16 จะไปได้ไกลแค่ไหน

เจสสิก้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากเรียวสวยที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือดีบัดนี้สั่นระริก สายตาคมกริบของคุณมณฑาที่เหมือนดังมีดหมอกรีดแหวกความลับของเธอที่พยายามซ่อนไว้จนหมดเปลือก ความเงียบเหนือห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของแม่ลูกที่จ้องหน้ากันอย่างไม่ยอมถอย

“ทำไม....พูดไม่ออกล่ะสิ? แกคิดว่าฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ ฉันจะอ่านแกไม่ออกหรือไง? เจสสิก้า....ความดื้อรั้น ความเอาชนะของแก ฉันรู้จักมันดีกว่าใคร” คุณมณฑาก้าวเข้าปาลูกสาวทีละก้าว น้ำเสียงกดต่ำบังคับ

ฝ่ามือบางที่จับเพลิงไว้บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนกรงเล็บจมลงในเนื้อของเขา ความกดดันและมรสุมอารมณ์ที่กระแทกเข้ามาทำให้เธอเริ่มเสียการควบคุม ตัวของเจสสิก้าเริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธที่ถูกต้อนจนมุม ทว่า....ก่อนที่เจสสิก้าจะทันได้โต้ตอบอะไร ความสับสนเมื่อครู่ก็ถูกตัดฉับด้วยแรงกระชับที่ฝ่ามือ เพลิงใช้นิ้วเรียวยาวของเขากระชับฝ่ามือที่สั่นเทาของเจสสิก้าด้วยความนุ่มนวลและหนักแน่น

เด็กหนุ่มที่เคยถูกมองว่าเป็นเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ขยับตัวก้าวขึ้นมาประสานสายตากับคุณมณฑาโดยตรง แววตาที่เคยเรียบเฉยกลับเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและมั่นคงอย่างน่าประหลาด

“คุณแม่ครับ....”

“ใครแม่แก! ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้แกเรียกฉันแบบนี้”คุณมณฑาหันไปตวาดใส่เพลิงทันทีด้วยความหงุดหงิด

“ผมเข้าใจครับว่าคุณแม่อาจจะเห็นว่าผมยังเด็ก และความสัมพันธ์ของเราสองคนอาจดูเร็วเกินไปในสายตาของคุณแม่ แต่สิ่งหนึ่งที่คุณแม่คาดเดาผิดไป....คือเรื่องของความรู้สึกของเราครับ” เพลิงเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ ยิ้มที่ไม่ใช่การยั่วโมโหแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านการอบอรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี สายตาของเขาไร้ซึ่งความลนลานแม้แต่น้อย

เพลิงหันไปมองเจสสิก้า สายตาเฉียบคมของชายหนุ่มอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับมาประชันหน้ากับผู้อาวุโสกว่า

“เจสสิก้าอาจจะมีเหตุผลของเธอในเลือกผม แต่สำหรับผม....ผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพราะคำจ้างวาน และผมไม่ได้มองว่าการดูแลคนที่ผมรักเป็นเรื่องของอายุ” ชายหนุ่มบีบมือบางไว้แน่น ราวกับจะส่งผ่านความมั่นใจทั้งหมดที่มีให้เธอ

“ตระกูลชัยสวัสดิ์อาจจะมีหน้ามีตาอย่างที่เจสสิก้าบอก แต่สิ่งที่ผมมีให้เธอไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล...แต่คือชีวิตของผมครับ”

คุณมณฑานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับกำลังประเมินความแค้นและความจริงใจที่ฉายชัดในนั้น ความเงียบปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง ก่อนที่คุณมณฑาจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ

“หึ ปากดีใช้ได้ดี....” มณฑายกแขนขึ้นกอดอก พลางย้ายสายตาไปมองลูกสาวคนเดียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ก็ได้ ในเมื่อแกมั่นใจขนาดนั้นเจส ฉันจะยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง” คำพูดของผู้เป็นแม่ทำให้เจสสิก้าขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ แต่รอยยิ้มเย็นชาของท่านกลับทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

“คนสวย เก่ง และฉลาดเป็นกรดอย่างแก แม่อยากจะรู้นักว่าจะเล่นละครบทนี้ไปได้สักกี่น้ำ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยคำโกหก มันจะไปรอดแค่ไหนกันเชียว!” มณฑากดเสียงต่ำ แต่ละคำพูดเต็มไปด้วยความท้าทาย

“ฉันจะให้โอกาสพวกแกคบกัน...แต่มีข้อแลกเปลี่ยน”

เจสสิก้าขยับตัวทัดทาน แต่เพลิงกลับจับกระชับมือเธอไว้แน่น เพื่อปรามไว้ คุณมณฑามองภาพนั้นด้วยความเหยียดหยันก่อนจะพูดต่อ

“ถ้าถึงวันที่พวกแกไปกันไม่รอด ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...แกต้องยอมจบเรื่องไร้สาระนี้ทันทีและต้องกลับมาแต่งงานกับคนที่ฉันหาให้อย่างไม่มีเงื่อนไข”

ข้อเสนออันแยบยลของคุณมณฑาเปรียบเสมือนดักไว้แล้วทุกประตูเข้าออก นางรู้ดีว่าความกดดันและศักดิ์ศรีของเจสสิก้า จะกลายเป็นพิษร้ายที่กัดกินความสัมพันธ์นี้เองในที่สุด ทว่า....ยังไม่ทันที่เจสสิก้าจะเอ่ยปาก เพลิงก็ก้าวขยับขึ้นมาบังร่างของหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มวัยละอ่อนยืดอกขึ้นอย่างงดงาม นัยน์ตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความเกรงกลัว

“จะไม่มีวันนั้นครับคุณแม่ เพราะผมจะไม่มีวันปล่อยให้เจสสิก้าหลุดมือไป และคุณแม่จะไม่มีวันได้เห็นวันที่เราสองคนเดินแยกทางกันแน่นอนครับ”น้ำเสียงหนักแน่นของเพลิง ทรงพลังและเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างถึงที่สุด

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์เข้าสู่ถนนใหญ่ ความเงียบภายในห้องโดยสารปกคลุมอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างนุ่มนวล ทันทีที่เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดหรู เพลิงก็ดับเครื่องยนต์ก่อนจะทิ้งหลังพิงเบาะแล้วพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาเหมือนคนที่เพิ่งรอดชีวิตจากสงคราม เด็กหนุ่มยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบา ๆ ยกยิ้มทะเล้นแล้วหันมามองคนข้างกายที่ยังคงนั่งนิ่ง

“เป็นไงครับ ผมหล่อไหมครับวันนี้” เพลิงเอ่ยเย้าเพื่อทลายความตึงเครียด นัยน์ตาพราวระยับตามนิสัย “แต่พูดก็พูดเถอะครับพี่...คุณแม่พี่น่ากลัวเป็นบ้า สายตานี่แทบจะฉีกเนื้อผมออกเป็นชิ้น ๆ ตอยผมสบตาท่านใจนี่ร่วงลงไปอยู่ตาตุ่มเลยนะ”