บทที่ 1 (02)

“ไม่ต้องเสียสละตัวเองขนาดนั้นนิด” อคิราห์คิดว่าวนิดาต้องห่วงตนมากแน่ๆ เพราะเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน เป็นทุกอย่างของกันและกันเสมอ เวลาคนใดคนหนึ่งมีปัญหาก็ไม่เคยห่างกันไปไหน    

          “เรา…” หญิงสาวพูดไม่ออก ว่าตนไม่อยากเสียเขาไปต่างหาก และบางทีความใกล้ชิดที่มากกว่าเดิม อาจจะไปสะกิดใจอคิราห์เหมือนที่เขาพูดไว้เมื่อวานก็เป็นได้ จึงบอกเหตุผลปลอมๆ ไป

          “นิดอยากลอง แต่ถ้าลองกับคนอื่นก็กลัว”

          “กลัวอะไร” อคิราห์ไม่เข้าใจ      

          “ถ้าเขาถ่ายคลิปนิดล่ะ ข่าวก็เพิ่งมีให้เห็น” ไม่กี่วันที่ผ่านมาเพิ่งมีข่าวแชร์กันว่อนว่าผู้หญิงคนหนึ่งถูกผู้ชายที่นัดวันไนต์สแตนด์ด้วยแอบอัดคลิปวิดีโอเอาไว้แบล็กเมล์

          ด้านอคิราห์นิ่งไปพร้อมทำท่าขบคิด เขาเองก็เห็นข่าวนั้นอยู่เหมือนกัน

          “ถ้านิดเจอผู้ชายที่ชอบความรุนแรงล่ะ ถ้าเขาตบนิด...ถ้าเขาบีบคอนิด” วนิดายังหาเหตุผลขึ้นมาอ้างอีก ยอมรับว่าเวลานี้เธอคงไม่ใช่เพื่อนที่ดีนัก เพราะกำลังหลอกอคิราห์เต็มเปา

          อคิราห์เริ่มนึกกลัว หากวนิดาโชคร้ายขึ้นมาจริงๆ จะทำอย่างไร จะเอาแรงที่ไหนไปสู้ ตัวเล็กขนาดนี้

          “ถ้าเราไม่ได้กลับมาหาอี้อีกล่ะ ถ้า...” หญิงสาวยังคงพยายามต่อ แม้ใจจะแป้วลงทุกที ขณะอคิราห์นิ่งเงียบไป

          “งั้นก็ไม่เป็นไร เราหาจากแอปฯ ก็ได้ แต่ถ้าพรุ่งนี้อี้ไม่เจอเรา...” หญิงสาวพยายามรอบสุดท้าย หากไม่ได้ผลเธอคงต้องยอมถอยจริงๆ

          “โอ๊ย...ไม่ต้องพูดแล้วนิด”        

          อคิราห์รีบเบรก เขาไม่อยากฟังให้รู้สึกใจหายอีกแล้ว พลันบอกออกไปเสียงเล็กสูง ยกมือขึ้นเท้าเอว   

          “โบ๊ะบ๊ะก็ได้ คืนนี้ไปเลย”

          ในเมื่อเพื่อนสาวบ้าบิ่นขนาดนี้แล้ว คงไม่ต้องพิรี้พิไรอีก ทว่าก็แอบหวังเล็กๆ ว่าวนิดาจะถอยหนี แต่กลับได้ยินเสียงครางตอบรับกลับมา         

          “อื้อ”    

          “งั้นเลิกงานแล้วไปห้องเราด้วยกัน”

          อคิราห์สูดลมหายใจเข้าปอด เป็นไงเป็นกัน เพื่อนเอาเพื่อนก็เคยมีให้เห็น ลองดูกันสักครั้งจะเป็นอะไร แล้วรู้สึกว่าตัวเองกำลังบ้าบิ่นตามวนิดาอย่างไม่น่าเชื่อ

          หญิงสาวพยักหน้าตกลง “งั้นเราออกไปทำงานแล้วนะ”

          “ย่ะ”    

          อคิราห์กระแทกเสียงตอบ เขาจะคอยดูว่าวนิดาจะใจกล้าไปถึงตอนเย็นหรือเปล่า ไม่ใช่หนีหายไปก่อนถึงเวลานัดหมาย

          หญิงสาวเดินออกมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวใหม่ ใจนั้นยังคงเต้นรัวไวราวกับจะระเบิดออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตัดสินใจโดยไม่คิดถึงอะไรทั้งนั้น เป็นไงเป็นกัน เพราะถ้าเธอไม่ทำอะไรเลยก็ต้องเสียอคิราห์ไปอยู่ดี ฉะนั้นเธอจะลองดูสักตั้ง

          ตลอดทั้งวันอคิราห์พยายามโฟกัสอยู่กับโพรเจกต์ลิปสติกตัวใหม่ที่เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว มีดารานางแบบ และนายแบบที่หมายตาจะร่วมงานกันไว้เรียบร้อย หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น แล้วเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

          “จะห้าโมงแล้วเหรอเนี่ย”

          ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว อคิราห์รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาพร้อมทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ แล้วปล่อยเวลาให้ผ่านไปอีกราวสิบห้านาทีถึงขยับตัวลุกจากเก้าอี้ หันไปหยิบกระเป๋าโน้ตบุ๊กมาถือไว้ สองเท้าก้าวออกจากห้องทำงาน

          “แหม...ยัยหนูนิดหนีกลับไปแล้วเหรอนี่ แล้วจะมากล้าโบ๊ะบ๊ะ”