ท่านหื่นเกินไปแล้ว

“ซูเอ๋อร์คนดี พี่ขออีกรอบนะ”

เสิ่นมู่เฟิงไม่คิดที่จะถอนตัวออก เขาจับนางพลิกคว่ำโก่งโค้งในท่าที่สามารถลูบคลำสองเต้าอวบอัดของนางได้อย่างถนัดถนี่

ตับ ! ตับ ! ตับ !...

“อ๊ะ... อร๊า !” ซูฉีหวีดร้องเสียงแหลม ร่างอ้อนแอ้นสั่นเทิ้มไปทั้งตัว มือบางเอื้อมลงไปปิดป้องเนินเนื้อสามเหลี่ยมที่ถูกเขากระแทกกระทั้นจนบวมแดง ร้อนวูบวาบ

“ไม่เอาแล้ว... ท่านหื่นเกินไปแล้ว... อ๊ะ ! อย่า... อ๊า... !”

เสิ่นมู่เฟิงดึงมือบางออกไปให้พ้นทาง เขาจับแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของนางไว้มั่น กระชากร่างอ้อนแอ้นเข้ารับแรงปะทะจากด้านหลัง

เสียงเปียกแฉะลามกระคนกับเสียงเนื้อหวดเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ท่อนเอ็นยักษ์มุดทะลวงเข้าออกในรูร่องรัดรึงด้วยอารมณ์กลัดมัน

เขาห่มสะโพกบดขยี้นวลเนื้ออวบอูมของนางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เมื่อเลือดกำหนัดไหลมาคัดคั่งอยู่ที่ปลายลึงค์

“ซี๊ดดด... อ่าห์...!” ชายหนุ่มแผดเสียงคำรามดังลั่นพร้อมกับกระแทกตัวเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนหัวบานใหญ่กระตุกหงึกหงักในกายสาวแล้วฉีดพ่นน้ำเชื้อขุ่นคลั่กออกมาจำนวนมหาศาล

กลางดึกคืนนั้น

เสิ่นมู่เฟิงสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล กลิ่นอายหอมหวานจากกายสาวในความฝันยังคงอบอวลติดอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสเปียกชื้นเหนียวเหนอะบริเวณเป้ากางเกงทำให้เขาต้องสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ เขาพลิกกายนอนคว่ำลงบนเตียง พยายามกัดฟันข่มอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นให้สงบลงอย่างยากลำบาก

เขาเป็นถึงเจ้าสำนักคุ้มภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งเมืองเฉิงอัน... แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับอารมณ์ปรารถนาที่มีต่อคนรักของน้องชายเช่นนั้นรึ?

เสิ่นมู่เฟิงนึกสมเพชตนเอง ทว่านับจากคืนนั้นเป็นต้นมา ยิ่งเขาพยายามหักห้ามใจ ภาพใบหน้าสีชมพูและรอยยิ้มสดใสของซูฉีกลับยิ่งแจ่มชัดในความทรงจำ

ณ สวนดอกไม้ในจวนสกุลเสิ่น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้หอมและเสียงดนตรีบรรเลง เสิ่นมู่หรานจัดงานเลี้ยงน้ำชาอย่างเอิกเกริก หวังเพียงให้ข่าวคราวการพาซูฉีกลับมาไหว้บิดามารดาแพร่สะพัดไปถึงหูคุณหนูหว่านหว่านให้เร็วที่สุด

ซูฉีในอาภรณ์สีชมพูอ่อนที่ถูกจับแต่งเนื้อแต่งตัวจนสวยสะพรั่งนั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าคุณชายเจ้าสำราญ สายตาหิวกระหายและวาจาแทะโลมที่ส่งมาทำให้นางรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวราวกับถูกมดรุมกัด

"มู่หราน... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรสนิยมดีงามถึงเพียงนี้ แม่นางซูฉีคนนี้มีผิวพรรณผุดผ่องยิ่งกว่าหยกชั้นเลิศเสียอีก" คุณชายหน้าขาวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น พลางใช้สายตาเจ้าชู้สำรวจร่างกายของนางอย่างจาบจ้วง

ซูฉีแสร้งเอามือกุมขมับ ใบหน้างามซีดเผือดลงทันควัน

"พี่มู่หราน... ข้า... ข้ารู้สึกวิงเวียนศีรษะเหลือเกิน สงสัยจะเป็นเพราะแดดแรงเกินไป ข้าขอตัวไปพักผ่อนที่เรือนรับรองสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?"

เสิ่นมู่หรานที่กำลังตื่นเต้นกับการวางแผนยั่วยุหว่านหว่าน พยักหน้าให้ซูฉีอย่างไม่ใส่ใจ "ไปเถอะ อย่าได้มาเป็นก้างขวางคอข้ากับสหายเลย... เจ้าก็รู้ว่าพวกข้าต้องปรึกษาเรื่องสำคัญอยู่"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

ซูฉีรีบคว้าโอกาสนั้นปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

เพื่อแปลงโฉมให้ซูฉีดูโดดเด่นที่สุดในงานเลี้ยงจิบน้ำชา เสิ่นมู่หรานยอมทุ่มไม่อั้น เขาว่าจ้างช่างเขียนคิ้วแต้มชาดฝีมือฉกาจที่สุดในเมืองเฉิงอันมาจัดการแต่งหน้าทำผมให้ซูฉี ทั้งอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีทองและเครื่องประดับล้ำค่าถูกแต่งเติมจนนางดูสวยสะพรั่งราวกับบุปผาแรกแย้มที่พร้อมจะเบ่งบานกลางสวน

ทว่าความงามนั้นกลับกลายเป็นภาระหนักอึ้งที่ทำให้ซูฉีรู้สึกอึดอัดใจเหลือทน นางเดินเลี่ยงออกมาจากวงล้อมสายตาโลมเลียของเหล่าคุณชายตระกูลดังเพื่อหาที่หลบภัย

ไม่คาดคิดว่าจะเดินสวนทางกับเสิ่นมู่เฟิงที่บริเวณโถงทางเดิน

ไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำให้ซูฉีชะงักกึก ทันใดนั้นภาพความฝันเร่าร้อนในยามค่ำคืนที่ชายหนุ่มเป็นคนกระชากสติสัมปชัญญะของนางให้แตกกระเจิงก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว