บทที่ 9

บทที่ 9

          “อี้”

          เสียงนุ่มเล็กๆ ดังขึ้นเรียกคนที่มาถึงบริษัทก่อนเธอ จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายละสายตาจากเอกสารมาสบตากันพร้อมเลิกคิ้วตั้งคำถาม

          “เมื่อไหร่จะเอาชุดนอนนิดมาให้” ผ่านมาสี่วันแล้ว แต่ชุดนอนที่อีกฝ่ายอาสาจะนำไปซักให้นั้นยังไม่ถูกส่งกลับมาถึงมือเสียที

          อคิราห์กลอกตามองบนใส่คนที่ถามถึงชุดนอนบางเฉียบทุกวัน

          “ถามจริง เอาไปทิ้งไหมเนี่ย” วนิดาชักนึกสงสัย พลันหรี่ตามองอย่างคาดคั้น

          “ไว้เดี๋ยวเอามาให้ก็ได้ แต่เวลาใส่ก็ต้องระวังด้วยรู้ไหม ห้องหับปิดให้ดี” อคิราห์กำชับเสียงเข้ม นึกอยากจะทำเป็นลืมเสียจริง ติดที่เจ้าของนั้นทวงยิกๆ ไม่รู้ว่าถ้าไม่ได้ใส่ชุดนอนตัวใหม่จะอยู่ไม่สุขหรืออย่างไรกัน

          “ห่วงนิดขนาดนี้ งั้นนิดเก็บไว้ใส่แค่ตอนอยู่กับอี้ดีกว่า” วนิดาพูดตาวาว พลันยิ้มกรุ้มกริ่ม

          “อื้อ” เขาไม่ได้แย้ง กลับขานรับเสียงดังพอตัว

          วนิดายกมือขึ้นมาทำท่าตอบตกลง นั่นทำให้เธอได้รับค้อนวงใหญ่กลับมา

          อคิราห์อยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มนุ่มอย่างนึกมันเขี้ยว เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าวนิดาก๋ากั่นขึ้นเยอะ ก่อนจะต้องละสายตามองสมาร์ตโฟนที่ส่งเสียงดังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าใครโทร.เข้ามาก็ยิ้มแล้วกวักมือเรียกให้วนิดามาใกล้ๆ

          “ว่าไงเจ้”         

          อคิราห์ส่งเสียงผ่านสมาร์ตโฟนไปยังต้นสายอย่างเจ้อิง หรืออริสรา พี่สาวคนที่สามของตน ก่อนจะได้ยินคำชักชวนให้ต้องรีบสั่นหน้า แต่ไม่ถึงนาทีก็ยินยอม

          “ขี้เกียจอะ...ก็ได้เจ้ หนูนิดอยู่กับอี้นี่ละ” อคิราห์เหลือบตามองคนที่พี่สาวถามถึงทุกครั้งที่โทร.เข้ามาหา พี่สาวทั้งสามนั้นรักวนิดาไม่ต่างจากเขา ก่อนจะดึงสมาร์ตโฟนห่างจากใบหน้าแล้วเอ่ยถามคนสนิท

          “หนูนิด เจ้ให้ชวนไปเล่นโยคะ”

          “เย็นนี้นิดไม่ว่างอะ” วนิดาปฏิเสธ แม้จะอยากเจอพวกพี่สาวของอคิราห์เช่นกัน ทั้งสามดีกับเธอเป็นอย่างมาก โดยไม่สนเสียงทัดทานจากบิดามารดา

          “ไปไหนยะ” อคิราห์นึกอยากรู้ ปกติวนิดาไม่เคยปฏิเสธพวกพี่สาวของเขา

          “นิดมีนัดกับคุณย่า” วนิดาชะงักตัวไปเล็กน้อยก่อนตอบ

          “ทำไมถึงจะกลับบ้านย่าวันนี้ หรือว่าไอ้พวกนั้นมันมาตามรังควาน”

          อคิราห์นึกห่วงขึ้นมา เพราะยังคงสะบัดคนพวกนี้ไม่หลุด แม้ครั้งหนึ่งวนิดาจะแอบถ่ายคลิปวิดีโอไว้เพื่อนำไปแจ้งความเอาผิด แต่พวกมันไหวตัวทันทำทีว่ามาหาเพราะความคิดถึงแทน แล้วก็หายหน้าหายตาไปเกือบหกเดือน แต่สุดท้ายก็กลับมาใหม่

          “เปล่า” วนิดาส่ายหน้าแล้วให้เหตุผล “คิดถึงท่านเฉยๆ”

          “งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง” อคิราห์อาสา เขาก็คิดถึงคุณย่าเหมือนกัน

          “นิดไปเองได้อี้ วันนี้อี้ต้องไปหาเจ้ไม่ใช่หรือไง อย่าวนไปวนมาเลย” วนิดาบอก หากอีกฝ่ายวนไปวนมากว่าจะถึงคอนโดมิเนียมของพี่สาวคงดึกดื่นกันพอดี

          “ก็ได้”  

          อคิราห์ทำหน้าคิดหนัก นึกห่วงไม่อยากให้วนิดานั่งรถไปตามลำพัง แต่ก็ไม่อยากตามติดจนกลายเป็นทำให้ต้องอึดอัด ทุกคนต่างก็มีช่วงเวลาที่อยากทำอะไรตามลำพังกันทั้งนั้น     

          “งั้นฝากบอกคุณย่าด้วยว่าเราคิดถึง”

          “ได้เลย” วนิดาพยักหน้ารับ

          “หนูนิดไม่ว่าง” อคิราห์ยกโทรศัพท์มาบอกกับพี่สาวแล้วพูดอีกสองสามประโยคจึงวางสาย แล้วหันไปบอกถึงข้อสันนิษฐาน

          “คงอยากจะชวนตัวไปงานเปิดร้านด้วยแน่ๆ” 

          “ได้วันเปิดแล้วเหรอ” วนิดาอดตื่นเต้นไปกับร้านดอกไม้ของอริสราไม่ได้

          “อื้อ แต่ยังไงนิดก็ต้องไปกับเราอยู่แล้ว” อคิราห์พูดดักไว้ วันนั้นวนิดาห้ามมีนัดหมายใดๆ เด็ดขาด แล้วอมยิ้มดีใจที่พี่สาวได้เดินตามความฝันเช่นเดียวกับเขาแล้ว

          “แล้วม้า...” วนิดาไม่ได้กลัวที่จะเผชิญหน้ากับมารดาของอคิราห์ แต่เธอไม่อยากทำให้งานกร่อย

          “เธอไม่ต้องกลัว เธอมีเราอยู่ ไหนจะพวกเจ้ๆ อีก เดี๋ยวเราบอกเจ้ให้ว่าตัวไป”

          เขามัดมือชกอีกรอบ พร้อมให้ความมั่นใจกับวนิดา เขาไม่เคยปล่อยให้ใครมาทำร้ายใจดวงเล็ก ไม่ว่าจะเป็นบิดา มารดา หรือใครก็ตามที่มองฝ่ายหญิงในแง่ร้าย

          “ขอบคุณนะอี้”

          วนิดาไม่รู้จะขอบคุณคนที่เชื่อมั่นกันเสมอมาอย่างไรดี ส่วนอคิราห์ยิ้มรับ ก่อนทั้งคู่จะกลับเข้าสู่โหมดการทำงาน

          ในช่วงเช้าอคิราห์นั่งตรวจเอกสารเกี่ยวกับโรงงานผลิตแห่งใหม่ ส่วนตอนบ่ายมีประชุมกับทีมทำคอนเทนต์ ด้วยอยากให้ลิปสติกของเขานั้นเป็นที่รู้จักมากกว่าเดิม ทว่าสายตานั้นก็คอยเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างกัน เมื่อเห็นว่าช่วงพักเบรกวนิดาก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์มือถือ

          “ช็อปชัวร์ อาการแบบนี้”

          วนิดาคงไม่พลาดโพรโมชันประจำเดือนของแอปพลิเคชันขายสินค้าชื่อดังแน่ๆ เขาเองก็กดจิ้มใส่ตะกร้าไว้หลายชิ้น

          “เราไปแล้วนะ” ยามถึงเวลาเลิกงาน วนิดานั้นก็ไม่ลืมเดินเข้าไปบอกกับอคิราห์ในห้องทำงาน

          “ถึงบ้านย่าแล้วไลน์บอกด้วยละกัน”

          “จ้ะ”    

          หญิงสาวตอบรับแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างเร็วไว ส่วนอคิราห์นั้นนึกเสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย แต่เขาก็ไม่คิดผิดนัดกับพี่สาว แล้วจึงขยับตัวลุกขึ้นบ้าง เขาต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน รวมถึงจัดเตรียมเสื่อโยคะของตัวเองด้วย

          กว่าเขาจะผ่านรถติดยามเย็นไปยังคอนโดมิเนียมของพี่สาวคนที่สามได้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มตรงพอดี