บทที่ 8 (03)

            “ได้เหรอ งั้นคืนนี้นิดแก้เลยนะ” ก็ชุดนอนที่เธออยากได้เป็นแบบที่เขาบอกกันว่าใส่แล้วไม่ได้นอน มันก็ต้องบางอยู่แล้ว แต่ความคิดที่อคิราห์เสนอก็เข้าท่าเหมือนกันจึงทำท่าจะเก็บใส่ราวแขวนไว้อย่างเดิม

            “เอาตัวนี้ใช่ไหม เราซื้อให้” อคิราห์รีบแย่งชุดนอนในมือนุ่มมาแล้วเดินไปจ่ายเงิน ไม่เช่นนั้นเขาคิดว่ามีคนจะแก้ผ้านอนจริงๆ แล้วก้มมองชุด มันก็ไม่ค่อยต่างจากไม่ใส่เลยสักนิด ไม่รู้วนิดาคิดอะไรอยู่ หรือที่ห้องจะร้อน ถึงอยากใส่ชุดนอนแบบนี้

            วนิดาได้แค่ยืมกลั้นยิ้ม ปล่อยให้อคิราห์ซื้อชุดนอนด้วยความลนลาน ก่อนเธอจะถูกลากดึงออกจากร้าน

            “ไปๆ ไปซื้อของทำชาบูดีกว่า”

            ทั้งสองเดินตรงไปยังซูปเปอร์มาเก็ต เลือกซื้อวัตถุดิบไปทำชาบู เมื่อก่อนสมัยมหาวิทยาลัยก็เคยทำกินด้วยกันบ่อยๆ ช่วงก่อตั้งบริษัทแรกๆ เขาก็มักจะไปฝากท้องที่ห้องของวนิดาที่มีเครื่องครัวครบคัน ก่อนจะขับรถตรงดิ่งไปยังหอพักของคนสนิท

               อคิราห์ทำหน้าที่เดิมคือล้างผัก ล้างกุ้ง วนิดาทำหน้าที่หั่น รวมถึงปรุงน้ำซุปสูตรเด็ด รวมถึงน้ำจิ้มด้วย เวลาหนึ่งทุ่มสิบห้านาทีทุกอย่างก็พร้อมกิน

            “น้ำซุปหอมมาก อร่อยด้วย” เขายกให้น้ำซุปฝีมือของวนิดาคือที่หนึ่งในใจ

            “แน่นอนอยู่แล้ว ฝีมือเราซะอย่าง”

            วนิดาไม่ถ่อมตัว เพราะเธอมีครูดีอย่างคุณย่าที่เก่งทั้งของคาวของหวาน และสำหรับอคิราห์เธอปรุงสุดฝีมืออยู่แล้ว

            อคิราห์ยกมือให้ แต่ปากกลับบิดคว่ำคล้ายว่าออกอาการหมั้นไส้นิดๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบกุ้งและหมูลงหม้อชาบูที่น้ำซุปส่งกลิ่นหอม

            วนิดาก็เช่นกัน แต่เจ้าตัวจะกินเห็ดหูหนูมากเป็นพิเศษ อคิราห์จึงคอยคีบให้ตลอด เสียงสนทนาก็ดังขึ้นอยู่ตลอด กระทั่งเวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมง

            “นิด

            “ว่าไง” วนิดาเลิกคิ้วมองคนที่เรียกเธอเสียงดัง ทั้งที่ยืนอยู่ข้างกันแท้ๆ

            “ย้ายหอมะ ล้างชามลำบากมาก” อคิราห์บ่นทุกครั้งที่ต้องมายืนหน้าซิงค์ล้างจานของวนิดา ต้องมายืนเบียดกันล้าง จึงนึกหงุดหงิดใจ

            “ก็อี้ตัวใหญ่ และนิดก็บอกแล้วว่าล้างคนเดียวได้” เธอก็บอกแบบนี้ไปทุกครั้ง แต่อคิราห์ก็ไม่เคยฟังยืนยันว่าจะช่วยล้างให้ได้

            “ไม่เอา จะช่วยตัวล้าง”

               เขาจะทิ้งวนิดาให้ล้างชามคนเดียวได้อย่างไร กินก็กินด้วยกัน ช่วยกันล้างนั้นถูกแล้ว

            “งั้นนิดไปอาบน้ำนะกัน อยากล้างดีนัก” วนิดาถอยร่นตัวห่างจากซิงค์ล้างจาน ตาหรี่มองดูว่าจะมีคนโวยวายหรือเปล่า

            “ไปเลยไป เราล้างคนเดียวได้”

            อคิราห์สะบัดหน้าไล่ เขาจะได้ยืนได้อย่างสบายตัว ไม่ต้องห่อไหล่ทำตัวให้ลีบแบน วนิดาจึงหมุนตัวไปกลางห้อง แต่ไม่ทันไรก็ต้องส่งเสียงเรียกคนตัวโต

            “อี้”

            “อะไร” อคิราห์เอี้ยวตัวไปมอง เห็นวนิดาทำท่ากวาดตามองหา

            “ชุดนอนที่ซื้อมาอยู่ไหน” เธอไม่เห็นมันถูกวางไว้บนโต๊ะ บนเตียงก็ไม่มี ไม่รู้คนหิ้วนำไปซ่อนหรือเปล่า

            “โอ๊ย จะใส่จริงๆ เหรอเนี่ย” อคิราห์พลิกตัวไปมองแบบเต็มตัว แต่ไม่ยอมเฉลยว่านำไปวางไว้ตรงหน

            “เจอแล้ว”

               วนิดายกถุงชุดนอนขึ้นโชว์ หลังเห็นมันถูกแอบไว้ใต้โต๊ะตัวเล็กที่เธอไว้กระเป๋า แล้วหันไปส่งยิ้มยั่วๆ ให้คนที่ทำเป็นไหวไหล่ใส่กัน แล้วเดินไวๆ ไปหยิบผ้าขนหนู ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปด้านในห้องน้ำก็ไม่ลืมบอกคนที่ยังยืนล้างจานอยู่

            “นิดเข้าไปอาบน้ำแล้วนะอี้”

            อคิราห์ไม่ตอบกลับ  พยายามโฟกัสอยู่ที่หม้อชาบูใบใหญ่ ขัดๆ ถูๆ มาสองรอบแล้ว สองนาทีก็ได้ยินเสียงน้ำไหล่กระทบพื้น

            จากคนที่ทำเป็นไม่สนใจตอนนี้กลับหันไปมองหน้าประตูห้องน้ำทุกสองนาที หัวใจมันเต้นไวเสียอาการขึ้นมาอีกแล้ว

            ‘ก็แค่ยัยหนูนิดเข้าไปอาบน้ำ แกจะใจเต้นเร็วทำไมวะนังจี้’ อคิราห์ว่าตัวเองแล้วจัดการคว่ำหม้อเก็บเข้าที่ ก่อนจะย้ายตัวไปนั่งบนเตียงนอน หยิบมือถือมาไถเล่น ตาคอยเหลือบมองประตูห้อง สิบนาทีก็มีเสียงแว่วมา

            “อี้”

            “อะไร” วันนี้ขยันเรียกเขาเสียจริง

            “นิดจะออกไปแล้วนะ”

            “อยากจะออกมาก็ออกมา ใครห้ามเธอ”