บทที่ 10 ถีบยอดหน้า

เช้าวันต่อมาเซียวเหวินก็ออกจากจวนไปส่งผักตามปกติ วันนี้เขาไม่ได้พามู่ชิงมาด้วยเพราะเห็นว่านางเหนื่อยล้าอ่อนแรงจากกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ เขาจึงบอกให้นางนอนพักผ่อนให้มากๆ มู่ชิงเองก็พยักหน้าอย่างว่าง่ายก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับต่อเพราะนางรู้สึกเหนื่อยล้ามากจริงๆ

หลังจากจัดแจงทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็แบกกระบุงคู่ใจเดินมุ่งหน้าออกจากจวนตระกูลมู่ ไปยังร้านขายผักเจ้าประจำที่เขามักจะนำผักไปส่งอยู่เสมอ เมื่อมาถึงเถ้าแก่ร้านก็ทักทายเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

"อ้าวอาเหวิน เจ้ามาแล้วหรือ มาๆ รีบเอาผักมาวางไว้เลย"

"ได้ขอรับ"

เจ้าของร้านบอกอย่างเป็นกันเอง หลังจากตรวจนับสินค้าจนพอใจและเห็นว่าไม่มีส่วนไหนชำรุดเสียหายแล้ว เขาก็สั่งให้คนนำผักเข้าไปเก็บเอาไว้ด้านใน ก่อนจะมอบเงินยี่สิบตำลึงส่งให้กับเซียวเหวิน

อยู่ๆ ชายหนุ่มก็นึกขึ้นมาได้ว่า จากตรงนี้ไปไม่ไกลมีร้านขายขนมร้านหนึ่งตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ ใกล้กับโรงสุรา แม้จะไม่ใช่ร้านใหญ่โตมีชื่อเสียงอะไร แต่ทว่ารสชาติขนมกลับดีเยี่ยมไม่แพ้ร้านหรูหราเลย เขาตั้งใจจะซื้อกลับไปฝากมู่ชิงเสียหน่อย ชายหนุ่มยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านขายขนมแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงชายหนุ่มก็เลือกซื้อขนมสองสามอย่างเพื่อเอาไปฝากมู่ชิง ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งกินขนมอย่างมีความสุขอยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้สนใจอะไรเพียงคิดว่าซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ควรจะรีบกลับจวนเสียที แต่แล้วชายวัยกลางคนผู้นั้นกลับเป็นลมหน้ามืดล้มลงไปบนพื้น

เซียวเหวินตกใจไม่น้อยรีบเข้าไปหาชายวัยกลางคนผู้นั้นทันที ก่อนจะพบว่าเขามีบ่าวติดตามมาด้วยเพียงคนเดียวเท่านั้นและบ่าวผู้นั้นก็ยังอายุมากไม่ต่างกัน

"ช่วยด้วย ได้โปรดช่วยนายข้าด้วยเถิด"

ชายวัยกลางคนที่เป็นบ่าวเอ่ยขอร้องเซียวเหวินด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกหวาดหวั่น เขาถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทบอกว่าอยากจะออกมาเที่ยวเล่นตามลำพัง เขาเตือนเท่าใดก็ไม่ฟัง เพราะอย่างไรฝ่าบาทก็อายุมากแล้ว อีกทั้งยังออกมาโดยมีองครักษ์ติดตามมาเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวนไปหมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจขัดใจนายเหนือหัวได้

ผู้ติดตามคือฟ่านกงกงเป็นคนสนิทของฝ่าบาทมาหลายสิบปี มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าฝ่าบาทออกมาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์อันใด แต่เพราะยามนี้สถานการณ์อันตราย เขาจึงไม่อาจจะเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของฝ่าบาทได้ คงทำได้เพียงพาฝ่าบาทไปที่จวนของชินอ๋องเว่ยลู่ก่อนเพื่อให้ท่านอ๋องช่วยหาทางแก้ไข

"พ่อหนุ่ม เจ้าช่วยแบกนายท่านของข้าไปยังที่แห่งหนึ่งได้หรือไม่?"

เซียวเหวินได้ฟังก็พยักหน้า เขาโยนกระบุงไว้ข้างทาง ก่อนจะแบกชายผู้นั้นขึ้นหลังและวิ่งตามฟ่านกงกงไปอย่างรวดเร็ว ฟ่านกงกงพาเซียวเหวินมุ่งหน้าไปยังจวนชินอ๋องเว่ยลู่ คนของที่นี่ล้วนรู้จักฟ่านกงกงเป็นอย่างดีจึงรีบเปิดประตูต้อนรับ

เว่ยลู่กำลังนอนพักกลางวันอยู่ เมื่อได้ยินคนมาแจ้งว่าพี่ชายของตนเกิดเรื่องขึ้น เขาจึงร้อนใจรีบมาดูอาการและสั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาทันที เรื่องนี้จะให้สวีไทเฮาหรือก็คือเสด็จแม่ของพวกเขาทราบไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องตกใจจนประชวรอย่างแน่นอน

"ฟ่านกงกง เหตุใดเสด็จพี่จึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า?"

"ทูลท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงดื้อรั้นอยากออกมาเที่ยวเล่นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทัดทานเท่าใดก็ไม่ฟัง แต่โชคดีที่ไปพบชายผู้นี้เข้า เขาช่วยแบกฝ่าบาทมาที่นี่ อ้าว! แล้วเขาหายไปไหนแล้วเล่า?"

"ช่างเถอะ รีบให้หมอหลวงมาตรวจอาการของเสด็จพี่ก่อน เรื่องนี้ห้ามให้เสด็จแม่ทรงทราบ เข้าใจหรือไม่?"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ฟ่านกงกงรับคำแล้วรีบไปทำตามคำสั่งของเว่ยลู่ทันที ด้านเว่ยลู่ก็ไม่ได้สนใจเท่าใดนัก เขาคิดว่าคนที่ช่วยเสด็จพี่เอาไว้คงเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ไว้เขาค่อยส่งคนไปตามหาแล้วมอบของรางวัลให้ก็สิ้นเรื่องแล้ว

ด้านเซียวเหวินนั้นหลังจากช่วยคนเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบออกมาจากจวนชินอ๋องทันทีโดยไม่ได้รับรู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร แต่ถ้าให้เขาเดาคงจะเป็นคนใหญ่คนโตถึงขั้นที่รู้จักกับชินอ๋องได้เช่นนี้นับว่าไม่ธรรมดา เขาเองก็ไม่อยากจะรั้งอยู่ที่นี่นานเกินจึงปลีกตัวออกมาตอนที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกันอยู่

ชายหนุ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาเก็บขนมที่ซื้อมาเอาไว้กับตัวตั้งใจจะรีบนำไปให้มู่ชิงกิน แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนเขากลับถูกบ่าวชายสามคนลากตัวมายังเรือนใหญ่เสียก่อน

เมื่อมาถึงพวกมันก็โยนเขาเข้ามาที่กลางห้องโถง เมื่อชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบเข้ากับนางจางซื่อที่กำลังนั่งอยู่ นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

ในเมื่อนางทำอะไรนางเด็กสารเลวนั่นไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่อย่างไรเซียวเหวินก็เป็นเพียงบ่าว นางจะลงโทษเช่นไรก็ย่อมได้

"นายหญิงจับตัวบ่าวมาทำไมขอรับ?"

เซียวเหวินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม นางจางซื่อส่งเสียงหึออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"ข้าส่งคนไปสืบมา พบว่าเจ้ายักยอกเงินขายผักของนายท่านเข้ากระเป๋าตัวเองไปไม่น้อยเลย วันนี้ข้าจึงจะลงโทษเจ้าเสียให้เข็ดหลาบ วันหน้าจะได้ไม่กล้าทำอีก"

เซียวเหวินเบิกตากว้าง เรื่องเพียงเท่านี้หรือ? แต่เขายังไม่ได้ยักยอกเสียหน่อย เหตุใดนางต้องกล่าวหาเขาด้วย หรือว่าคิดจะระบายโทสะกับเขาเพื่อเอาคืนมู่ชิง

"นายหญิง บ่าวไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้ บ่าวซื่อสัตย์มาโดยตลอดนะขอรับ"

"ซื่อสัตย์หรือไม่ข้าเป็นคนตัดสิน! ลากไปโบยห้าสิบที แล้วขายทิ้งไปที่โรงค้าทาสเสีย!"

ชายหนุ่มพลันตื่นตระหนก เขาพยายามแก้ตัวเช่นไรแต่กลับไม่เป็นผล เขาถูกลากออกมาที่หน้าเรือนใหญ่ก่อนที่บ่าวชายพวกนั้นจะใช้ไม้ตีเขาอย่างไร้ความปรานี เซียวเหวินไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว เขาได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาจากผิวหน้าหยดแล้วหยดเล่า ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกายจนยากจะทานทน

“พวกเจ้าหยุดนะ!”

แต่ในขณะที่บ่าวชายกำลังจะหวดไม้ลงมาเป็นครั้งที่สี่ กลับมีเสียงของใครบางคนตวาดขึ้นมาเสียก่อน จากนั้นบ่าวชายสองคนก็ถึงกับกระอักเลือดล้มกลิ้งลงไปบนพื้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในทันที บ่าวชายทุกคนต่างมองมู่ชิงที่เพิ่งมาถึงด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"อาเหวิน เจ้าเจ็บหรือไม่? ข้าขอโทษที่มาช้า!"

นางย่อกายลงก่อนจะยื่นมือมาประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ เซียวเหวินสีหน้าไม่สู้ดี

"บ่าวไม่เจ็บขอรับ"

"เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้"

กล่าวจบนางก็มองไปยังเรือนใหญ่ด้วยแววตาเย็นเยียบ แล้วพุ่งตรงเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว เหล่าบ่าวรับใช้ต่างไม่กล้าขวางนางเพราะเกรงว่าจะถูกตบตีเข้าให้

นางจางซื่อที่เห็นว่ามู่ชิงพรวดพราดเข้ามาก็รู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อย นางยังไม่ทันได้ขยับปากด่า ลูกเลี้ยงก็พุ่งตัวมายกเท้าถีบเข้าที่กลางใบหน้าของนางอย่างเกรี้ยวกราด นางจางซื่อล้มตึงหงายหลังก่อนจะกรีดร้องออกมาเมื่อสัมผัสได้ว่าเลือดกำเดาของตนไหลออกมาจากจมูกไม่หยุด

"มู่ชิง นังสารเลวเจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ!"

"เจ้าทำร้ายคนของข้าก่อน ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ามายุ่งกับคนของข้า นางจางซื่อ ข้าขอเตือนเจ้า ข้าน่ะเป็นคนบ้า และยังไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น หากเจ้ายังราวีพวกเราไม่เลิกรา ต่อให้ข้าต้องตีเจ้าจนตาย ข้าก็ไม่กลัวว่าจะถูกตราหน้าว่าอกตัญญูเลยแม้แต่น้อย จำไว้!"

"นังสารเลว!"

นางจางซื่อคิดจะพุ่งเข้ามาตบตีมู่ชิง แต่กลับเสียหลักพุ่งเข้าไปเอาศีรษะกระแทกกับเสาจนสลบเหมือดทันที

ราชครูมู่กลับมาถึงจวนก็พบเข้ากับเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้า เมื่อสอบถามคนในจวนก็ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาเรียกให้มู่ชิงมาหาแล้วตวาดเสียงดังใส่บุตรสาว

"เจ้าตีมารดาได้อย่างไร นางเป็นมารดาเลี้ยงของเจ้านะ!"

"นางไม่ใช่มารดาของข้า ข้าขอเตือนท่านพ่อว่าอย่าบีบบังคับข้าให้มากนัก ข้ากับอาเหวินไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับนาง แต่นางมาหาเรื่องเอง เรื่องนี้ข้าไม่ยอมเด็ดขาด ไม่เพียงเท่านั้นนางยังใส่ร้ายอาเหวินว่าเขายักยอกเงินขายผักอีก ข้ายอมไม่ได้และข้าก็ไม่เชื่อด้วยว่าอาเหวินจะทำเรื่องชั่วช้าเช่นนั้น!"

"มู่ชิง!"

"หากท่านไม่พอใจเช่นนั้นข้ากับอาเหวินจะย้ายออกจากจวนเอง จะได้ไม่อยู่ขวางหูขวางตาท่าน!"

"เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ ชิงชิง กลับมาเดี๋ยวนี้!"

ราชครูมู่ร้องเรียกบุตรสาวทว่ามู่ชิงไม่สนใจ เมื่อบุตรสาวเดินหายไปจนลับสายตาแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ก่อนจะเรียกบ่าวเข้ามาสั่งการ

"สั่งให้หมอไปตรวจอาการของฮูหยินใหญ่ นับแต่นี้ให้นางอยู่แต่ในเรือน ห้ามก้าวออกมาแม้เพียงครึ่งก้าว!"