บทที่ 8 (04)

“นิดจะออกไปแล้วนะ”

          “อยากจะออกมาก็ออกมา ใครห้ามเธอ”

          อคิราห์ทำเป็นเก่ง แต่กลับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่รู้ทำไมแค่วนิดาจะเดินออกจากห้องน้ำเขาถึงต้องตื่นเต้นขนาดนี้ แล้วก็เห็นปลายเท้าคู่สวยค่อยๆ ก้าวออกมา

          เขาไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆ ก่อนจะกลอกตามองบนใส่คนที่ยิ้มแฉ่ง

          “โธ่ คิดว่าจะแน่”

          “อะไรเหรอ” วนิดาทำเป็นซื่อถามตาใส

          “ไหนว่าจะใส่ชุดนอนไม่ได้นอน” อคิราห์ปรายตามองวนิดาที่ใส่ชุดนอนลายการ์ตูน แทนที่จะเป็นชุดนอนไม่ได้นอน แล้วมาทำให้ตื่นเต้นไปด้วย ทั้งที่ใจไม่กล้าพอ

          “นิดแค่จะเอาไปซักแล้วตากไว้ที่ระเบียง นิดลืมซักเลย เดี๋ยวนิดเข้าไปซักก่อน” วนิดาทำเป็นไขสือ ทั้งที่เธอจงใจแกล้งอคิราห์ พลันพลิกตัวหมายจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ

          “หยุดเลย เดี๋ยวเราเอาไปซักที่ห้องให้”

          อคิราห์รีบเบรกพร้อมลุกขึ้นก้าวไวๆ ไปหา

          “อี้จะยุ่งยากทำไม” เธอไม่เห็นเหตุผลที่อีกฝ่ายต้องเอาไปซักให้เลย

          “แล้วเธอจะเอาไปตากหลังห้องได้ไง เราจะเอาไปซักให้เอง” หอที่วนิดาเช่าอยู่เป็นหอรวม มีทั้งชายและหญิง จึงอดห่วงไม่ได้หากมีคนมาเห็นชุดนอนที่บางเฉียบแขวนไว้ พลันเดินไปคว้ามากอดไว้กับตัว

          “ตามใจ” วนิดาลอบยิ้มเอ็นดู แล้วสะบัดมือไล่พร้อมทั้งร้องถามด้วย         

          “อี้รีบไปอาบน้ำไป นิดง่วงแล้ว ว่าแต่สรุปแล้วอยากนอนกับนิดไหม”

          “วนิดา เธอฮีตอะไรขนาดนี้”

          อคิราห์หายใจทั่วท้องได้ไม่ถึงนาทีก็ต้องกลับมาใจเต้นไวอีกแล้ว พร้อมจ้องตาคนที่คล้ายกำลังอ่อยกัน

          “ฮีตอะไรของอี้ ถ้าอี้จะนอนที่นอนสำรอง นิดจะได้ปูให้ไง” วนิดายกมือเท้าเอวบ้าง

          “อ้อ” คนตัวโตเขินหน้าแดงที่ตีความไปไกลอีกแล้ว

          “งั้นนอนบนเตียงกับนิดนั่นแหละ ขี้เกียจแล้ว” หญิงสาวไม่รอคำตอบแล้วเดินไวๆ หนีไปนั่งลงบนเตียง ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผม

          อคิราห์ไม่แย้ง ใช่ว่าเขาไม่เคยนอนเตียงเดียวกับวนิดา เสื้อผ้าก็มีทิ้งไว้ที่นี่ จึงหมุนตัวเข้าไปอาบน้ำบ้าง  

          ใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเห็นคนที่บอกว่าง่วงกำลังนั่งเล่นเกมโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงโดยมีผ้าขนหนูวางไว้บนศีรษะ           

          “ไหนว่าง่วง ทำไมยังเช็ดผมไม่เสร็จอีก”

          “ขี้เกียจ นอนเลยก็ได้” เธอเช็ดผมจนพอหมาดบ้างแล้ว น่าจะทิ้งตัวลงนอนได้ แล้วพลิกตัวทำท่าคลานไปทิ้งศีรษะลงบนหมอน แต่กลับถูกขัดเสียงดัง

          “ไม่ได้”           

          อคิราห์รั้งตัวของวนิดาไว้ ขืนนอนทั้งที่ผมยังเปียกชื้นอยู่ เดี๋ยวก็ได้มีปัญหาหนังศีรษะ เผลอๆ อาจจะทำให้ไม่สบายด้วย ว่าแล้วก็หยิบผ้าขนหนูมาจัดการแทนวนิดา แต่ก็ยังมีคนดื้อทำท่าอิดออด

          “ง่วงแล้วอี้” วนิดาเงยใบหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ริมเตียง กำลังตั้งใจเช็ดผมเธอให้แห้งสนิท

          “ไม่นานก็เสร็จ ถ้าง่วงก็พิงตัวมา” เขาไม่ยอมให้วนิดานอนในสภาพผมเปียกแน่ๆ แม้จะเห็นเจ้าตัวทำหน้าอ้อนใส่ก็จะใจแข็ง

          หญิงสาวไม่สามารถฝืนความง่วงได้ไหวอีกแล้ว จึงเอนตัวไปพิงคนที่ห่วงเธอเป็นที่หนึ่ง แล้วฝืนยิ้มให้

          “ง่วงจริงๆ ยัยวนิดา” ไม่นานเท่าไรอคิราห์ก็พบว่าวนิดาหลับไปเสียแล้ว เขาจึงยิ้มเอ็นดู แล้วค่อยๆ ประคองร่างเล็กให้ขยับไปนอนบนหมอน

          “ฝันดีนะตัว”

          เขาไม่ลืมบอกฝันดี แล้วยื่นมือไปเขี่ยจมูกโด่งสวย นึกอยากกวนขึ้นมา แต่วนิดาไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับเลย คงจะหลับลึกไปแล้ว พลันก้มหน้าต่ำลงแล้วสบถเบาๆ

          “ฉิบหายเถอะนังอี้”

          เวลานี้มีบางสิ่งที่ไม่ได้ง่วงตามวนิดา กลับตื่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนเขาต้องทำหน้าบูด

          “เพราะเธอยัยวนิดา งั้นคืนนี้ฝันร้ายไปเลย”

          เขาขอเปลี่ยนคำพูด แล้วยืนกลอกตาใส่ตัวเองพร้อมทั้งหาทางสงบทั้งใจและกาย

          ‘ให้ตายเถอะนังจี้’