สาวงามอันดับหนึ่ง

ไม่นานนัก อาการป่วยของซูฉีก็ทุเลาลงจนมีสุขภาพแข็งแรงเป็นปกติ เสิ่นมู่หรานจึงถือโอกาสพานางไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ในหมู่คุณชายเจ้าสำราญ ด้วยรูปลักษณ์อันหล่อเหลาและนิสัยรักสนุกของเสิ่นมู่หราน ไม่ว่าเขาจะก้าวไปที่แห่งใดก็มักตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนเสมอ ซูฉีที่เดินเคียงคู่มาด้วยจึงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าสหายที่นั่งล้อมวงอยู่

เหล่าสหายสนิทของเสิ่นมู่หรานต่างกอดคอกันส่งเสียงกระเซ้าเย้าแหย่

"นี่รึคนที่เจ้าพามาประชดเทพธิดาหว่านหว่าน?"

เสิ่นมู่หรานเพียงยกจอกสุราขึ้นจิบแล้วตอบอย่างกำกวม "ก็ไม่เชิง"

"ตาบอดหรืออย่างไร? ข้าว่าแม่นางผู้นี้งามหยาดเยิ้มเสียยิ่งกว่าหว่านหว่านอีกนะ" สหายอีกคนโต้กลับพลางกวาดสายตามองซูฉีอย่างโลมเลีย

"เจ้าต่างหากที่ตาบอด นางจะมีปัญญาไปเทียบรัศมีของหว่านหว่านได้อย่างไร" อีกคนรีบแย้งขึ้นทันควัน

"แล้วนางรู้หรือไม่ว่า วันนี้อาจจะโดนหว่านหว่านเล่นงานเอาได้?"

เสิ่นมู่หรานแค่นหัวเราะในลำคอ "ไม่จำเป็นหรอก ยิ่งโดนหนักเท่าไหร่ ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ชัดเจนว่าหว่านหว่านยังคงตัดใจจากข้าไม่ได้"

ซูฉีที่นั่งอยู่ไม่ไกลได้ยินทุกการสนทนาอย่างชัดเจน ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนหนามยอกใจคนฟัง แต่เสิ่นมู่หรานหาได้ใส่ใจไม่ เขายังคงหันไปชนจอกสุรากับสหายอย่างสำราญใจ

"คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก!"

"เจ้ากล้าดื่มหนักขนาดนี้ ไม่กลัวพี่ชายเจ้ามาสั่งสอนหรือ?" คุณชายหน้าขาวผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"วันนี้พี่ชายข้าไม่มีเวลามาวุ่นวายกับข้าหรอก... เขาไปดูตัวว่าที่คู่หมายอยู่"

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของซูฉีที่เคยเหี่ยวเฉาพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที ความคิดที่เคยล่องลอยกลับมาจดจ่ออยู่กับเสิ่นมู่เฟิง บุรุษผู้กุมอำนาจของตระกูลเสิ่น เจ้าสำนักคุ้มภัยฯที่ทั้งเก่งกาจและรูปงามจนเป็นที่หมายปองของสตรีทั่วทั้งเมือง แม้แต่เหล่าคุณชายในงานนี้ต่างก็สนอกสนใจเรื่องราวของเขาเป็นอย่างมาก เสิ่นมู่หรานจึงไม่รอช้าที่จะโอ้อวดเรื่องของพี่ชายต่อ

"เขาน่ะหรือ ครองตัวเป็นโสดมาตั้งนาน ไม่รู้ปีนี้กินยาผิดขวดหรืออย่างไรถึงยอมไปดูตัวได้ สงสัยเพราะคู่ดูตัวเป็นสาวงามกระมัง ได้ยินว่าฐานะชาติตระกูลยังทัดเทียมกันอีกด้วย... หึ อีกไม่นาน ข้าคงมีพี่สะใภ้แล้ว"

ท่ามกลางเสียงดนตรีรื่นเริง ซูฉีกลับรู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างประหลาด ทันใดนั้นเอง ประตูห้องอาหารก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมการปรากฏตัวของสตรีผู้หนึ่ง

"ยินดีต้อนรับสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเฉิงอัน"

หว่านหว่านก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม รักแรกของเสิ่นมู่หรานในวันนี้งดงามเกินกว่าใคร ทว่าแววตาของนางกลับฉายชัดถึงความเกลียดชังที่พุ่งตรงมายังซูฉี โดยมีกลุ่มคุณหนูตระกูลดังคอยส่งเสียงสนับสนุนและเปรียบเทียบซูฉีกับนางอย่างไม่หยุดหย่อน

ในขณะเดียวกัน ซูฉีก็เริ่มวางแผนการที่สำคัญยิ่งกว่าสำหรับชีวิตของนาง แม้เสิ่นมู่หรานจะใช้จ่ายเงินทองอย่างฟุ่มเฟือยไร้สติ แต่นางไม่เคยปริปากห้ามปรามหรือขัดขวาง ในทางกลับกัน นางกลับคอยเก็บเล็กผสมน้อยรวบรวมเศษเงินที่เขาโปรยทิ้งเอาไว้อย่างเงียบเชียบ

จนในที่สุด บัดนี้ซูฉีได้รวบรวมเงินค่ารักษาอาการป่วยของมารดาได้ครบถ้วนตามความตั้งใจแล้ว ถึงเวลาที่นางจะสามารถตัดขาดจากความสัมพันธ์จอมปลอมกับเสิ่นมู่หรานได้เสียที ทว่านางกลับยังคงครุ่นคิดไม่ตกว่าควรจะต้องเอ่ยปากเช่นไรดี จึงจะถอนตัวออกมาได้โดยราบรื่น

บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกที ซูฉีจึงตัดสินใจขอตัวออกมา เดินรับลมชมดอกบัวที่สระน้ำด้านหลังภัตตาคาร เพื่อจะพักใจให้สงบลงบ้าง

ระหว่างที่นางกำลังยืนใจลอยอยู่นั้น หว่านหว่านพร้อมด้วยกลุ่มคุณหนูผู้ติดตามก็ก้าวเข้ามารุมล้อมนางจากด้านหลัง สลัดคราบเทพธิดาผู้สูงส่งทิ้งไปจนสิ้น เหลือเพียงกิริยาอันธพาลที่ไม่ต่างจากสตรีไร้หัวนอนปลายเท้า

“เมื่อครู่เจ้ากรอกตาใส่ข้าใช่หรือไม่”

หว่านหว่านเปิดฉากด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง

ซูฉีเพียงปรายตามองอย่างเย็นชา “ข้าเปล่า”

“โกหก พวกเราเห็นกันหมด” หว่านหว่านกระทืบเท้าอย่างขัดใจเมื่อเห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านของนาง

“เจ้าคงคิดไปเอง”

ซูฉีถอนหายใจยาวด้วยความเบื่อหน่าย นางไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าหว่านหว่านด้วยซ้ำ เพราะเพียงแค่การหันไปโต้ตอบก็ถือเป็นการเสียเวลาชีวิตอันมีค่าของนางไปเปล่าๆ

ท่าทีเฉยเมยราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุของซูฉี ยิ่งกระตุ้นให้หว่านหว่านโกรธจัดจนสติขาดผึง นางส่งสัญญาณมือให้พรรคพวกสาวๆ เข้าไปฉุดกระชากเสื้อผ้าของซูฉีหมายจะรุมทำร้ายให้ขายหน้า

“เสื้อผ้าชุดนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของที่เสิ่นมู่หรานซื้อให้เจ้า รสนิยมของเขามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้สำนึกว่าใครคือคนที่เจ้าไม่ควรอาจเอื้อมมาล่วงเกิน” หว่านหว่านแผดเสียงข่มขู่