองซี่

"โอ๊ะ!!! ฮือออ ข้าจะฟ้องท่านพ่อ!!!"

"ไปฟ้องเลย!!!"

เรือนใหญ่

เสิ่นเหยากวงรับรู้ถึงเรื่องที่เสิ่นเสวี่ยและอาหลี่ทุบตีเสิ่นเยี่ยแล้ว เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย งานเลี้ยงต้องหยุดลงอย่างกะทันหันเพราะเหตุทะเลาะวิวาทภายในจวน ช่างน่าอับอายยิ่งนัก

"ท่านพ่อ บ่าวชั่วมันตีข้าขอรับ!!!"

เสิ่นเยี่ยคุกเข่าอ้อนวอนเสิ่นเหยากวงตาปริบๆ เสิ่นเสวี่ยหันไปมองเสิ่นเยี่ยด้วยสายตาดูแคลน

"อาหลี่!!! เจ้ากล้าทุบตีลูกข้า"

"ท่านโหวขอรับ คุณชายรองด่าบ่าวบ่าวยอมได้ แต่คุณชายรองด่าทอคุณหนูใหญ่บ่าวยอมไม่ได้ขอรับ"

"ไม่จริงนะขอรับท่านพ่อ!!!"

"จริงเจ้าค่ะ เสิ่นเยี่ยด่าข้าว่าชั่วช้า เอาบ่าวมาทำสามี เขาด่าเช่นนี้ต่อหน้าเหล่าสาวใช้เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากจะคิดเลย ว่าถ้าคนนอกมาได้ยิน จะมองท่านพ่อเช่นไร"

เสิ่นเหยากวงหันไปมองเสิ่นเยี่ยด้วยสายตาตำหนิ ฮูหยินรองอวิ๋นที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบพูดแก้ต่างแทนบุตรชาย

"ท่านพี่ เยี่ยเอ๋อร์ยังเด็กนะเจ้าคะ"

"ไม่เด็กละมั้ง โตจนสุนัขเลียก้นไม่ถึงละ"

"เสิ่นเสวี่ย!!!"

"ท่านพ่อตะคอกจนคอแหบแล้ว มาเจ้าค่ะ ลูกจะรินชาร้อนให้"

เสิ่นเหยากวงหันไปมองเสิ่นเสวี่ยที่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังจะบอกกับเขาว่า

หุบปากเสียท่านพ่อ!!!

ให้ตายเถอะนี่มันวิญญาณท่านแม่แน่ๆ!!!

"เอาเถิด อย่างไรเสียอาหลี่ก็ทำผิด จับไปโบยยี่สิบที"

"ไม่ได้เจ้าค่ะ!!!"

เสิ่นเสวี่ยกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะจนเสิ่นเหยากวงสะดุ้งโหยง

"เสิ่นเสวี่ย!!! เจ้าช่างไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เอาเสียเลย เจ้ากล้ากระแทกถ้วยชาใส่ท่านพ่อของเจ้า ช่างไร้มารยาทยิ่งนัก!!!"

ฮูหยินรองอวิ๋นหันไปตำหนิเสิ่นเสวี่ยทันที พร้อมกับปรายตามองฮูหยินใหญ่ด้วยสายตาไม่พอใจ

"เจ้าสิหุบปาก!!! เป็นแค่ภรรยารองกล้ามาสั่งสอนข้า!!! ไปสั่งสอนลูกเจ้าเสีย หากเรื่องของข้ากับอาหลี่แพร่สะพัดออกไป เจ้าต้องรับผิดชอบ!!!"

"เสิ่นเสวี่ย!!! นางเป็นแม่เล็กของเจ้านะ"

"ท่านพ่อกำลังจะให้ลูกเคารพภรรยารองของท่านหรือเจ้าคะ หืม?  ลูกเป็นบุตรสาวภรรยาเอกนะเจ้าคะ นางต่างหากที่ต้องเคารพยำเกรงลูก!!!"

เสิ่นเสวี่ยหันไปส่งยิ้มเย็นชาให้ผู้เป็นบิดาทันที เสิ่นเหยากวงหลบสายตาของบุตรสาวด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน

"เอ่อ...เอาเถิด โบยทั้งคู่ เด็กๆ ลากอาหลี่กับเสิ่นเยี่ยไปโบยคนละยี่สิบไม้!!!"

"ไม้เดียวเจ้าค่ะ!!!"

"ยี่สิบไม้!!!"

"ไม้เดียว!!!"

"ยี่สิบไม้!!!"

"ไม้เดียว!!!"

"ไม่โบยละโว้ยยย ไสหัวไปให้หมด!!!"

เสิ่นเหยากวงยกมือขึ้นกุมศีรษะ ก่อนจะเดินหนีออกไปนอกเรือนอย่างหัวเสีย ฮูหยินรองอวิ๋นทำได้เพียงลากเสิ่นเยี่ยกับเสิ่นหนิงกลับเรือนของตนไป

เสิ่นเฟยรู้สึกขบขันไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรมาท่านพ่อก็ตามใจน้องสาวของเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งพอเสิ่นเสวี่ยงัดไม้แข็งออกมาเช่นนี้จึงทำให้ท่านพ่อไม่กล้าตอบโต้ไปอีก

จะว่าไปเสิ่นเสวี่ยก็นิสัยละม้ายคล้ายกับท่านย่าของเขาถึงเจ็ดแปดส่วน

แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนที่นางอ่อนแอจนน่าเป็นห่วง โดนสองพี่น้องนั่นรังแกไม่เว้นแต่ละวัน

"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าอย่าก้าวร้าวต่อท่านพ่อของเจ้านักเลย"

ฮูหยินใหญ่หันมาเอ่ยเตือนบุตรสาวด้วยความห่วงใย แต่ทว่าเสิ่นเสวี่ยกลับยักไหล่ทั้งสองข้างอย่างไม่ใส่ใจ

"ข้าไม่ได้พูดสิ่งใดผิดนี่เจ้าคะ หากท่านพ่อถือสาก็คงจะด่าว่าข้าไปแล้ว ท่านแม่ก็เห็น"

ฮูหยินใหญ่ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างระอาใจ นับวันเสิ่นเสวี่ยก็ยิ่งเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ

"ท่านแม่ไปพักเถิดขอรับ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็ช่วยทำแผลให้อาหลี่ด้วยเล่า"

"เจ้าค่ะ"

เสิ่นเฟยพาท่านแม่เดินออกไปแล้ว เสิ่นเสวี่ยจึงเดินเข้าไปจับมืออาหลี่เอาไว้ เขามองนางด้วยสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย

"ไปกันเถิด"

"อืม"

เมื่อกลับถึงเรือน เสิ่นเสวี่ยก็จัดการช่วยทำแผลบนใบหน้าให้เขา สายตาของนางเหลือบไปเห็นร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของอาหลี่ รู้สึกอยากจะด่าทอเสิ่นเสวี่ยคนเก่าเสียจริง

อาหลี่รีบสวมเสื้อผ้าเพื่อปิดบังร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของเขา ด้วยไม่อยากให้นางต้องมารู้สึกผิด เขาไม่อยากให้นางไม่สบายใจเพราะเขา

"เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะไปทำอะไรมาให้เจ้ากิน"

"ไม่ละ ท่านพี่อาหลี่พักเถอะ เมื่อครู่พี่ใหญ่แบ่งอาหารมาให้แล้ว เรามากินกันเถิด"

อาหลี่พยักหน้าเล็กน้อย เขามองดูอาหารตรงหน้า ที่มีทั้งหมู ไก่ และอาหารดีๆ อีกมากมาย มือที่คีบตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย 

คล้ายกับว่าเขาเคยกินอาหารเหล่านี้เมื่อนานมาแล้ว

แต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยกินมันจากที่ใด

เสิ่นเสวี่ยเห็นอาหลี่ชะงักไป จึงคีบหมูสามชั้นยื่นไปที่ริมฝีปากของเขา

"กินสิ ข้าไม่เคยเห็นท่านได้กินเนื้อเลยตั้งแต่ข้ามาอยู่กับท่าน"

"เจ้ากินเถอะ คุณชายใหญ่อุตส่าห์นำมาให้เจ้า ข้าไม่หิว"

เสิ่นเสวี่ยโมโหแล้ว นางไม่ชอบให้เขาวางตัวเหมือนเป็นคนรับใช้ต่อนางเช่นนี้ เสิ่นเสวี่ยกระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างสุดแรง จนอาหลี่ลนลานขึ้นมา

"เสิ่นเสวี่ย เจ้าโกรธข้าหรือ?"

"หึ!!! ไม่ต้องมาพูด ข้าให้กินอะไรท่านก็ไม่ยอมกิน!!!"

"ข้ากินแล้ว ข้ากินแล้ว!!!"

อาหลี่รีบคีบหมูสามชั้นเข้าไปในปากคำโต เสิ่นเสวี่ยที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดี นางหยิบแตงกวาขึ้นมาเพื่อจะกัดกิน แต่ทว่าอาหลี่ที่ได้เห็นเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง รีบยื่นมือไปแย่งแตงกวาออกมาจากมือของนางแล้วจึงโยนทิ้งไปที่นอกหน้าต่างทันที เสิ่นเสวี่ยที่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นจ้องมองเขาด้วยความไม่ชอบใจ

"เจ้าห้ามแตะต้องแตงกวาอีกมันจะติดคอเอาได้!!! อดทนหน่อยเถิด เจ้าเพิ่งกินของข้าไปเมื่อคืน คืนพรุ่งนี้ค่อยกินใหม่ คืนนี้ข้าเหนื่อยแล้ว"

เสิ่นเสวี่ยแทบจะพ่นหมูสามชั้นออกมาจากปาก นี่เขาเข้าใจว่าที่นางถือแตงกวาในมือเพราะต้องการ เอ่อ...

กินลำแท่งเอ็นร้อนของเขาอย่างนั้นหรือ?

น่ารักที่สุด คืนพรุ่งนี้ข้าจะกินให้มิดลำเลย!!!