2.เตรียมใจเอาไว้นานแล้ว

ยามสายของวัน สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยนำพาเอากลิ่นหอมของดอกมู่ตานที่ปลูกไว้ริมระเบียงทางเดินลอยมาแตะจมูก เจิ้งลั่วอีในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆามงคลกำลังนั่งหลังตรง คัดลอกตำราคำสอนสตรีอยู่ภายในศาลาริมน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ ภายนอกดูเหมือนคุณหนูผู้ทรงธรรมที่กำลังดื่มด่ำกับบทกวีอันลึกซึ้ง ทว่าภายในใจของนางกำลังท่องจำท่วงท่ามังกรผงาดจากตำราปกขาวเล่มใหม่ที่เพิ่งซ่อนไว้ใต้เตียงเมื่อคืน

ทว่าในขณะที่จินตนาการของนางกำลังโลดแล่นอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินกรวดหน้าเรือนหนังสือของบิดา เจิ้งลั่วอีเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้จันทน์แดง ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเดินสวนออกไป

บุรุษผู้นั้นสวมชุดผ้าไหมสีเข้มปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายราวกับรูปสลักของเทพเจ้าสงคราม ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง คือบรรยากาศรอบตัวที่แผ่ซ่านออกมา มันช่างเย็นเยียบ กดดันและน่าหวาดกลัวจนเจิ้งลั่วอีเผลอห่อไหล่เข้าหากัน ขนอ่อนตามเรือนกายลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับมีกลิ่นอายของคาวเลือดลอยวนเวียนอยู่รอบกายบุรุษผู้นั้น

เขาคือท่านกั๋วกงขุนนางระดับสูงผู้มีอำนาจล้นฟ้า และเป็นหนึ่งในขั้วอำนาจที่ทำให้ราชสำนักสั่นคลอนได้เพียงแค่กระดิกนิ้ว สายตาคมกริบของเขาปรายมองมาทางศาลาริมน้ำเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หยุดพัก ทิ้งไว้เพียงความกดดันที่ค่อยๆจางหายไปในอากาศ

"ลั่วอี..เข้ามาหาพ่อหน่อยเถิด"

เสียงเรียกของท่านเสนาบดีเจิ้งดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ สิ่งที่ทำให้ลั่วอีต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยคือ น้ำเสียงนั้นเจือปนไปด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและรื่นเริงอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ร่วมหลายปี แทบจะนับครั้งได้เลยที่บิดาบังเกิดเกล้าจะอารมณ์ดีถึงเพียงนี้ มันทำให้นางรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลยว่า ท่านพ่อกำลังอารมณ์ดีเรื่องอันใดกันแน่ หรือจะมีผลประโยชน์ชิ้นโตหล่นทับจวนเสนาบดี

ร่างบอบบางลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินอย่างแช่มช้อยเข้าไปภายในห้องหนังสือของบิดา

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานชั้นดี ท่านเสนาบดีเจิ้งนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ ใบหน้าที่มักจะเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นรอยตีนกา เขามองหน้าบุตรีเพียงคนเดียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ราวกับกำลังมองดูสินค้าชิ้นงามที่กำลังจะได้ราคาดีที่สุด

"คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ" 

ลั่วอีย่อกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อยงดงามตามแบบฉบับกุลสตรีที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

"ลุกขึ้นเถิด มานั่งใกล้ๆพ่อตรงนี้สิ" 

ท่านเสนาบดีผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เมื่อบุตรีนั่งลงเรียบร้อย เขาก็ไม่รอช้าที่จะแจ้งข่าวดีที่ทำให้เขาอารมณ์ดีมาตั้งแต่เช้า 

"ลั่วอี..เมื่อครู่ท่านกั๋วกงมาพบพ่อที่นี่ เจ้าคงจะเห็นเขาเดินสวนออกไปแล้วกระมัง..ท่านกั๋วกงมาเพื่อหารือเรื่องที่สำคัญยิ่งนัก มันคือเรื่องการแต่งงานของเจ้าอย่างไรเล่า"

เจิ้งลั่วอีชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบมองผู้เป็นบิดานิ่งสงบ รอฟังประโยคถัดไปอย่างตั้งใจ

"การได้เกี่ยวดองกับจวนราชครูเซียวนั้น ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนักสำหรับตระกูลของเรา!" 

น้ำเสียงของท่านเสนาบดีเจิ้งเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมักใหญ่ใฝ่สูง 

"ในที่สุดพ่อก็พบเจอคนที่คู่ควรและเหมาะสมกับเจ้าเสียทีนะลั่วอี..ราชครูเซียวจิ้นเหยียน ผู้นั้นคือบุรุษที่พ่อเลือกแล้วว่าเหมาะสมจะเป็นสามีของเจ้า"

ชื่อของเซียวจิ้นเหยียนหรือที่คนทั้งเมืองหลวงแอบขนานนามกันลับๆว่า หมาบ้าแห่งราชสำนักทำให้บรรยากาศในห้องดูเย็นเยียบลงไปถนัดตา ข่าวลือมากมายเกี่ยวกับความโหดเหี้ยม ป่าเถื่อน และเลือดเย็นของสองพี่น้องตระกูลเซียวเป็นที่โจษจันไปทั่ว ว่ากันว่าผู้ใดที่กล้าขัดใจหรือล่วงเกินราชครูเซียว หากไม่หัวหลุดจากบ่า ก็ต้องถูกทรมานจนมีชีวิตอยู่มิสู้ตาย แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องไว้หน้าเขาถึงสามส่วน

หากเป็นคุณหนูตระกูลอื่น เมื่อได้ยินว่าจะต้องแต่งงานกับมัจจุราชเดินดินผู้นี้ คงได้กรีดร้อง ร้องไห้ฟูมฟาย หรือถึงขั้นผูกคอตายหนีงานแต่งไปแล้ว

ทว่าสำหรับเจิ้งลั่วอี..ภายในใจของนางกลับนิ่งสงบดุจผิวน้ำในสระบัว นางไม่ได้รู้สึกโศกเศร้า หวาดกลัว หรือตื่นตระหนกแต่อย่างใด

อดีตเด็กกำพร้าที่ต้องปากกัดตีนถีบอย่างนาง ล่วงรู้ชะตากรรมของตนเองมาตั้งแต่สิบขวบแล้วว่า นางไม่มีวันได้แต่งงานตามใจปรารถนา หรือได้พบเจอกับความรักอันบริสุทธิ์ผุดผ่องตามแบบฉบับนิยายประโลมโลกหรอก นางเป็นเพียงสตรีเป็นแค่ฟันเฟืองชิ้นหนึ่งที่มีเอาไว้ให้บิดาใช้ประโยชน์เพื่อปูทางอำนาจทางการเมืองก็เท่านั้น

ในเมื่อนางเสพสุข ดื่มกิน และใช้เงินทองของจวนเสนาบดีมาอย่างสุขสบายหลายปี การต้องตอบแทนบุญคุณด้วยการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ จึงเป็นเรื่องที่นางทำใจยอมรับไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว

แต่งกับหมาบ้าแล้วอย่างไร อย่างน้อยหมาก็ยังซื่อสัตย์กว่าคนจอมปลอมล่ะน่า..แล้วอีกอย่าง ขึ้นชื่อว่าดุร้ายป่าเถื่อนพละกำลังของเขาต้องล้นเหลือเป็นแน่! ไม่แน่ว่าบุรุษผู้นี้อาจจะถอดแบบมาจากพระเอกในตำราปกขาวหน้าสิบแปด ที่มีกำลังวังชาดั่งม้าศึก กระแทกกระทั้นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็เป็นได้

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของคุณหนูผู้อ่อนหวานก็แทบจะกระตุกยิ้มขึ้นมาด้วยความซาบซ่านในจินตนาการ นางรีบก้มหน้าลงซ่อนประกายตาแพรวพราวเอาไว้ แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเชื่อฟัง

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ท่านพ่อจะจัดการ ลูกไม่มีข้อกังขาใดๆทั้งสิ้น"

ความว่านอนสอนง่ายและอาการสงบนิ่งไม่ร้องไห้ฟูมฟายของลั่วอี ทำให้ท่านเสนาบดีเจิ้งประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจอย่างที่สุด เขารู้สึกว่าตนเองช่างสั่งสอนลูกสาวได้ดีเยี่ยมเสียจริง

"ดี! ช่างเป็นบุตรีที่รู้ความยิ่งนัก!" 

ท่านเสนาบดีหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปสั่งการพ่อบ้านที่ยืนอยู่หน้าประตู 

"พ่อบ้าน! ไปเบิกเงินที่ห้องบัญชี เพิ่มเบี้ยหวัดให้คุณหนูอีกสักสามเท่า สั่งให้ช่างตัดเสื้อฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงมาตัดเย็บชุดใหม่ให้นาง เลือกใช้ผ้าไหมชั้นเลิศและเครื่องประดับที่งดงามที่สุด"

เขาหันกลับมามองลั่วอีอีกครั้ง 

"อีกเจ็ดวันจะมีการจัดงานเลี้ยงที่พระราชวัง และแน่นอนว่าราชครูเซียวก็จะไปร่วมงานนี้ด้วย พ่อต้องการให้เจ้าแต่งกายให้งดงามที่สุด โดดเด่นที่สุด เพื่อให้เจ้าไปพบเจอกับท่านราชครูเซียวในงานนี้ ทำให้เขาประทับใจในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็นให้จงได้"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ" 

นางรับคำอย่างว่าง่าย

ท่านเสนาบดีเจิ้งลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบุตรี เขาเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นไปตบบ่าลูกสาวเบาๆ แววตาของเขาแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและคำเตือนที่ลึกซึ้ง

"ลั่วอีเอ๋ย..พ่อรู้ว่าชื่อเสียงของราชครูเซียวนั้นอาจจะทำให้สตรีทั่วหล้าหวาดหวั่น เขาอาจจะเอาใจยากสักหน่อย อารมณ์แปรปรวนและดุดันไปบ้าง แต่จงจำไว้ว่าเขามีรูปโฉมที่งดงามหล่อเหลาหาผู้ใดเปรียบ อีกทั้งยังมีอำนาจล้นมือ หากเจ้าทำตัวเป็นภรรยาที่ดี อ่อนหวาน เชื่อฟังและไม่ขัดใจเขา..เขาก็ไม่มีวันทำร้ายเจ้าหรอก ตระกูลเจิ้งของเราจะต้องพึ่งพาการแต่งงานครั้งนี้เพื่อความมั่นคงในภายภาคหน้า เจ้าเข้าใจความหมายของพ่อใช่หรือไม่"

เข้าใจสิเจ้าคะ เข้าใจอย่างถ่องแท้เลยทีเดียว..ท่านพ่อกำลังบอกว่า ให้ข้าไปเป็นเครื่องบรรณาการมีชีวิต เพื่อให้จวนเสนาบดีรุ่งเรืองต่อไปนั่นเอง 

ลั่วอีคิดในใจอย่างขบขันระคนปลงตก

ทว่าภายนอกนางเพียงก้มหน้าลงต่ำเพื่อรับคำสอนของบิดาอย่างนอบน้อม 

"ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ลูกจะจดจำคำสอนของท่านพ่อเอาไว้ให้ขึ้นใจ จะไม่ทำสิ่งใดให้ท่านราชครูเซียวขัดเคืองใจเป็นอันขาดเจ้าค่ะ"

"ประเสริฐมาก กลับไปพักผ่อนและเตรียมตัวให้พร้อมเถิด"

เจิ้งลั่วอีย่อกายคารวะลาบิดา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องหนังสือด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ ทว่าทันทีที่คล้อยหลังบิดาและพ้นจากสายตาของผู้คนในเรือนหลัก ดวงตากลมโตที่เคยก้มต่ำอย่างสงบเสงี่ยมก็ทอประกายระยิบระยับขึ้นมา

ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นหมาบ้าแห่งราชสำนัก..ชายผู้มีข่าวลือว่าโหดเหี้ยมอำมหิตจนผู้คนหวาดกลัว..ชายผู้นั้นกำลังจะมาเป็นสามีของนางอย่างนั้นหรือ

ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดลอบเหยียดยิ้มขึ้นมาบางเบา

บุรุษที่เอาใจยากและอารมณ์ร้ายเช่นนั้น หากจับมาอยู่บนเตียง แล้วให้นางนำวิชาจากตำราปกขาวทั้งสิบแปดเล่มที่สะสมไว้ออกมาใช้ปรนนิบัติ..หมาบ้าที่ว่าดุร้าย จะกลายเป็นลูกสุนัขที่ร้องครางด้วยความสุขสมหรือไม่นะ

แค่คิด..หัวใจของเจิ้งลั่วอีผู้โหยหาความตื่นเต้นเร้าใจ ก็เต้นระรัวด้วยความคาดหวังเสียแล้ว