บทนำ

แสงเทียนมงคลสีแดงในห้องหอสาดส่องวูบไหว สะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังพัวพันกันอยู่บนเตียง ทว่าบรรยากาศภายในห้องหอกลับไร้ซึ่งความอ่อนหวานทะนุถนอมอย่างที่ควรจะเป็น

ไม่มีการร่วมดื่มสุรามงคล ไม่มีการกล่าวคำสาบานผูกผมร่วมบาน

เซียวจิ้นเหยียนราชครูผู้ได้ฉายาว่าหมาบ้าแห่งราชสำนักไม่คิดจะทำตามธรรมเนียมอันน่ารำคาญเหล่านั้น มือแกร่งกระชากชุดอาภรณ์สีแดงสดที่เสนาบดีเจิ้งสั่งตัดเย็บอย่างประณีตให้บุตรีจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโถมทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน

เขาตั้งใจจะลงทัณฑ์สตรีผู้นี้ให้หวาดกลัว ตั้งใจจะสั่งสอนให้นางล่วงรู้ว่าตำแหน่งฮูหยินราชครูนั้นมันไร้ซึ่งสิ่งที่เรียกว่าความรัก ไร้ซึ่งความสุขสมและไร้ซึ่งความเมตตา

เขาพลิกตัวให้นางนอนคว่ำ ก่อนจะดึงรั้งหมอนมารองเอาไว้เพื่อสะโพกของนางโก่งขึ้น ก่อนที่เซียวจิ้งเหยียนจะจับเข้าที่กลางลำแกร่ง เคาะตรงรอยแยก ตีรอบรูอุ่นแล้วสอดทแยงเข้าไปด้านในครั้งเดียวจนสุดลำแท่ง เขาควงเอวไปรอบๆ ส่ายไปส่ายมาในร่องรัก บดคลึงเป็นวงกลม 

เนื้อก้นของนางสั่นกระเพื่อมเมื่อถูกฝ่ามือตีกระทบ อีกไม่นานจะต้องขึ้นริ้วแดงแน่ๆ 

ขาแกร่งล้อมอยู่ด้านนอก กระทั้นกายเข้าไปอย่างรุนแรงจนสตรีใต้ร่างรับไม่ไหว นางร้องคราง กดหน้าซบลงบนหมอน เข่าดึงเบียดชิดเข้าหากันด้วยความเสียดเสียวที่ปะทุอย่างรุนแรง

เส้นผมที่นุ่มสลวยเริ่มยุ่งเหยิง ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเซียวจิ้นเหยียนปรากฏเป็นทิวทัศน์ที่งามล้ำ

เขาเปิดเปลือกตาขึ้น นัยน์ตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายจดจ้องมองใบหน้างดงามของสตรีที่หลับตาอยู่ใต้ร่างด้วยแววตาหยามหยัน

"มารยาทของสตรีในห้องหอ ตระกูลเจิ้งคงมิได้สั่งสอนเจ้ามาสินะ ถึงได้ร้อนรนพร้อมอ้าขาให้บุรุษถึงเพียงนี้"

วาจาหยาบโลนถูกเอื้อนเอ่ยออกมากระทบโสตประสาท ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะฟาดลงบนสะโพกกลมกลึงอย่างไม่ออมแรง

"เพี้ยะ!"

เสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อดังลั่น พร้อมๆกับที่แก่นกายใหญ่โตดุดันกระแทกกระทั้นจ้วงแทงเข้ามาในช่องทางคับแคบอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความปรานีหรือการเล้าโลมใดๆเขาไม่คิดจะออมกำลังแม้แต่น้อย แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของนาง เซียวจิ้นเหยียนโหมกระหน่ำสอดใส่เข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าในท่วงท่าที่แสนประหลาดและลึกล้ำ

ฝ่ามือกร้านศึกอีกข้างของเขายื่นมาบีบลำคอระหงของนางเอาไว้ ออกแรงกดหนักหน่วงจนร่างบางแอ่นโค้ง เซียวจิ้นเหยียนขยับกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่งขณะที่มือก็บีบคอนางแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะก้มลงมากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อย่างน้อยก็ยังดีที่เจ้างดงาม.."

"อ๊ะ..อื้อ.."

ดวงตากลมโตของเจิ้งลั่วอีเบิกกว้าง หางตาของนางคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาสีใสก่อนจะไหลรินลงมาอาบแก้มสองข้าง ร่างบอบบางสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทก ใบหน้างดงามแดงซ่าน ทั้งอึดอัดจากการถูกบีบรัดและจุกเสียดจากการถูกรุกล้ำอย่างป่าเถื่อน

เซียวจิ้นเหยียนมองหยาดน้ำตาของสตรีใต้ร่างด้วยความพึงพอใจ เขาคิดว่านางกำลังแตกสลายและหวาดกลัวเขาจนถึงขีดสุด

..ทว่าหมาบ้าแห่งราชสำนักหารู้ไม่ ว่าภายใต้ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาและใบหน้าที่ดูเหมือนกำลังเจ็บปวดทรมานนั้น ภายในใจของเจิ้งลั่วอีกลับกำลังเบิกบานและกรีดร้องด้วยความสุขสม

สวรรค์! ใหญ่โต..ใหญ่โตมาก! แถมยังดุดันถึงใจสุดๆ!

อดีตเด็กกำพร้าที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างคุณหนูผู้อ่อนหวานแอบลอบกลืนน้ำลายในใจ วันๆที่นางเอาแต่หมกตัวร่ำเรียนอยู่ในจวนตามคำสั่งบิดา ใครเล่าจะรู้ว่าความลับของนางคือการสะสมและอ่านปกขาวอย่างบ้าคลั่ง นางเฝ้าฝันมาตลอดว่าสามีในอนาคตจะต้องเป็นบุรุษที่เก่งกาจและดุดันในเรื่องบนเตียง

คาดคิดเอาไว้ไม่มีผิด ราชครูเซียวผู้นี้ช่างตรงตามความต้องการของนางทุกกระเบียดนิ้ว เขาทั้งรุนแรง ป่าเถื่อน และใหญ่โตสาแก่ใจนางยิ่งนัก!

เมื่อแสงอรุณแรกของวันใหม่มาเยือน แทนที่เจิ้งลั่วอีจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคราบน้ำตาแห่งความเสียใจเฉกเช่นสตรีทั่วไปที่ถูกย่ำยี ทว่าบนใบหน้างดงามที่ซุกอยู่กับหมอนกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

การแต่งงานครานี้..เห็นทีว่าชีวิตของนางจะมีความสุขและสมหวังที่สุดแล้ว ในอนาคตอันใกล้นี้ ท่านพี่จะทำกับนางริมระเบียง ในห้องหนังสือ และในรถม้าด้วยใช่หรือไม่