บทที่ 1

บทที่ 1

          “คุณพีเห็นหนูนิดไหมครับ”

          คำถามดังขึ้นเมื่ออคิราห์ก้าวเท้ามาถึงห้องทำงานในตอนเช้าแล้วไม่พบคนสนิท ปกติวนิดาต้องมาถึงพอๆ กับเขา จึงต้องเดินไปถามพีรดา ผู้ช่วยอีกคนที่ตอนนี้ย้ายไปทำหน้าที่ดูแลทีมการตลาด หลังหัวหน้าทีมนั้นขอลาออกไปแบบกะทันหัน       

          “ยังไม่เห็นเลยค่ะ” พีรดาส่ายหน้า นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน เพราะเธอนั่งรถเมล์สายเดียวกับวนิดา จึงมาทำงานพร้อมกันเป็นประจำ 

          “ปกติไม่เคยมาสาย...โทร.ไปก็ไม่รับ” เขายกสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูเวลา พบว่ากำลังจะถึงเวลาเริ่มงานแล้ว จึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปทางไลน์    

          AKIRA : ป่วยเหรอหนูนิด        

          อคิราห์รอมาเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีข้อความใดๆ ตอบกลับมา จนเริ่มรู้สึกเป็นกังวล กลัวว่าวนิดาจะเจอกับปัญหาเดิมๆ เข้า ทำเอานั่งไม่ติดเก้าอี้ กระทั่งผ่านมาอีกสิบนาที คนที่พยายามรอก็ทนไม่ไหว ลุกพึ่บขึ้นหมายจะจ้ำอ้าวออกจากห้องไป ทว่ามีคนผลักประตูสวนมาเสียก่อน

          “เราขอโทษที่มาสายนะอี้” วนิดาก้มหน้าลงขอโทษที่ทำหน้าที่บกพร่อง ไม่สมกับที่อคิราห์ไว้วางใจเธอเสมอมา

          “ทำไมตาบวมขนาดนี้หนูนิด” อคิราห์ไม่ได้ใส่ใจคำขอโทษนั้น เพราะความสนใจพุ่งไปอยู่ที่ดวงตาบวมเป่งทั้งสองข้างของเพื่อนสนิท

          “ไม่มีอะไรอี้” วนิดาปดทั้งที่หลักฐานชัดเจน เธอนอนร้องไห้เกือบทั้งคืน ทั้งที่พยายามหักห้ามแล้ว เพราะไม่อยากเป็นคนเจ้าน้ำตา          

          “หรือไอ้พวกบ้านนั้นมันมาตามรังควานอีก” อคิราห์ก้าวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเพื่อน มือเชยดวงหน้าที่พยายามปกปิดความผิดปกติขึ้นมาสบตากัน น้ำเสียงมีความดุและกรุ่นทุกครั้งเมื่อต้องพูดถึงครอบครัวเฮงซวยของวนิดา

          “ไม่” คนตัวเล็กส่ายหน้าช้าๆ เธอเลิกร้องไห้ให้กับครอบครัวนั้นมานานแล้ว

          “ดีแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ไอ้คนพวกนั้นจะหายไปจากชีวิตของเธอเสียที...” อคิราห์พูดเสียงสะบัดและดังพร้อมเบะปากคว่ำใส่พวกคนที่กล่าวถึง จังหวะนั้นก็เบ้หน้าแล้วยกมือลูบเอวเบาๆ “โอ๊ย ปวดเอว เราไปนั่งคุยที่โซฟาเถอะ”

          เจ้าของบริษัทเครื่องสำอางดึงข้อมือนุ่มให้เดินตามไปทิ้งตัวลงนั่ง จังหวะนั้นก็พบว่าวนิดามีน้ำตาหยดแหมะลงมาบนแก้ม

          “อ้าว...ร้องไห้อีก โอ๋ๆ เราขอโทษ เราลืมไปว่าหนูนิดไม่ชอบเสียงดัง” อคิราห์ยกมือขึ้นตบปากตัวเองที่เสียงดังใส่เพื่อน แต่ไม่ทันไรกลับได้ฟังประโยคที่ทำให้ตกใจไม่น้อย          

          “นิดจะขอลาออก” วนิดาพยายามกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้น เธออยู่ในสภาพนี้ต่อไปไม่ไหวแน่

          “ฮะ หนูนิดพูดบ้าอะไรกัน หนูนิดเป็นเลขาฯ ให้เรามาจะสองปีแล้วนะ” อคิราห์มองอย่างไม่เข้าใจ นึกสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วรีบทวงสัญญาเสียงเข้ม “ไหนสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ เราไง”     

          “นิดขอโทษ” เธอคงทำไม่ได้แล้ว อยากขอห่างไปพักรักษาใจ        “เราไม่อนุมัติ”

          หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร อคิราห์ก็ไม่มีทางให้วนิดาลาออกแน่นอน เขาจะอยู่อย่างไรหากขาดเพื่อนคนนี้ไป มือขาวเนียนจับหัวไหล่นุ่มพลิกตัวให้หันมาสบตากันตรงๆ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรกลับมีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ      ปิ๊บๆ

          อคิราห์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดรับอย่างเร็วไว           

          “ครับ พรุ่งนี้ผมว่าง โรงแรมเดิมก็ได้ครับพี่” น้ำเสียงที่ใช้มีความนุ่มนิ่ม แต่ถ้อยคำยังเว้นระยะห่างและสงวนท่าที เขาใช้เวลาไปไม่ถึงสองนาทีก็หันกลับมาโฟกัสวนิดาอีกครั้ง         

          “อี้จะนัดโบ๊ะบ๊ะอีกเหรอ”          

          แม้จะพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นแต่ก็ทำไม่ได้ วนิดาไม่ชอบตัวเองเวอร์ชันแบบนี้เลย ทั้งที่ชีวิตผ่านเรื่องราวมาร้อยแปดพันประการ เจอปัญหามาหลายรูปแบบ แต่ไม่เคยเสียหลักเท่านี้มาก่อน คงเพราะคนที่ช่วยให้เธอผ่านมาได้นั้นคืออคิราห์ คนที่ทำให้เธอแอบรักในตอนเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่สาม

           “อื้อ เมื่อคืนไม่ได้ทำน่ะ พี่เขาขอยกเลิกนัด”

          “แต่เมื่อกี้อี้บอกว่าปวดเอว...” วนิดามีแววตาใคร่รู้ และแอบมีประกายเล็กๆ ผุดขึ้นมา

          “ก็พอถูกพี่เขายกเลิกนัดกะทันหันเลยแวะไปหาพวกเจ้ๆ แล้วก็ถูกชวนเล่นโยคะจนปวดตัว ปวดเอว ปวดขาไปหมด” อคิราห์กลอกตามองบนใส่คนที่คิดว่าเขาไปเล่นม้าโยกมาจนปวดเนื้อปวดตัว

          ด้านคนฟังนิ่งเงียบ แต่สายตามองคนตรงหน้า หัวใจและสมองกำลังมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา มันมีความกล้าผสมอยู่ด้วย เพิ่มเติมคือความบ้าบิ่นเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

          คนถูกมองจ้องนั้นทำหน้าไม่เข้าใจ ก่อนจะได้เห็นสีหน้าจริงจังที่ทำให้นึกกลัว       

          “อี้...” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนเอ่ย         

          “อะไร เราไม่ให้ลาออกนะ” อคิราห์รีบดักไว้ก่อน วินาทีนั้นกลับได้ยินสิ่งที่ทำให้ตาโต เพราะเป็นคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน       

          “นิดอยากโบ๊ะบ๊ะ”        

          “อย่าบอกนะว่านิดก็โหลดแอปฯ มา” อคิราห์ตกใจอย่างที่สุด หรือว่าธนัชชาก็จะแนะนำให้วนิดาโหลดแอปพลิเคชันหาคู่มาด้วย ในสมองตอนนี้มีความไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก สรุปแล้วมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่

          วนิดาคิดว่าตัวเองบ้ามาก แต่เธอกำลังจะทำในสิ่งที่บ้ามากกว่านั้น แล้วโพล่งในสิ่งที่ต้องการออกไป

          “นิดอยากโบ๊ะบ๊ะกับอี้”   

          “นิด ฟ้าผ่าไหม” อคิราห์ร้องเสียงหลงเล็กแหลม 

          “อี้ไปทำกับคนอื่นฟ้าไม่ผ่าหรือไง” หญิงสาวถามกลับทันที ขณะคนถูกขอขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วพลิกตัวร่างเล็กดู

          “นิดล้มหัวฟาดพื้นหรือเปล่า”     

          “เราเอาจริง”