บทที่ 7 คู่หมั้นเก่า

เช้าวันต่อมาหลังจากกินอาหารเช้าอิ่มแล้ว มู่ชิงก็คิดจะออกไปเดินเล่นกับสามีเหมือนเช่นเมื่อวานนี้ เพราะอยู่แต่ในจวนนางก็เบื่อไม่มีอันใดทำ อีกทั้งเซียวเหวินยังบอกว่าวันนี้เขาจะนำผักที่ปลูกได้ไปขาย จากนั้นก็จะนำเงินที่ขายผักได้มามอบให้กับนายท่านซึ่งก็คือบิดาของนางนั่นเอง มู่ชิงยิ้มหวานก่อนจะช่วยเขาจัดแจงนำผักใส่กระบุง และพากันไปขายยังตลาด เมื่อได้เงินมาแล้วนางก็รู้ว่าผักพวกนี้ขายได้ถึงสิบตำลึง

“เอาเงินมาให้ข้า”

“แต่ว่า...”

“เอามาเถอะน่า”

นางออกคำสั่งกับเขาเสียงเข้ม เซียวเหวินที่กลัวภรรยามากอยู่แล้วจึงไม่กล้าปากมีเสียง ทำได้เพียงส่งเงินสิบตำลึงให้แก่นาง มู่ชิงที่รับเงินมาแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเก็บเงินแปดตำลึงเอาไว้กับตัว ส่วนเงินสองตำลึงนั้นนางก็นำไปมอบให้กับบิดาของตน เซียวเหวินที่เห็นเช่นนั้นก็ทำได้เพียงยกมือขึ้นเกาศีรษะ ไม่กล้าเอ่ยอะไรให้มากความเพราะกลัวภรรยาจะโมโห

ด้านราชครูมู่วันนี้เพิ่งจะกลับจากการประชุมยามเช้า เพิ่งจะนั่งลงที่ห้องตำราได้ไม่นานก็มีบ่าวรับใช้มาแจ้งว่ามู่ชิงมาขอพบ เขาจึงให้นางเข้ามาด้านในห้องตำรา

“มีอะไร?”

เขาถามบุตรสาวโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่งานเอกสารตรงหน้า อยู่ๆก็มีเงินสองตำลึงยื่นมาตรงหน้า เงินจำนวนน้อยนิดนั้นทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ย

“เงินอะไร?”

“เงินขายผักเจ้าค่ะ วันนี้อาเหวินไปขายผักมา”

ราชครูมู่พลันคิ้วกระตุก รู้ดีว่าแต่ไหนแต่ไรเซียวเหวินมักจะนำผักที่ปลูกเอาไว้หลังจวนไปขาย แล้วนำเงินมาให้เขา จากนั้นเขาจะแบ่งกำไรส่วนหนึ่งให้เซียวเหวินเอาไว้ใช้สอย แต่ที่ผ่านมามันไม่ได้ขายได้เพียงสองตำลึงนี่นา

“แต่ละเดือนเขาไปขายได้ราวสิบถึงยี่สิบตำลึง เหตุใดคราวนี้จึงเหลือเพียงสองตำลึง”

“ลูกยืมแปดตำลึงเจ้าค่ะท่านพ่อ ไว้จะคืนทีหลัง”

ราชครูมู่ถึงกับแยกเขี้ยวใส่บุตรสาวอย่างไม่อาจยอมรับได้ แม้แต่เงินแปดตำลึงของเซียวเหวินนางก็ยังจะยักยอก ช่างเป็นบุตรที่ยอดแย่โดยแท้ นี่มันบุตรหรือโจรขโมยกันแน่

“เงินห้าร้อยตำลึงเจ้าใช้หมดไปแล้วหรือ?”

“ยังไม่หมดเจ้าค่ะ แต่ขอยืมอีกสองร้อยตำลึงได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อ วันนี้ลูกอยากซื้อเนื้อแพะมากิน”

ราชครูมู่แทบกระอักเลือดออกมา เขาถลึงตาใส่บุตรสาวก่อนจะด่าทออย่างหมดความอดทน

 “บัดซบ! เจ้าคิดว่าข้าเป็นบ่อเงินบ่อทอง หรือคิดว่าเงินที่หามาได้มันหาง่ายปานนั้นกัน!”

“อุ๊ยตาย! ท่านพ่อ ลูกเห็นท่านแม่ยืนอยู่ข้างหลังท่าน!”

มู่ชิงพูดด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนทำเอาราชครูมู่หวาดหวั่น เขารีบโยนตั๋วเงินสองร้อยตำลึงมาให้นางทันที หญิงสาวรับไว้ด้วยความยินดีพลางยิ้มเต็มใบหน้า ยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะพูดคุยกันต่อ ก็มีบ่าวรับใช้มาแจ้งว่าชินอ๋องเว่ยลู่เสด็จมาที่จวน

มู่ชิงขมวดคิ้ว ทันใดนั้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็พรั่งพรูขึ้นมา เว่ยลู่คือชินอ๋องแห่งแคว้นอวี้ เขาเป็นน้องชายแท้ๆ ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน สถานะสูงส่งยิ่งนัก และที่สำคัญเขาคือคนที่เจ้าของร่างเดิมหลงรักจนหมดหัวใจ เดิมทีพวกเขามีสัญญาหมั้นหมายกัน แต่เมื่อนางได้เสียกับเซียวเหวินแล้วจึงไม่อาจแต่งงานกับเว่ยลู่ได้ คนที่ต้องแต่งงานกับเขาตามสัญญาจึงเปลี่ยนเป็นมู่หว่านแทน

มู่ชิงเมื่อได้นึกย้อนถึงเรื่องนี้ก็ประติดประต่อเรื่องราวขึ้นมาได้ทันที แท้จริงแล้วเรื่องที่นางได้เสียกับเซียวเหวินนั้นมีเงื่อนงำ สองแม่ลูกใจคอคับแคบคิดจะแย่งวาสนาคู่สมรสของนางจึงทำเช่นนี้

แต่จะโทษนางจางซื่อและมู่หว่านเพียงฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้ เพราะเว่ยลู่เองก็ไม่ได้ชอบนางและมีใจให้มู่หว่าน เหอะ หญิงแพศยากับชายชั่วย่อมเหมาะสมกันดี

ราชครูมู่เมื่อได้ยินก็หันมามองบุตรสาวตนแวบหนึ่ง ในดวงตาแฝงแววครุ่นคิดมากมาย

“เจ้ากลับเรือนไปก่อนเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

มู่ชิงเองก็ไม่สนใจจะไปพบกับคนพรรค์นั้นอยู่แล้ว นางจึงจับมือเซียวเหวินให้เดินกลับเรือนไปด้วยกัน แต่ผู้ใดจะรู้ว่าระหว่างทางเดินกลับพบเข้ากับเว่ยลู่และมู่หว่านที่กำลังเดินเคียงข้างกันมาพอดี มู่หว่านยกยิ้มสะใจ ราวกับว่านางพอใจที่ได้เย้ยหยันมู่ชิงที่เพิ่งเสียคู่หมั้นเช่นนี้

เว่ยลู่ปรายตามองมู่ชิงปราดหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเซียวเหวิน แล้วจึงส่งเสียงหัวเราะหึหึออกมา

“เหอะ ช่างดียิ่งนัก คุณหนูใหญ่ผู้ใฝ่ต่ำ ถึงขนาดเอาบ่าวต่ำต้อยมาทำสามี ช่างโง่เขลาสิ้นดี!”

มู่หว่านเมื่อได้ฟังก็ยกยิ้มมุมปาก ไม่คิดจะช่วยแก้ต่างแทนพี่สาวต่างมารดาเลยแม้แต่น้อย มู่ชิงได้ฟังก็กรอกตาซ้ายทีขวาทีแล้วถามเว่ยลู่

“ท่านอ๋องทรงด่าใครหรือเพคะ?”

เว่ยลู่จ้องมู่ชิงตาไม่กระพริบ เมื่อก่อนหากนางได้พบเขาเป็นต้องรีบเข้ามาทำความเคารพอย่างอ่อนน้อม แต่นี่นางกลับเอ่ยวาจาเช่นนี้กับเขาหรือ

“ไม่รู้จักสำนึก!”

"ท่านอ๋อง ทรงด่าตนเองเช่นนี้ได้ด้วยหรือเพคะ ให้ตายเถอะ เกิดมาหม่อมฉันเพิ่งเคยพบเคยเจอคนที่ด่าตนเอง เฮ้อ"

เว่ยลู่กำหมัดแน่นเมื่อถูกมู่ชิงยอกย้อน แต่ก่อนนางไม่เป็นเช่นนี้ แต่อยู่ๆ กลับปากกล้า เห็นทีผีคงจะสิงนางอย่างที่มู่หว่านกล่าวเอาไว้จริงๆ

“ต่ำช้า!”

“แน่ะ ด่าตนเองอีกแล้ว”

“ข้าด่าเจ้านั่นแหละ!”

“เช่นนั้นก็เอ่ยชื่อสิเพคะ ใครจะไปรู้กัน หม่อมฉันก็คิดว่าพระองค์ด่าตนเองว่าต่ำช้าเสียอีก”

เว่ยลู่ “.......”

บัดซบ! เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่ายิ่งเถียงยิ่งแพ้กันนะ