23 เด็กหนอเด็ก

“ก็เริ่มชินแล้วครับ ห้องนอนสบายมาก” เพลิงปิดประตูตู้เย็น ถือขวดน้ำไว้ในมือ แต่บังไม่กล้าเดินกลับเข้าห้องไปทันที รังสีความสวยและบรรยากาศอันผ่อนคลายแต่แฝงความขี้เล่นของเจสสิก้าดึงดูดให้เขาส่งตัวเองมาหยุดยืนอยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์ครัว

“ดีแล้วล่ะ เพราะฉันชอบให้คนที่อยู่ด้วยรู้สึกสบายใจ....” เธอเว้นจังหวะ เลื่อนแก้วไวน์ไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วจ้องมองตาเขาตรง ๆ

“แต่คืนนี้ฉันแค่อยากผ่อนคลายสักหน่อย ถ้าเธอไม่รีบไปนอน จะนั่งเป็นเพื่อนคนเหงาแถวนี้สักแก้วไหมล่ะ?”

เจสสิก้าค่อย ๆ วางแก้วไวน์ลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน เสียงแก้วกระทบพื้นผิวเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ เธอเหยียดยิ้มมุมปากอย่างมีจริตเมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์รินลงแก้วใหม่อีกใบที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วดันมันไปให้เพลิงช้า ๆ

“ยืนเกร็งเป็นหินไปได้เพลิง...กลัวว่าฉันจะจับเธอกินหรือไง?”

คำถามตรงไปตรงมาทำเอาเพลิงถึงกับกลืนน้ำลายคออึกใหญ่ เขาหลุบสายตาลงต่ำกะทันหัน เพราะการจ้องมองเจสสิก้าในระยะใกล้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องปลอดภัยต่อหัวใจเลยแม้แต่น้อย ชุดซาตินสายเดี่ยวสีเบอร์กันดี้พลิ้วไหวไปตามการโยกย้ายร่างกายของเธอ ยิ่งแวงไฟสีส้มตกกระทบ ยิ่งทำให้ผิวเนียนละเอียดของตัวแม่อย่างเธอสว่างตา เพลิงค่อย ๆ ดึงเก้าอี้สตูลฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้แตะแก้วไวน์ เจสสิก้าก็ค่อย ๆ โน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาหา สายเดี่ยวข้างหนึ่งหลุดร่วงลงมาคลอเคลียที่ไหล่มนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นชิดใบหูของเขา

“หรือว่า....ที่ไม่กล้ามองหน้าฉัน เพราะกลัวตัวเองจะทนไม่ไหว”

เพลิงชะงักกึก ลมหายใจอุ่น ๆ กับกลิ่นหอมของน้ำหอมเกรดพรีเมี่ยมผสมกลิ่นไวน์ละมุนลอยมาปะทะจมูก ชายหนุ่มรีบเด้งตัวถอยหลังชิดพิงเก้าอี้ มือหนาที่จับขวดน้ำดื่มเกร็งแน่นจนเกือบเบี้ยว มืออีกข้างเกาท้ายทอยแก้เก้อ ใบหูและลำคอของเขาเริ่มขึ้นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับพี่ ผมแค่.....ยังไม่ค่อยชิน” เพลิงตอบเสียงอ่อยพยายามหลบสายตาคมสวยที่เต็มไปด้วยความซุกซนและถือไพ่เหนือกว่าของเธอ

เจสสิก้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเด็กในบ้าน เธอค่อย ๆ ยืดตัวกลับไปนั่งทรงตัวบนเก้าอี้ตามเดิม ยกมือขึ้นดึงสายเดี่ยวขึ้นมาที่ไหล่ช้า ๆ แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี

“เด็กหนอเด็ก....แค่หยอกเล่นนิดหน่อยก็หน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดื่มสิ....ถือว่าฉันเลี้ยงต้อนรับอย่างเป็นทางการ” เธอส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้เขา

เวลาล่วงเลยไปพร้อมกับปริมาณไวน์ในแก้วที่ลดลงอย่างช้า ๆ บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เพลิงเริ่มลดอาการประหม่าลงบ้าง แต่ความเกร็งก็ยังคงมีอยู่เต็มอก โดยเฉพาะเวลาที่เจสสิก้าทอดสายตาจ้องมองเขาผ่านขอบแก้ว

“จะว่าไป....” เจสสิก้าเอ่ยขึ้น เสียงหวานนุ่มบัดนี้เริ่มมีความแหบพร่าเบา ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอวางแก้วไวน์ลง แล้วลุกขึ้นยืนช้า ๆ ก้าวข้ามฝั่งเคาน์เตอร์ครัวมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้สตูลของเพลิงย่างแนบเนียน

เพลิงหลังตรงทันทีที่เรือนร่างระหงเข้ามาใกล้ หญิงสาวทอดมองชายหนุ่มด้วยสายตาพราวเสน่ห์ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงมา ทิ้งน้ำหนักมือข้างหนึ่งลงบนไหล่หนาของเขากลิ่นหอมฟุ้งของน้ำหอมอบอวลไปทั่ว

“เรื่องเมื่อตอนกลางวัน....ที่ฉันช่วยจัดการเรื่องพ่อของเธอให้ ฉันยังไม่ทวงค่าตอบแทนเลยนะ” ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอไล่เบา ๆ จากหัวไหล่ ลากผ่านแผ่นหลังกว้าง แล้วมาหยุดอยู่ที่บริเวณต้นคอของเขาอย่างแผ่วเบา

เพลิงกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสอุ่นนุ่มจากฝ่ามือของเจสสิก้าไล่ผ่านผิวเนื้อ ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี

“พี่เจส....เอาน่า พี่จะให้ผมช่วยอะไรครับ” เพลิงเค้นเสียงออกมาอย่างบากลำบากใบหูซับสีเลือดจนแดงเถือก

เจสสิก้าเอียงคอโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนแก้มของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์รดรินอยู่ข้างแก้ม

“ฉันไม่ได้อยากได้เงินหรอกนะ ....แต่คนอย่างเจสสิก้า ช่วยใครแล้ว ไม่เคยทำให้ฟรี ๆ”

เธอใช้มืออีกข้างเชิดคางของชายหนุ่มขึ้นเบา ๆ ให้ประสานสายตากับเธอตรง ๆ ตาคู่สวยทอดมองริมฝีปากของเพลิงอย่างมีความหมาย ทำเอาหัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระส่ำจนแทบทะลุอก

“แล้วพี่เจส..อยากได้อะไรครับ”

“นั่นสิ.....อยากได้อะไรดีนะ”เธอส่งยิ้มหวานหยดเยิ้ม กระซิบชิดรอมฝีปากเขาอย่างหยอกเย้า “ไว้คืนไหนฉันคิดออก....เธอต้องพร้อมจ่ายนะ”

เพลิงทนความกดดันอันแสนเย้ายวนนี้ต่อไปไม่ไหว สติของเขาเตลิดเปิดเปิง ชายหนุ่มรีบผุดลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้สตูลครูดกับพื้นเกิดเสียงดัง

“ผมว่านอนสอนง่ายครับ แต่ตอนนี้ผมง่วงนอนแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะครับพี่เจส!”