บทที่ 6 (02)

วนิดากระตุกยิ้มใส่คนที่จ้องมองกัน ในยามหมุนตัวไปในทิศที่อคิราห์นั่งอยู่ก็เห็นสายตาที่มองมาเสมอ แล้วมือนุ่มก็ปล่อยออกจากเส้นผมเปลี่ยนมาเป็นกระดิกนิ้วเรียก

          “ฉันไปเต้นเป็นเพื่อนนางก่อนนะ นางกระดิกนิ้วเรียกแล้ว”

          ธนัชชาวางแก้วเหล้าลง แล้วลุกพึ่บขึ้น เมื่อก่อนเธอคือสาวดาวยั่วประจำกลุ่ม ทว่าตอนนี้ได้แค่เต้นเอามัน เพราะมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว

          อคิราห์พยักหน้ารับคำ แม้ในใจจะรู้สึกว่าวนิดากระดิกนิ้วเรียกเขามากกว่า คงอยากจะง้อกันละซิ

          “ชิ ไม่หายงอนหรอก” เขาทำเสียงในลำคอ คิดว่างอนเป็นคนเดียวหรืออย่างไร ตอนนี้ถึงตาเขางอนบ้างแล้ว อคิราห์นั่งเท้าคางต่อไป แล้วทำเป็นละสายตาไปมองมุมอื่น

          ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำก็มีคนเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ กัน อคิราห์รีบเหลือบตาไปมองพร้อมคำบ่นที่ดังขึ้น

          “เหนื่อย”

          “ไหงแกกลับมาเร็วจัง” อคิราห์หันมองธนัชชา หลงคิดว่าจะเป็นวนิดาเสียอีก แล้วมองเพื่อนที่ยกมือขึ้นนวดขมับ

          “เวียนหัว สงสัยเพราะเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน” เมื่อคืนเธอนั่งช่วยสามีดูบัญชีของโรงแรมจนดึกดื่น ในวันนี้ก็ยังหัวหมุนจัดการห้องให้กรุ๊ปทัวร์กลุ่มใหญ่อีก จนแทบไม่มีเวลาได้หย่อนก้นลงนั่งพักจิบกาแฟเลย

          “แล้วยังจะมา” อคิราห์ส่ายหน้าใส่ เพื่อนควรห่วงสุขภาพร่างกายของตัวเองมากกว่าเรื่องเที่ยว

          “ก็ฉันอยากเจอเพื่อนๆ นี่” ธนัชชามุ่ยหน้ามอง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นพร้อมส่งเสียงวี้ดว้ายคล้ายมีเรื่องใหญ่

          “ตายแล้วนังอี้...ปลากินเหยื่อแล้ว วนิดาได้ผู้”

          คำบอกนั้นทำให้อคิราห์หันมองไปยังทิศที่วนิดายืนเต้นอยู่ จึงได้เห็นเต็มสองตาว่าเวลานี้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ลำพัง แต่มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย

          “เนื้อคู่ยัยนิดแน่ๆ ผมยาว ผิวแทน” ธนัชชานึกถึงคำของแม่หมอ ซึ่งตรงตามที่บอกมาแบบเป๊ะๆ

          “แกอย่าเวอร์ คนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้” อคิราห์มองจ้องเขม็ง แล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ทว่าไม่วายมองคนที่วนิดากำลังส่งยิ้มหวานให้ “ปากจะฉีกถึงรูหูแล้วมั้ง จะยิ้มหวานอะไรขนาดนั้น”

          เขานึกอยากจะเดินไปดึงยิ้มออกจากหน้าสวย แล้วมองหนุ่มผมยาวที่มัดผมทรงเดียวกันกับเขา ก่อนต้องหันมองคนที่กระโจนตัวเข้ามาร่วมวงสนทนาอย่างเจ้อ้อย

          “คนดี”

          “เจ้รู้ได้ไง” ธนัชชาถามกลับเร็วไว ถึงอยากจะให้เพื่อนได้หนุ่ม แต่ก็ขอให้เป็นคนที่ดีด้วย

          “ก็นั่นคุณว่าน เจ้าของบริษัทรับออกแบบบ้านที่แฟนเจ้เคยทำงานด้วย คนนี้ดีเว่อร์ เจ้เอาหัวเป็นประกัน” เจ้อ้อยรับประกันอย่างไม่คิดลังเล ไม่นึกว่าโลกจะกลมขนาดนี้ แล้วส่งสายตาสนับสนุนไปให้วนิดา

          อคิราห์ทำหน้าย่นคิ้วใส่ตัวเอง เพราะอกดันร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แล้วจ้องมองวนิดาที่ทำท่าหัวเราะ ยกมือขึ้นมาปิดปากนิดๆ

          “คุยอะไรกัน เรื่องตลกหรือไง”

          “แล้วแกจะไปอยากรู้กับนังนิดทำไม”      

          ธนัชชาพิงแผ่นหลังกับพนักพิง อาการเวียนหัวยังเล่นงานอยู่ ขณะนั้นก็มีผู้หญิงรูปร่างเล็กคนหนึ่งเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อคิราห์ จึงส่งเสียงทักทายไป  

          “ยัยชะนีน้อย กว่าจะมาได้”

          “สวัสดีค่ะพี่นัท พี่อี้”

          “ไม่เจอกันเลยนะยะ แล้วก็หายหน้าหายตาไปจากโซเชียลเลย” ธนัชชามองน้องรหัสของตัวเอง ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นอีกฝ่ายอวดความสวยลงอินสตาแกรมสักเท่าไร

          “แพมได้เลื่อนตำแหน่งค่ะพี่นัทเลยยุ่งมาก ว่าแต่พี่อี้สบายดีไหมคะ” พลิตามองไปยังเพื่อนของพี่รหัส หลังไม่ได้เจออีกฝ่ายนานทีเดียว

          “สบายดี” อคิราห์มองคู่กรณีในอดีตของตัวเองเล็กน้อยแล้วปั้นยิ้มตอบกลับไป

          “แล้วพี่นิดไปไหนล่ะคะ” พลิตาแปลกใจเมื่อไม่เห็นบุคคลที่สาม ปกติเธอเข้ามาคุยกับอีกฝ่ายเมื่อใด มักเห็นวนิดาอยู่ด้วยเสมอ

          “โน่น กำลังคุยกับหนุ่มอยู่”

          “อ้อ” พลิตามองแล้วทำแค่ยิ้มนิดๆ

          “แล้วกินไรมายัง” ธนัชชาถามต่อ

          “ยังเลยค่ะ” พลิตาส่ายหน้า

          “นังอี้ สั่งอาหารให้น้องหน่อย ฉันพิมพ์แชตตอบพี่อาร์ตแป๊บ” ธนัชชาหันไปสนใจกับข้อความที่สามีส่งมาหา หลังขอยืมเพาเวอร์แบงก์จากรุ่นน้องมาได้

          อคิราห์จำใจละสายตาจากวนิดาเพื่อมาดูแลรุ่นน้องแทนเพื่อน ยกมือเรียกพนักงานให้มายังโต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากสั่งเสียงของธนัชชาก็ดังขึ้นอีก

          “นังอี้”

          “อะไรอีก”

          “ยัยนิดไปไหน”

          อคิราห์หันขวับไปมองเร็วไว ก่อนพบว่าวนิดาหายไปจริงๆ เขาเพิ่งละสายตาไม่ถึงสามนาทีเลย

          “คุณว่านก็หายไปด้วย... หรือยัยนิดจะแกรนด์โอเพนนิงจริงๆ”