บทที่ 2 แม่เลี้ยงใจทราม

นางจางซื่อจ้องมองดูลูกเลี้ยงของตนด้วยสายตาไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง เพราะแต่ไหนแต่ไรนางก็ไม่เคยชอบหน้ามู่ชิงอยู่แล้ว

ตอนแรกนางแต่งเข้ามาพร้อมกับอดีตฮูหยินใหญ่ซึ่งก็คือมารดาของมู่ชิง แต่ตอนนั้นเพราะฐานะของนางต่ำต้อยจึงเป็นได้เพียงภรรยารอง นางมีบุตรสาวคนหนึ่งนามว่ามู่หว่าน ซึ่งเกิดช้ากว่ามู่ชิงเพียงหนึ่งปีเท่านั้น หลังจากอดีตฮูหยินใหญ่ตายจากไป ราชครูเว่ยก็ยกนางขึ้นมาเป็นภรรยาเอก เพราะยุคสมัยนี้ไม่ได้เคร่งครัดมากนัก ทำให้การแต่งตั้งภรรยารองขึ้นมาเป็นภรรยาเอกจึงไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อันใด

เดิมทีนางอยากจะให้มู่หว่านบุตรสาวของตนได้เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของจวนตระกูลมู่ จึงหาทางกลั่นแกล้งมู่ชิงสารพัดและยังวางแผนทำให้นางได้เสียกับเซียวเหวินบ่าวรับใช้ในจวน สร้างความอับอายให้กับวงศ์ตระกูลจนต้องฆ่าตัวตาย แต่ใครจะรู้ว่านังเด็กนี่นอกจากจะไม่ตายแล้วยังรอดมาได้อีก ราชครูมู่ปากก็แสร้งว่าตัดพ่อตัดลูก แต่นางมีหรือจะดูไม่ออกว่าราชครูมู่อย่างไรก็ยังคงรักและห่วงใยมู่ชิงอยู่เสมอ

นางกลั่นแกล้งมู่ชิงสารพัด ทั้งเรื่องการใช้ชีวิตและอาหารการกิน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าวันนี้จู่ๆ นังเด็กนี่จะใจกล้าขึ้นมาจนถึงขั้นกล้าทำร้ายบ่าวรับใช้ของนางถึงในโรงครัว แน่นอนว่านางย่อมปล่อยไปไม่ได้ ยามนี้ราชครูมู่ไปจัดการงานที่นอกเมืองและยังไม่เดินทางกลับมา เช่นนี้ก็นับว่าทางสะดวกที่นางจะสั่งสอนลูกเลี้ยงผู้นี้ให้รู้จักสำนึก

เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงเดินตรงเข้ามาหามู่ชิงทันทีกล่าวขึ้นมาว่า

“มู่ชิง ข้าได้ยินว่าเจ้าก่อเรื่องในห้องครัวอย่างนั้นหรือ เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้ แต่ไหนแต่ไรเจ้าไม่เคยกล้าทำนิสัยเช่นนี้เลยมิใช่หรือ หรือว่าตกน้ำจนมีผีมาสิงสู่?”

มู่ชิงได้ฟังกลับไม่สะทกสะท้าน เอาแต่คีบเนื้อเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ เซียวเหวินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นมาเอ่ยกับนางจางซื่ออย่างนอบน้อม

“เรียนฮูหญิงใหญ่ ยามนี้คุณหนูใหญ่ป่วยจนหน้ามืดจึงเลอะเลือนไปชั่วขณะ บ่าวขออภัยแทนนางด้วย”

นางจางซื่อเมื่อได้ฟังก็หันมาปรายตามองเซียวเหวินอย่างดูแคลนปราดหนึ่ง

“ก็แค่บ่าวต่ำต้อยผู้หนึ่ง กล้าดีอย่างไรเสนอหน้ามาพูดจาขัดข้า ตบปากมันเสีย!”

มู่ชิงเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็วางตะเกียบลง

“หากว่าผู้ใดกล้าตบหน้าสามีข้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

น้ำเสียงที่เหี้ยมเกรียมและดวงตาที่เย็นชาทำเอาบ่าวรับใช้ถึงกับไม่กล้าลงมือ นางจางซื่อกำมือแน่นนางรู้สึกว่าตั้งแต่มู่ชิงตกน้ำและฟื้นขึ้นมา ดูเหมือนจะมีนิสัยใจคอที่แปลกไปไม่น้อยเลย

“ข้าคือนายหญิงของจวน คำสั่งข้าก็เหมือนคำสั่งของนายท่าน หรือว่าเจ้าไม่เคารพข้า มู่ชิง หากบิดาเจ้ารู้เขาจะต้องสั่งทำโทษเจ้าอย่างแน่นอน”

“แล้วอย่างไรเล่า เจ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ เจ้าไม่ใช่มารดาข้าเสียหน่อยก็แค่เมียรองที่ได้ชูคอขึ้นมาเป็นเมียเอกยังกล้าเชิดหน้ามาสั่งสอนข้า ข้าอดทนกับคนเช่นพวกเจ้ามามากพอแล้ว และข้าก็ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งจนรู้ลึกซึ้งแก่ใจแล้วว่าใครที่ทำดีหรือทำเลวกับข้า แน่นอนว่าต่อไปข้าจะไม่ยอมให้เจ้าโขกสับข้าตามใจชอบได้อีก”

“ช่างอวดดีนัก! เช่นนั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้จักดีชั่วเอง!”

พูดจบนางจางซื่อก็สั่งให้บ่าวรับใช้กรูกันเข้ามาหมายจะจับตัวของมู่ชิงเอาไว้ แต่คนพวกนั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้ตัวของมู่ชิง ก็ถูกเท้าของนางถีบเข้าให้จนพากันล้มลงระเนระนาด เซียวเหวินเองเมื่อเห็นว่ามีบ่าวคนหนึ่งคิดจะทำร้ายภรรยา เขาก็รีบยกเท้าถีบมันไปเช่นเดียวกัน ก่อนจะหันมาถามมู่ชิง

“คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่ขอรับ?”

“ข้าไม่เป็นอันใด”

นางจางซื่อเมื่อเห็นว่าคนของตนไม่อาจจับตัวของมู่ชิงและเซียวเหวินเอาไว้ได้ก็ให้โมโหโกรธา พลางก่นด่าว่าบ่าวไพร่เหล่านั้นไร้ความสามารถ เลี้ยงเอาไว้ก็เสียข้าวสุก นางจึงพุ่งเข้ามาหมายจะตบตีลูกเลี้ยงด้วยมือตนเอง อย่างไรมู่ชิงก็เป็นเพียงเด็กสาวบอบบางผู้หนึ่ง มีหรือจะกล้าบังอาจมาทำร้ายนางได้

แต่นางจางซื่อกลับคิดผิดเสียแล้ว

มู่ชิงยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะผลักเซียวเหวินให้หลบไป จากนั้นนางก็พุ่งเข้าไปคว้าจับตัวของนางจางซื่อมาที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง นางจางซื่อพลันตื่นตระหนกตกใจแต่กลับไม่อาจสลัดหลุดจากเงื้อมมือของมู่ชิงไปได้ ส่วนบ่าวไพร่ก็ไม่กล้าเข้ามาช่วยเพราะเกรงว่าจะถูกมู่ชิงตบเข้าให้อีกรอบ

“เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้านะนังสารเลว!”

“แม่เลี้ยงคนงาม วันนี้ข้ากำลังจะมอบความสุขที่แสนสุดยอดให้แก่เจ้า เจ้าจะจำไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน!”

กล่าวจบนางก็มองไปโดยรอบก่อนจะพบเข้ากับรังมดแดงรังหนึ่ง หญิงสาวยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันมาเอ่ยกับเซียวเหวิน

“อาเหวิน เอารังมดแดงรังนั้นมาที เร็วเข้า”

เซียวเหวินทำตามคำสั่งของภรรยาเป็นหลัก จึงรีบทำตามโดยไม่ถามเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อได้รังมดแดงมาไว้ในมือแล้ว นางก็ทำในสิ่งที่ผู้คนคาดไม่ถึง

หญิงสาวจับตัวแม่เลี้ยงให้นอนราบไปบนพื้นหญ้า จากนั้นก็ถลกกระโปรงนางขึ้นและเอารังมดแดงยัดเข้าไปที่ใต้กระโปรงของนาง นางจางซื่อตกใจกรีดร้องสุดเสียงก่อนจะดิ้นชักกระตุกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างน่าเวทนา

“อ๊าย! มดแดงกัดข้า อ๊า!”

เจ้ามดแดงตัวน้อยรุมกัดแข้งขาและของลับของนางจางซื่ออย่างบ้าคลั่ง คล้ายกับว่ากลิ่นใต้กระโปรงของนางจะช่วยดึงดูดให้พวกมันอยากกัดอยู่เช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางจางซื่อกรีดร้องสุดเสียงครั้นจะถลกกระโปรงขึ้นมาปัดมดแดงออกก็คงทำไม่ได้เช่นนั้นคงน่าอับอายเป็นแน่แท้

ด้านมู่ชิงก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างมีความสุข พลางคิดในใจว่า

กัดให้บวมไปเถอะนังตัวดี!

นางจางซื่อตาเหลือกแล้ว มดแดงพวกนี้กัดนางไม่ปล่อยจริงๆ นางหันมามองมู่ชิงที่ยืนหัวเราะร่าแล้วก็ให้รู้สึกเจ็บใจแต่กลับทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงรีบวิ่งหนีไปล้างเนื้อล้างตัว นางเพิ่งจะเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงมู่ชิงเอ่ยตะโกนไล่หลังมาว่า

"ล้างดีๆ ล่ะ ข้าได้กลิ่นแล้วรับไม่ได้ ช่างสงสารท่านพ่อยิ่งนัก!"

นางจางซื่อ "....."