1.ความลับของสตรีผู้อ่อนหวาน

"ลั่วอี! เจิ้งลั่วอี! เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่"

เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังแหวกความเงียบสงบของเรือนอักษรขึ้นมา พร้อมกับร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีสันฉูดฉาดของเสิ่นไป๋จื่อญาติผู้พี่ที่ก้าวเดินตรงเข้ามายังหน้าห้องตำราอย่างถือวิสาสะ

ต้าหนิวสาวใช้คนสนิทที่กำลังยืนฝนหมึกอยู่ด้านข้างถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นางเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวและไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก เมื่อบานประตูเปิดออกก็พบกับใบหน้าเชิดรั้นของเสิ่นไป๋จื่อที่ยืนกอดอกมองเข้ามาข้างในด้วยสายตาจับผิด

เสิ่นไป๋จื่อผู้นี้คือญาติผู้พี่ที่อาศัยอยู่จวนข้างๆนางเป็นบุตรีของท่านน้า (น้องสาวของบิดาเจิ้งลั่วอี) ที่แต่งงานออกไป ทว่าหลังจากที่ท่านน้าเขยด่วนจากไปก่อนวัยอันควร ท่านน้าก็หอบหิ้วบุตรีเพียงคนเดียวย้ายกลับมาอยู่เมืองหลวง ทำให้ท่านเสนาบดีเจิ้งผู้เป็นบิดาของเจิ้งลั่วอี ต้องรับหน้าที่ดูแลน้องสาวและหลานสาวกำพร้ามานานหลายสิบปี ปลูกเรือนให้อยู่ข้างจวนและมอบเบี้ยหวัดรายเดือนให้ไม่เคยขาด

แต่สิ่งที่ท่านเสนาบดีผู้สูงส่งและงานยุ่งเหยิงอยู่ตลอดเวลาไม่เคยรับรู้เลยนั่นก็คือ..หลานสาวที่ท่านเวทนานักหนา ขยันขันแข็งในการรังแกบุตรีในไส้ของท่านเหลือเกิน!

"อีกสองวันจะเป็นงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่จวนท่านโหว ข้าอยากได้ชุดและเครื่องประดับของเจ้าสักหน่อยน่ะลั่วอี" 

เสิ่นไป๋จื่อเชิดหน้าขึ้น เอ่ยจุดประสงค์ของการมาเยือนในครั้งนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับว่าการมาขอของจากผู้อื่นเป็นเรื่องที่สมควรทำอย่างยิ่ง

เจิ้งลั่วอีที่กำลังคัดอักษรอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง ค่อยๆวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น ใบหน้างดงามหมดจดราวกับหยกสลักเงยหน้าขึ้นมาจากตำรา นางระบายยิ้มบางเบาอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณหนูผู้อ่อนหวานและเพียบพร้อม ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ได้สิเจ้าคะพี่หญิงไป๋จื่อ ข้าจะให้ต้าหนิวไปเอาหีบเครื่องประดับและอาภรณ์ชุดใหม่มาให้พี่เลือก.."

"ไม่ต้องหรอก!" 

เสิ่นไป๋จื่อพูดแทรกขึ้นมาทันควัน ดวงตาเรียวรีของนางจ้องมองลั่วอีอย่างประเมิน 

"ข้าอยากได้หลายชิ้นหน่อย ให้สาวใช้ไปหยิบมาคงไม่ทันใจ พี่เข้าไปเลือกในห้องนอนของเจ้าเองเลยดีกว่า..อ้อ แล้วก็ปิ่นหยกแกะสลักลายดอกอิงฮวาที่เจ้าสวมอยู่นั่นงดงามยิ่ง ถอดมาให้พี่ได้หรือไม่ ข้าคิดว่ามันเข้ากับชุดของข้าพอดี"

ต้าหนิวที่ยืนอยู่ด้านข้างแทบจะถลึงตาใส่ญาติผู้พี่หน้าหนา ปิ่นชิ้นนั้นเป็นหยกเนื้อดีที่ท่านเสนาบดีเพิ่งประทานให้คุณหนูเมื่อวานนี้เอง! แต่ยังไม่ทันที่สาวใช้จะอ้าปากเถียง เจิ้งลั่วอีกลับยกมือขึ้นปลดปิ่นหยกออกจากเรือนผมของตนเองอย่างนุ่มนวล แล้วยื่นส่งให้เสิ่นไป๋จื่อโดยไม่มีท่าทีอิดออดแม้แต่น้อย

"พี่หญิงตาถึงยิ่งนัก ปิ่นชิ้นนี้เพิ่งได้มาใหม่ หากพี่หญิงชอบก็รับไปเถิดเจ้าค่ะ"

เสิ่นไป๋จื่อคว้าปิ่นหยกไปถือไว้ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินนำสาวใช้ของตนตรงดิ่งไปยังห้องนอนของลั่วอีเพื่อกอบโกยข้าวของตามอำเภอใจ

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเจิ้งลั่วอีจะมีของดีอันใด ไม่ว่าจะเป็นผ้าไหมทอลายเนื้อนุ่ม เครื่องประดับล้ำค่าหรือแม้กระทั่งขนมรสเลิศ ญาติผู้พี่ผู้นี้ก็จะโผล่หน้ามาแย่งชิงไปจนหมดสิ้น แน่นอนว่าแม้เจิ้งลั่วอีจะเป็นถึงบุตรีสายตรงเพียงคนเดียวของท่านเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ ทว่านางกลับเลือกที่จะเก็บงำความขมขื่นเหล่านั้นเอาไว้ ยินยอมเป็นสตรีหัวอ่อนและยอมให้เสิ่นไป๋จื่อรังแกตามใจชอบ

ไม่ใช่ว่านางโง่งม แต่เป็นเพราะนางปลงตกต่างหาก

ครั้งหนึ่งในวัยเด็ก นางเคยตัดสินใจรวบรวมความกล้า วิ่งไปหาบิดาที่ห้องหนังสือเพื่อร้องไห้ฟ้องร้องว่าตนเองถูกญาติผู้พี่รังแกและแย่งของเล่นไปจนหมด แต่ทว่านอกจากท่านพ่อจะไม่รับฟังและไม่คิดจะทวงความเป็นธรรมให้นางแล้ว เขายังขมวดคิ้วมองนางด้วยสายตารำคาญใจ

‘พ่อยุ่งอยู่กับราชการงานเมือง ทำงานเหนื่อยยากแทบตายอยู่ทุกวัน เจ้าเป็นบุตรีประสาอะไรถึงได้เอาเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาให้พ่อตามแก้ปัญหาให้อีกอย่างนั้นหรือ มีสิ่งใดก็แบ่งให้เสิ่นไป๋จื่อไปเถิด ญาติผู้พี่ของเจ้าน่าสงสารยิ่ง บิดาก็เสียไปแล้วมีแต่มารดาที่ต้องพึ่งพาจวนเรา เจ้าเป็นถึงคุณหนูจวนเสนาบดี ควรจะรู้จักใจกว้างและรู้จักแบ่งปันบ้างสิลั่วอี!’

คำพูดประโยคนั้นของบิดาเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงมากลางใจ นับตั้งแต่วันนั้น เจิ้งลั่วอีก็กระจ่างแจ้งในสถานะของตนเอง นางไม่เคยปริปากฟ้องร้องบิดาอีกเลย ทำให้ญาติผู้พี่อย่างเสิ่นไป๋จื่อได้ใจและกำเริบเสิบสานมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ถึงกระนั้นลั่วอีก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรมากมายนัก เพราะของเพียงเล็กน้อยที่เสิ่นไป๋จื่อแย่งไป นางยินยอมแบ่งให้ได้แลกกับการตัดความรำคาญ นางรู้ดีว่าตนเองยังมีทรัพย์สมบัติอีกมากมายมหาศาลที่เป็นสินเดิมของมารดาผู้ล่วงลับ ซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในคลังส่วนตัว อีกทั้งค่าใช้จ่ายรายเดือนที่ท่านพ่อมอบให้ก็มากมายจนใช้แทบไม่หมด

สำหรับเจิ้งลั่วอี ชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้..ดีมากกว่าชาติที่แล้วของนางเป็นร้อยเท่าพันเท่า!

ในชีวิตก่อนนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่มีแม้แต่ชื่อที่แท้จริง ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในบ้านเด็กกำพร้าซอมซ่อ พอโตขึ้นมาก็ต้องทำงานรับจ้างสารพัดอย่างเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียน ต้องทนปากกัดตีนถีบ อดมื้อกินมื้อ เดินตากฝนกลับห้องเช่ารูหนูแคบๆ เพียงเพื่อพยายามยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองให้รอดพ้นไปในแต่ละเดือน

ดังนั้นเมื่อนางประสบอุบัติเหตุและลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูเจิ้งลั่วอีวัยสิบขวบ นางก็แทบจะจุดธูปขอบคุณสวรรค์ แม้ท่านพ่อจะไม่ค่อยแยแส แม้จะถูกญาติผู้พี่แย่งชิงของขวัญไปบ้าง แต่นางมีหลังคาจวนหลังใหญ่คุ้มหัว มีเตียงนอนปูด้วยผ้าไหมนุ่มฟู มีข้าวปลาอาหารชั้นเลิศวางเรียงรายให้กินครบสามมื้อโดยไม่ต้องเสียเหงื่อทำงานแลกมา..แค่ถูกญาติผู้พี่รังแกด้วยเรื่องปัญญาอ่อนเพียงแค่นี้ ไม่นับว่าเป็นอะไรหรอก!

นางตั้งใจร่ำเรียนคัดลายมือ อ่านตำรา ฝึกฝนกิริยามารยาทจนกลายเป็นคุณหนูผู้อ่อนหวานเพียบพร้อม เพราะในเมื่อชาตินี้นางมีท่านพ่อเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว นางจึงพยายามทำตัวเป็นเด็กดีเพื่อให้ท่านพ่อภูมิใจและมีความสุข แม้ลึกๆแล้วนางจะรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ลูกสาวนั้นช่างไร้ค่า เป็นเพียงแค่ตัวหมากที่เอาไว้ใช้เชื่อมสัมพันธ์ทางการเมือง ไม่เหมือนลูกชายที่มีค่าคอยสืบสกุลและเชิดหน้าชูตาให้ตระกูล

นางรู้ดีว่าวันหนึ่งในอนาคตอันใกล้ ตนเองจะต้องถูกบิดาบังคับให้แต่งงานกับขุนนางสักคนเพื่อผลประโยชน์ของจวนเสนาบดี แต่นางก็ไม่ได้ต่อต้านหรือคิดจะหนีตามใครไปหรอกนะ เพราะถึงอย่างไรนางก็คาดหวังเอาไว้ลึกๆว่า..สามีในอนาคตของนางนั้น แม้จะไม่ได้รักใคร่กันมาก่อน แต่อย่างน้อยก็ขอให้ หน้าตาดี และเก่งกาจในเรื่องบนเตียงสักหน่อย

"คุณหนูเจ้าคะ.."

เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาของต้าหนิง สาวใช้คนสนิทอีกคนดังขึ้นดึงสติของลั่วอีให้กลับมา ต้าหนิงชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาที่หน้าประตูราวกับกลัวว่าจะมีใครมาเห็น ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหานายหญิงของตน มือเล็กๆยื่นห่อผ้าสีทึบที่ถูกห่อหุ้มมาอย่างมิดชิดส่งให้นาง

"ครั้งนี้ข้าได้มาสองเล่มเลยเจ้าค่ะ ไปเหมามาจากแผงเร่ขายหนังสือของตาเฒ่าที่ตลาดมืดมาเลยนะเจ้าคะ แต่คุณหนูอย่าลืมนะเจ้าคะว่าอ่านแล้วต้องเก็บซ่อนเอาไว้ใต้เตียงให้ดี หากท่านเสนาบดีหรือใครมาเห็นเข้า จวนเราต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่เจ้าค่ะ"

เจิ้งลั่วอีรับห่อผ้ามาไว้ในอ้อมกอด ดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ นางยกยิ้มขึ้นมาด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง 

"ขอบใจเจ้ามากต้าหนิง เจ้าช่างรู้ใจข้าที่สุด ไปรับรางวัลที่ต้าหนิวได้เลย"

เมื่อยามราตรีมาเยือน แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงัด เจิ้งลั่วอีที่เพิ่งอาบน้ำชำระกายเสร็จ สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมสีขาวบางเบา นางไล่สาวใช้ออกไปพักผ่อนจนหมด ก่อนจะปีนขึ้นไปบนเตียงเตาที่อบอุ่น มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา แล้วจุดตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆไว้ข้างหมอน

มือเรียวขาวผ่องค่อยๆเปิดห่อผ้าออก เผยให้เห็นตำราปกขาว (หนังสือภาพโป๊เปลือย) สองเล่มใหม่เอี่ยมที่นางสั่งให้ต้าหนิงไปเสาะหามา

หญิงงามผู้ถูกกักขังให้อยู่แต่ในจวน วันๆเอาแต่ร่ำเรียนเย็บปักถักร้อยตามคำสั่งของบิดา ใครเล่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว เจิ้งลั่วอีมีความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงนอน นางชื่นชอบการอ่านหนังสือปกขาวเป็นชีวิตจิตใจ สำหรับอดีตสาวโสดที่สู้ชีวิตจนตายไปโดยไม่เคยมีแฟน การได้ศึกษาศิลปะแห่งการร่วมหอถือเป็นงานอดิเรกที่จรรโลงใจนางที่สุด

นางเปิดหน้ากระดาษอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตจ้องมองภาพวาดบุรุษและสตรีที่กำลังพัวพันกันในสภาพเปลือยเปล่าอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับกำลังศึกษาตำราพิชัยสงคราม

"ท่วงท่าแสนประหลาดพวกนี้คืออะไรกันนะ.." 

ลั่วอีพึมพำกับตัวเองขณะใช้นิ้วชี้ไล้ไปตามภาพสตรีที่ถูกจับพาดขาไว้บนบ่าของบุรุษ 

"ขาไม่เป็นตะคริวเอาหรือ แล้วสตรีในภาพวาดที่ทำหน้าตาสุขสมเช่นนั้น..ตอนที่โดนกระทำอย่างรุนแรง จะรู้สึกสุขสมจริงๆใช่ไหมนะในยามที่กระทำเรื่องเช่นนั้น หรือว่าจิตรกรแค่วาดให้ดูเกินจริงไปเอง"

นางพลิกหน้าถัดไป คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพสัดส่วนของบุรุษเพศที่ถูกขยายใหญ่จนน่าตกใจ

"สวรรค์! ของบุรุษ..ใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

นางเบิกตากว้าง วัดขนาดนิ้วมือของตัวเองเทียบกับภาพในกระดาษ 

"หากใหญ่เท่าท่อนแขนเช่นนี้ แล้วสตรีจะรับไหวได้อย่างไร มันจะไม่ฉีกขาดเอาหรือ?"

ยิ่งอ่าน นางก็ยิ่งมีคำถามผุดขึ้นมาในหัวมากมายก่ายกอง ลั่วอีพลิกตัวนอนคว่ำ เท้าคางมองภาพวาดด้วยแววตาครุ่นคิดอย่างหนัก

"แล้วเวลาปกติที่พวกเขายังไม่ได้ใช้งาน..พวกเขาซ่อนของสิ่งนี้เอาไว้ในกางเกงได้อย่างไรกันนะ ต้องมัดพับเก็บไว้ หรือว่าปล่อยให้มันห้อยต่องแต่งไปมา เวลาเดินหรือขี่ม้า มันจะไม่แกว่งจนเจ็บหรอกหรือ"

คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่เจิ้งลั่วอีกำลังอ่านตำราเหล่านั้นอย่างตั้งอกตั้งใจและจริงจังยิ่งกว่าตอนคัดตำราจริยธรรมสตรีเสียอีก นางได้แต่จินตนาการและคาดหวังอยู่ตลอดเวลาว่า เมื่อถึงวันที่นางต้องแต่งงานออกไป สามีของนางจะต้องเป็นบุรุษที่ใหญ่โต ดุดันและเก่งกาจในเรื่องบนเตียง สามารถสอนให้นางรู้ซึ้งถึงท่วงท่าในตำราเหล่านี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็ววันนะ..ข้าอยากรู้ใจแทบขาดแล้วว่าไอ้ท่วงท่าลิงอุ้มแตงในหน้านี้ มันจะรู้สึกดีเหมือนที่ใบหน้าของสตรีในภาพวาดแสดงออกมาหรือไม่